Ένας πολύτιμος οδηγός γευστικής απόλαυσης. #ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Προϊόντα Ελλήνων παραγωγών που εκφράζουν στο έπακρο την ελληνική ποιότητα και γεύση και πρέπει οπωσδήποτε να τα δοκιμάσετε!  
   
      Από την αφρόκρεμα των ελληνικών προϊόντων τα επιλέξαμε για εσάς και πλέον εξαιρετικές γεύσεις που αξίζει να γνωρίσετε και να δοκιμάσετε. Σας τις παρουσιάζουμε με τυχαία σειρά.
Θα βρίσκονται όλα συγκεντρωμένα εκεί, μπροστά σας, στο μαγαζάκι μας. Ένας θησαυρός ελληνικών γεύσεων από επιλεγμένους παραγωγούς με γνώση και μεράκι -από τυριά παραδοσιακής τυροκόμησης και όσπρια παλαιών σπόρων μέχρι τοπικά ζυμαρικά, ελαιόλαδο υψηλής ποιότητας, σπιτικές μαρμελάδες, αλλαντικά σπάνιας νοστιμιάς, κρασιά και μπίρες μικρών παραγωγών. Μοναδική ευκαιρία να τα δείτε από κοντά, να συζητήσετε γι' αυτά μαζί μας, να τα γευτείτε, ακόμα και να τα προμηθευτείτε. Αυτή η λίστα θα είναι ένας πολύτιμος σύμβουλος στην επίσκεψή σας.

Βαρελίσιο τυρί Καρυάς 

Εχει αρώματα φρέσκου γάλακτος με νότες από γρασίδι, στο στόμα είναι φρέσκια, βουτυράτη και ευχάριστα αλμυρή, ελαφρά πικάντικη. Μια ορεινή βαρελίσια που ξεχωρίζει σε γεύση και ποιότητα. Παρασκευάζεται στο τυροκομείο μας της οικογένειας Μαυρόγιαννη, στην καρδιά του Κωλοκοτρονιτσίου, από φρέσκο γάλα ορεινών αιγοπροβάτων του Αρτεμισίου, του Χτενιά , του βρουστιού, μικρών παραγωγών. Θα τη βρούμε μαζί με τη γραβιέρα Καρυάς, το κατσικίσιο και τα υπόλοιπα τυριά τους στα πρατήρια τους καθώς και στο τυροκομείο.

                        Λαδοπαξίμαδο τύπου Κυθήρων 

 Αφράτα, τραγανά, με τη νοστιμιά που τους χαρίζει το διακριτικό ελαιόλαδο, συνδυάζονται ιδανικά με πολλές γεύσεις και γίνονται η βάση για εξαιρετικά ορεκτικά, αντιπροσωπευτικά  του απέριττου και νόστιμου ελληνικού τραπεζιού. Η παλιά παραδοσιακή συνταγή ακολουθείται με γνώση από το "Ξυλόφουρνο του Θανάση" του ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΤΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, που συνεχίζει το επάγγελμα του πατέρα του. Το ελαιόλαδο είναι ντόπιο και η παρασκευή γίνεται στο χέρι, στο σύγχρονο εργαστήριο του φούρνου, στο γραφικό χωριό Βασιλάκιον / ΛΑΚΩΝΙΑΣ. Θα τα βρούμε στα Γαλακτοκομικά Καρυάς, μαζί με την ποικιλία παξιμαδιών του παραδοσιακού αρτοποιείου.

                        Λουκάνικα με πορτοκάλι "Δαγρές"

 Γίνονται από χοιρινό κρέας με προσθήκη φρέσκιας φλούδας πορτοκαλιού και μυρωδικών, σύμφωνα με την παραδοσιακή συνταγή της Τρίπολης, είναι πολύ νόστιμα ψητά ή στο τηγάνι χωρίς άλλο λίπος, αλλά και μαζί με γίγαντες στο φούρνο. Παρασκευάζονται από τη βιοτεχνία αλλαντικών Δαγρές, με καταγωγή από την Τρίπολη και ιστορία από το 1920. Τα λουκάνικα είναι η ειδικότητά τους και ανάμεσα στα πολλά είδη ξεχωρίζουν τα μοσχαρίσια με κρασί και θυμάρι και τα λουκάνικα  με το πράσο. Θα υπάρχουν στα δύο καταστήματα μας

                                   Αβγοτάραχο "χλωρό" Τρικαλινού

Λυώνει στο στόμα ελευθερώνοντας συμπυκνωμένη γεύση θάλασσας, ξηροκαρπάτες νότες, ευχάριστη αλμύρα και υπέροχη, μακρυά επίγευση. Το αβγοτάραχο, που παρασκευάζεται στην περιοχή του Μεσολογγίου εδώ και αιώνες, προέρχεται από τα αβγά της μπάφας (του θηλυκού κέφαλου) και ήταν το εκλεκτό και πολύτιμο κέρασμα των ψαράδων της λιμνοθάλασσας.Η επεξεργασία γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο και το αβγοτάραχο εμβαπτίζεται στο τέλος σε φυσικό κερί μέλισσας για να διατηρηθεί.Μαλακό και μαστιχωτό, με πιο ήπια γεύση, αυτό το ιδιαίτερο αβγοτάραχο μέσα στο διάφανο, μεταξένιο του ένδυμα από κερί, κατακτάει όποιον το δοκιμάσει. Το ονόμασαν "μελίχλωρο αβγοτάραχο" και το παρασκευάζει η εταιρία Trikalinos, που έκανε γνωστό το αβγοτάραχο εκτός συνόρων και αναγνωρισμένο σαν ένα από τα top gourmet προϊόντα παγκοσμίως. Απολαύστε το ιδανικά με ένα malt με θαλασσινά αρώματα, αλλά και με ένα παλαιωμένο τσίπουρο ή μια βότκα.Δεν θα λείπει, βέβαια, από το μαγαζάκι μας

 Eλαιόλαδο Καρυάς - Μποζιονέλου/Μαυρόγιαννη Αγγελική

Από παλαιούς ελαιώνες άνυδρης ορεινής καλλιέργειας στο χωριό Καρύα στους πρόποδες του Αρτεμισίου,με τη μυρωδιά φρεσκοστυμμένης ελιάς, έχει γεύση ελαφρειά, φρουτώδη, πολύπλοκη και πιπεράτη,με εξαιρετικά χαμηλή οξύτητα αποτέλεσμα της πρώϊμης συλλογής του καρπού και της εξαιρετικής του διαχείρισης.Παράγεται από την οικογένεια μας, που έχει σαν φιλοσοφία την αγνή και κοντά στη φύση παραγωγή...αξίζει να το δοκιμάσετε.

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

The Original Traditional Greek Yoghurt Company..!!

                                                            NOVEMBER 4, 2013

 Last August, I went with my family to Greece for the first time, and before I went I sought the advice of Diane Kochilas,the author of “The Country Cooking
of Greece,” about how to experience
yogurt as the Greeks eat it. Without hesitation,
Kochilas told me that the best yogurt
she had ever tasted came from the
dairy of a small producer outside the town
of Argos, in the Peloponnese. Several
weeks later, my husband, my son, and I
were driving along a narrow country
road through the arid hills of the Argolid,
reverently considering the legacy of
Agamemnon and scouring the roadside
for a sign indicating that we had reached
the dairy, Galaktokomika Karyas.
       

       Eventually, we pulled up a drivewayleading to a low, windowless building
the size of a gas station. Theodosius
Mavrogiannis, the owner, was waiting
outside for us, alongside his twenty-twoyear-
old son, George, and three teen-age
nieces. Mavrogiannis invited us to sit
down while George translated his words
into English. George explained that his
father had started the business five years
ago, having worked for other cheese
companies since he was a teen-ager.
George’s father had grown up around
sheep and goats: he was the son of a tsopani,
or shepherd. The family now owned a hundred sheep and three hundred goats, and they also processed milk from neighboring farmers, manufacturing not just yogurt but cheese, which they sold in a small store in Athens run by another son, and in a shop in Argos run by Mavrogiannis’s
wife, Aggeliki.
    

   We went inside, where Theodosiusshowed me a vat, about the size of a wine
barrel, where sheep’s milk was pasteurized
before being mixed with yogurt cultures.
Then we entered a heated room, the size
of a walk-in closet, in which the milkand-
culture mixture, having been poured
into small terra-cotta pots ready for vending,
was left for several hours to turn into
yogurt. There was no sign of a yogurt separator,
and, after I remarked, puzzled,
on its absence, George explained that
when the Greeks talk about yogurt they
mean the stuff that still contains whey. In Greece, I learned, strained yogurt—what Chobani, Fage, and others market in America as Greek—has another name,straggisto. It was sold not in the traditional

terra-cotta pots but in plastic tubs, and

was useful for cooking because it kept in
the fridge for ten days, whereas traditional
yogurt stays fresh for only five. “We use
straggisto for tzatziki,” George said.
      Theodosius, having understood that I
was interested in learning about strained
yogurt, disappeared around a door and returned
bearing the company’s single yogurt
separator: a white cloth pillowcase,
complete with piping on its seams. “We
put the yogurt into here, and the whey
drips out,” George explained, while his father
beamed at his innovation.
       We went outside and sat at a picnic table underneath a grape vine, while the

nieces brought forth the Mavrogiannis cheeses: a salty, feta-like one, a hard yellow one, and a soft, young one that slid off the knife like Jell-O. A two-pound terracotta pot of yogurt was set in front of us,along with hunks of bread and slices of tomato picked from a patch nearby.
 “The sheep eat everything you see,” George
said, reeling off a list that included barley, oats, clover, and vetch.

       The mountains surrounding the property looked parched—not at all like the green hills of central New York—and George explained that his family’s yogurt

production was seasonal. For several months in the summer, their sheep produce no milk; they start up again when the
weather cools and the lambing cycle begins.In order to make yogurt for me totry, he said, they had brought in supplies
of milk from another farm. I had become so accustomed to the range of competingyogurt products on the shelf of my local grocery that it had not even occurred to me that yogurt had seasons, and that the
production of different dairies might, like wine, have a terroir. Theodosius Mavrogiannis spooned his yogurt into glass bowls for us to try, cutting through a thin layer of cream that had risen to the surface
as the cultures did their work. The yogurt was cool and sweet and mild in flavor, with a texture like panna cotta—holding its shape, like a very soft jelly, but still creamy upon the tongue.

It was, as Diane Kochilas had promised, the best yogurt I have ever eaten...

pag.62-63

                                                             by Rebecca Mead  for

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Boσκοί με όπλο το ίντερνετ..!!

Ο «διαδικτυακός» βοσκός Τάσος Αντωνίου μιλά στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»
 Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

 

Σε πρότυπο κτηνοτροφικό συνεταιρισμό έχουν μετατρέψει την επιχείρησή τους, μια ομάδα νεαρών από την περιοχή Λιβάδι Ολύμπου, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό ότι ακόμη και σε καιρό κρίσης υπάρχουν ιδέες που ανταμείβονται.

Με όπλα το μεράκι, την αλληλεγγύη και τη συμβολή του διαδικτύου, ο συνεταιρισμός « Βοσκός» έχει κατορθώσει να επεκτείνει τις δραστηριότητές του. Μεταξύ άλλων, τροφοδοτεί τα προϊόντα του λαϊκές αγορές της Μακεδονίας, της Πιερίας και της Θεσσαλίας αλλά και καταστήματα delicatessen σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

«Πρόκειται για μια ιδέα που σκεφτόμασταν αρκετό καιρό προκειμένου να προωθήσουμε τα προϊόντα μας και να μας μάθει ο κόσμος. Δημιουργήσαμε λοιπόν την ιστοσελίδα και τα υπόλοιπα ήρθαν από μόνα τους», δηλώνει στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ο 32χρoνος Πρόεδρος του συνεταιρισμού Τάσος Αντωνίου και προσθέτει: «η ταχύτητα του διαδικτύου βοήθησε σε αρκετά μεγάλο βαθμό τόσο στην προβολή όσο και στην επικοινωνία μας με παραγωγούς εντός και εκτός συνόρων», αναφέρει.

Μάλιστα, όπως ο ίδιος εξηγεί, τα γαλακτοκομικά προϊόντα του συνεταιρισμού (γάλα, φέτα, γραβιέρα, ξινοτύρι, κεφαλοτύρι, βοσκοτύρι), αναμένεται να προωθηθούν και σε ευρωπαϊκές αγορές, όπως η Γαλλία η Γερμανία και το Βέλγιο. «Μας προσέγγισαν παραγωγοί άλλων χωρών και πολύ σύντομα θα ξεκινήσουμε μια νέα συνεργασία».

Ωστόσο, τα πράγματα στον συνεταιρισμό δεν ήταν πάντα ρόδινα και οι συνθήκες εργασίας ιδανικές. «Παλιότερα η δουλειά αυτή ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και πολλές ήταν οι φορές που αναγκαζόμασταν να εργαστούμε κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες όπως είναι η έλλειψη ρεύματος και μηχανημάτων», επισημαίνει ο κ. Αντωνίου, ο οποίος όμως ξεκαθαρίζει πως το πάθος για τη κτηνοτροφία ήταν δεδομένο.
«Από μικρά παιδιά ασχολούμασταν με την κτηνοτροφία.

Είχαμε την ευλογία να γεννηθούμε σε μια περιοχή με αρκετά πλεονεκτήματα λόγω της γεωγραφικής της θέσης, του υψομέτρου και της γονιμότητας του εδάφους.Πλέον, μετά από μεγάλη υπομονή και αρκετές οικονομικές δυσκολίες, ο συνεταιρισμός διαθέτει τον κατάλληλο εξοπλισμό και η δουλειά γίνεται πιο εύκολα και πιο γρήγορα. «Είχαμε μια υποδομή με 350 ζώα και σιγά σιγά φθάσαμε στα 800 αιγοπρόβατα και 50 αγελάδες ελεύθερης βοσκής».

«Ξεκινήσαμε το 2007 και αυτή τη στιγμή το 80% των μέσων παραγωγής προέρχεται από εμάς (χωράφια, ζωοτροφές, ζωικό κεφάλαιο, και προσεχώς τυροκομείο ιδιοκτησίας του Συνεταιρισμού), με προοπτική να γίνουμε απολύτως αυτάρκεις στο άμεσο μέλλον.
Από την παραγωγή του γάλακτος το 40% μετατρέπεται σε γαλακτοκομικά προϊόντα και το υπόλοιπο πωλείται ως πρώτη ύλη σε γαλακτοβιομηχανίες και άλλους τυροκόμους».

Το μυστικό της επιτυχίας 

Σύμφωνα με τον κ. Αντωνίου συστατικό στοιχείο της επιτυχίας του συνεταιρισμού είναι η μεθοδικότητα στην εργασία και η ποιότητα των προϊόντων που παράγεται. « Στόχος μας είναι να διατηρήσουμε αναλλοίωτη την ποιότητά μας και τις προσιτές τιμές», λέει ο επικεφαλής του συνεταιρισμού, ο οποίος δεν φέρεται διατεθειμένος να θυσιάσει την ποιότητα των προϊόντων για χάρη του ανταγωνισμού.

Όπως εξηγεί δε, τεράστια σημασία για την επιτυχία της όλης προσπάθειας έχει να συνεχίσουν οι αποφάσεις που αφορούν στον συνεταιρισμό να λαμβάνονται από τους ίδιους τους παραγωγούς, προκειμένου να εμπεδώνονται σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης. «Δεν θέλουμε να χαθεί ο έλεγχος μπαίνοντας στον Συνεταιρισμό άνθρωποι ξένοι με το αντικείμενο, που μοναδικός τους στόχος είναι το κέρδος, κατεβάζοντας την ποιότητα των προϊόντων και δίνοντας χαμηλές τιμές στους παραγωγούς», καταλήγει ο κ. Αντωνίου, δίνοντας τη δική του διάσταση στην έννοια της καλής και ποιοτικής ελληνικής παραγωγής.

Συμβουλές σε νέους βοσκούς

Έχοντας καταφέρει να στήσει μια επιτυχημένη επιχείρηση σε περίοδο κρίσης, ο νεαρός βοσκός δίνει το δικό του μήνυμα σε νέους συναδέλφους του αλλά και όσους απογοητεύονται από τα όσα συμβαίνουν αυτή την περίοδο στη χώρα. Ο κύριος Αντωνίου αναγνωρίζει ότι τα πράγματα είναι δύσκολα αλλά στο τέλος, όπως υπογραμμίζει, όσοι κοπιάσουν με επιμονή, υπομονή και μεράκι θα ανταμειφτούν για τον κόπο τους. «Ακούω και βλέπω κατά καιρούς στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για περιστατικά αυτοκτονίας τα οποία προέρχονται κατά κύριο λόγο από την οικονομική κρίση. Εκείνο που έχω να πω στους ανθρώπους της ηλικίας μου και γενικότερα στον κάθε πολίτη της χώρας αυτής, είναι ότι λύσεις υπάρχουν, δεν χρειάζεται να φεύγουν όλοι στο εξωτερικό», καταλήγει. 

Πηγή: Εφημερίδα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Επιστρέφοντας στην παραδοσιακή παραγωγή..!!

Τα τελευταία χρόνια, και με τους κλάδους παροχής υπηρεσιών να πλήττονται λόγω της οικονομικής κατάστασης, αρκετοί νέοι, ακόμη και με σπουδές άσχετες με τον πρωτογενή τομέα, στρέφονται με ελπίδες σε αυτόν.

Κάπως έτσι έχει προκύψει και το αυξημένο ενδιαφέρον προς την κτηνοτροφία, αλλά και παραδοσιακές μονάδες παραγωγής τυροκομικών προϊόντων όπως η φέτα. Θα μπορούσε βέβαια να πει κανείς ότι το ενδιαφέρον προς τις εν λόγω επαγγελματικές δραστηριότητας θα ήταν δεδομένες για μια κτηνοτροφική περιοχή όπως ο νομός Τρικάλων. Δεν είναι έτσι.

Πέρασαν δεκαετίες για να ξαναγεννηθεί η θέληση για την ενασχόληση με την κτηνοτροφία και την τυροκομεία. Σήμερα για παράδειγμα σε όλο το νομό λειτουργούν περίπου δέκα παραδοσιακά τυροκομεία, που παράγουν δηλαδή ένα με δύο είδη τυριών.

Επιστροφή στους στάβλους

Ξεκινώντας από την πρώτη ύλη, την παραγωγή γάλακτος, το ενδιαφέρον το τελευταίο διάστημα, ειδικά νέων ανθρώπων σχεδόν δεν έχει προηγούμενο. Το διαπιστώνει και ο αντιπεριφερειάρχης κ. Χρήστος Μιχαλάκης, που παρακολουθεί τη ροή των αιτήσεων για άδειες κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων. Μάλιστα, τονίζει ότι σε λίγες ημέρες το ενδιαφέρον σε ένα βαθμό αναμένεται να βρει και την κάποια σημαντική ανταπόκριση στήριξης από την ελληνική πολιτεία, μέσα από την απλοποίηση της διαδικασίας έκδοσης αδειών και τη συρρίκνωση της γραφειοκρατίας.

Πρόκειται για πολυαναμενόμενη απόφαση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, που υπάρχουν κάποιες ελπίδες ότι θα εναρμονίσει το κτηνοτροφικό περιβάλλον με τα αντίστοιχα των ευρωπαϊκών χωρών. «Είναι αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα το ενδιαφέρον για κτηνοτροφικές μονάδες έχει αυξηθεί ιδιαίτερα. Πιστεύω ότι θα αρχίσουν να υπάρχουν και θετικές προϋποθέσεις από πλευράς της πολιτείας ώστε να έχουμε πλέον βιώσιμες πρωτογενείς επιχειρήσεις που θα προσφέρουν σημαντικά και καθοριστικά στην τοπική ανάπτυξη», τόνισε ο κ. Μιχαλάκης, συμπληρώνοντας «Αξίζει να σημειωθεί ότι ανάλογο ενδιαφέρον έχει όλος ο κύκλος παραγωγής, όπως η τυροκομεία».

Η τέχνη από το παρελθόν

Η παραδοσιακή τυροκομεία, παραμένει σε πολλές χώρες όπως η Ιταλία, μια από τις πλέον βιώσιμες οικογενειακές επιχειρήσεις. Τα πράγματα στη χώρα μας, ακόμη και στο νομό μας που θεωρείται και κτηνοτροφικός, απέχουν αρκετά. Ωστόσο αρκετοί διατήρησαν την τέχνη αυτή, ελπίζοντας ότι θα επιβιώσει και θα αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο. Όπως ο κ. Σωτήρης Μπεμπέζας, που διατηρεί τυροκομική επιχείρηση για πάνω από 30 χρόνια. Σημειώνει χαρακτηριστικά, ότι η τυροκομεία είναι μια τέχνη άρρηκτα συνδεδεμένη με την τοπική παράδοση και την ταυτότητα της χώρας μας, ωστόσο τα προβλήματα ρευστότητας τσακίζουν τις οικογενειακές επιχειρήσεις, που συνεχίζουν ωστόσο να στηρίζουν την κτηνοτροφία της περιοχής, αλλά να απασχολούν ένα διόλου μικρό αριθμό εργαζομένων. «Διαπιστώνουμε ότι υπάρχει στροφή στα ποιοτικά και τοπικά τυροκομικά προϊόντα, καθώς και ενδιαφέρον νέων ανθρώπων να ασχοληθούν. Όμως τα τυροκομεία μικρής εμβέλειας χρειάζονται και στήριξη ουσιαστική. Πιστεύω πώς η τυροκομεία και τα προϊόντα της, είναι βασικό στοιχείο της τοπικής γαστρονομικής ταυτότητας, με εξαγωγικές δυνατότητες και ιδιαίτερα υψηλές πιθανότητες να δημιουργηθούν κι άλλες βιώσιμες αντίστοιχες επιχειρήσεις. Απαιτείται όμως και η αντίστοιχη μέριμνα και ρευστότητα για να στηριχτούν», τονίζει.

Γράφει ο/η Ελένη Χολέβα

 άρθρο από http://www.e-erevna.gr

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Θες γάλα..στρώσου στη δουλειά. .!!!

Θες γάλα;

της Χριστίνας Ταχιάου

11 Ιουλίου 2013 • 

Μου μίλησαν με ενθουσιασμό για τον συνεταιρισμό «ΘΕΣγάλα»: για τον γιατρό που άφησε την επιστήμη του για να ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση παραγωγής γάλακτος κι είχε την ιδέα για τον υποδειγματικό και καινοτόμο τρόπο λειτουργίας του, για τα άμεσα αποτελέσματα, για την πίστη στη συνέργεια με άλλους κλάδους.

Τα θεώρησα υπερβολικά. Ωστόσο μιλώντας με τον Θανάση Βακάλη, τον γιατρό που αναφέρω παραπάνω και πρόεδρο του πανελλήνιου συνεταιρισμού που εδρεύει στη Λάρισα, διαπίστωσα ότι και λίγα μου είπαν: οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά.

Η ιστορία έχει ως εξής: μια μικρή ομάδα γαλακτοπαραγωγών από τη Λάρισα σκέφτηκε το ενδεχόμενο συνεταιρισμού με στόχο να αυξήσουν τον όγκο παραγωγής. Οι 3 - 4 έγιναν 10 - 15, μετά 60 - 70 κι αυτή τη στιγμή είναι 102.

   Ο συνεταιρισμός ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2011 και, σε αυτό το διάστημα, πέτυχε τα παρακάτω:

Διασφάλιση της ποιότητας και καλύτερη τιμή, επιτυγχάνοντας ποιοτικά και ποσοτικά συμβόλαια με τις βιομηχανίας.

Οι μεμονωμένοι παραγωγοί δεν έχουν συμβόλαια. Έχοντας λοιπόν μια καλή ποσότητα προϊόντος, οι εταιρίες ταρακουνήθηκαν. Βλέποντας ότι υπάρχει διάθεση συνεργασίας κι όχι αντιπαλότητας, πέτυχαν καλούς όρους.
 
Η ίδρυση συνέπεσε με την αναζήτηση προμηθευτών στην Ελλάδα από τον FrieslandCampina (ΝΟΥΝΟΥ) που είναι ολλαδικός συνεταιρισμός. Έτσι, εκτός από τον Friesland, προμηθεύουν τη ΦΑΓΕ, την Όλυμπος, τη ΔΕΛΤΑ, συνεταιριστικά εργοστάσια και το Ίδρυμα Τοσίτσα για το μετσοβόνε που παράγει.

 

Για τη μείωση του κόστους ο συνεταιρισμός προβαίνει σε μαζικές αγορές ζωοτροφών, με αποτέλεσμα μια μείωση της τάξης του 10-15% στο κόστος.

Γίνεται διαρκής προσπάθεια για εκσυγχρονισμό των μονάδων.

  Υπάρχει πολύ αυστηρό σύστημα ποιοτικού ελέγχου του γάλακτος. Ο συνεταιρισμός επιβάλλει αυστηρές ποινές στα μέλη εάν δεν πληροί τα ποιοτικά χαρακτηριστικά.«Πρέπει να διασφαλίζουμε την ποιότητα προκειμένου να δημιουργήσουμε υπεραξία σ’ ένα προϊόν που δεν είναι ανταγωνιστικό, δεν έχει κάποια ιδιαιτερότητα. Σε εμάς, η εξαιρετική του ποιότητα είναι αυτή η ιδιαιτερότητα» λέει ο κύριος Βακάλης.

Πρόσφατα βοήθησαν στη σύσταση δυο ακόμη συνεταιρισμών: των προβατοτρόφων (ΓΑΛΑ ΕΛΛΑΣ) και των γεωργών (ΘΕΣ ΓΗ), κάνοντας συμβόλαια μαζί τους με σκοπό την προμήθεια ζώων και δημητριακών.

Ετοιμάζουν κτηνιατρείο.

Κατέθεσαν πρόταση στο τμήμα Κτηνιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (με έδρα την Καρδίτσα) για ερευνητικό πρόγραμμα που θα αφορά τη διερεύνηση του DNA και την αντοχή των ζώων στο heat stress.

Ο τζίρος του έφτασε τα 30.000.000 ευρώ.

Να θυμίσω ότι μιλάμε για συνεταιρισμό, έτσι; Γι' αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως παρηκμασμένο, χρεοκοπημένο, διεφθαρμένο...

Ο ΘΕΣγάλα λειτουργεί με ιδιωτικά οικονομοτεχνικά κριτήρια.
Λειτουργεί με απόλυτη διαφάνεια, δημοσιεύει ισολογισμό (για ψάξτε λιγάκι πόσοι συνεταιρισμοί το κάνουν...), έχει κάνει ήδη δυο φορές εκλογές, έχει εξωτερικούς λογιστές - ελεγκτές κι ετοιμάζει ιδιωτικό πρωτόκολλο πιστοποίησης που θα περιγράφει τη λειτουργία του συνεταιρισμού.

Τέλος ετοιμάζει ένα on line δημοπρατήριο για τις προμήθειές του. Θέλει να παραγγείλει σόγια, ας πούμε;Οι εταιρίες θα συμμετέχουν και να «χτυπιούνται» on line, για λόγους διαφάνειας και για την επίτευξη καλύτερης τιμής.

«Το μυστικό μας είναι η κοινή λογική. Κάνουμε τα αυτονόητα, με απόλυτη ειλικρίνεια και διαφάνεια.

Το διοικητικό συμβούλιο δεν έχει μισθό, οι μισθοί των υπαλλήλων είναι ικανοποιητικοί ενώ όλα τα μέλη έχουν ίσα δικαιώματα κι ίσες υποχρεώσεις.
Πιστεύουμε στη συνέργεια, πολλοί κλάδοι μπορούν να απασχοληθούν γύρω από εμάς» λέει ο κύριος Βακάλης.
Κι ακόμη, ο ΘΕΣγάλα, δεν έχει καν κλείσει δυο χρόνια λειτουργίας..!!

thesgala.gr

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Αγρότες, μοδίστρες, μπακάληδες, τσαγκάρηδες τα… επαγγέλματα της κρίσης

Μοδίστρες, τσαγκάρηδες μπακάληδες και πολλές άλλες επαγγελματικές κατηγορίες που τα προηγούμενα χρόνια περνούσαν κρίση, επιστρέφουν στην καθημερινότητα των πολιτών, καθώς φαίνεται πως σε δύσκολους καιρούς προσφέρουν λύσεις με ποιότητα και φθηνές τιμές.
    Ισχυρό παραμένει και το κύμα εσωτερικής μετανάστευσης, αυτή τη φορά προς τα χωριά, καθώς πολλοί «ανακαλύπτουν» το αγροτικό επάγγελμα, που παραμένει αλώβητο από την κρίση.
Όταν τα χρήματα μιας οικογένειας δεν περισσεύουν για την αγορά καινούριων ρούχων, την "ανανέωση" της γκαρνταρόμπας αναλαμβάνουν οι ράφτες και οι μοδίστρες, η πελατεία των οποίων έχει αυξηθεί κατακόρυφα τον τελευταίο χρόνο, καθώς ολοένα και περισσότεροι έχουν αρχίσει να "ξεθάβουν" από τις ντουλάπες τα παλιά τους ρούχα. Παντελόνια-καμπάνες, σακάκια με βάτες και παλτό μιας άλλης εποχής χρειάζονται τροποποιήσεις για να μπορέσουν να είναι στη μόδα και να ξαναφορεθούν.
Πλέον, οι πελάτες φέρνουν ρούχα που είχαν στις ντουλάπες τους από τις δεκαετίες του '80 και του '90 για επιδιορθώσεις και τροποποιήσεις. Γυναικεία και αντρικά ρούχα που είχαν να φορεθούν για χρόνια τώρα τ' αλλάζουμε, τα κονταίνουμε, τα στενεύουμε και είναι έτοιμα για χρήση.
 

Τίποτα δεν πετιέται και ξαναγίνεται καινούριο", ανέφερε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ η μοδίστρα, Βάνα Μπαταλαμά.Όπως είπε, τα προηγούμενα χρόνια αρκετοί είχαν φτάσει στο στάδιο της υπερκατανάλωσης, αλλά τώρα, με την οικονομική κρίση, αρχίζουν να αλλάζουν συνήθειες: "Μας φέρνουν ρούχα με τα καρτελάκια τους, αφόρετα. Τα είχαν αγοράσει πριν από χρόνια, όμως δεν τα φόρεσαν ούτε μία φορά. Τώρα, θέλουν να τους κάνουμε κάποιες επιδιορθώσεις για να τα χρησιμοποιήσουν".
     Ανάλογη είναι η κατάσταση και στα τσαγκαράδικα. Τα παπούτσια πλέον φοριούνται περισσότερο καιρό και είναι απαραίτητη η συμβολή του τσαγκάρη για να κολλήσει η σόλα και να επιδιορθωθεί το σπασμένο τακούνι. "Οι άνθρωποι περιορίζουν τις ανάγκες τους και δεν αγοράζουν τόσο εύκολα καινούρια παπούτσια. Σ' εμάς φέρνουν τα παλιά τους για να τα επιδιορθώσουμε και να βγάλουν τη σεζόν. Τους αλλάζουμε σόλες, τακούνια ακόμη και χρώμα, για να φαίνονται σαν καινούρια", δήλωσε  ο τσαγκάρης, Αλέκος Παπαδόπουλος.
 

Η κρίση φαίνεται ν' "ανασταίνει" και τα μπακάλικα της γειτονιάς. Οι στενές σχέσεις με τον ιδιοκτήτη, η ποιότητα των προϊόντων και οι καλές τιμές οδηγούν ολοένα και περισσότερους ν' αποφεύγουν τα μεγάλα σούπερ-μάρκετ.
"Στα συνοικιακά καταστήματα, υπάρχει η διαπροσωπική σχέση με τον πελάτη. Στηριζόμαστε στο τρίπτυχο, ποιότητα, καλές τιμές και στενή σχέση με τους πελάτες", πρόσθεσε ο Κώστας μπακάλης στο Βύρωνα.
Τα περισσότερα προϊόντα στο συγκεκριμένο μπακάλικο πωλούνται χύμα, όπως παλιά. "Εμείς θέλουμε να κερδίζουμε από την κατανάλωση και τη μεγάλη κίνηση που υπάρχει στο κατάστημα. Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει, λόγω των οικονομικών προβλημάτων, να μετράνε τα πάντα,κουράστηκαν  απο την κοροϊδία...δεν θέλουν να αγοράζουν και να το πετάνε γιατί είναι σκάρτο..!! Επίσης, αγοράζουν όσο τους χρειάζεται.

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Τι σημαίνει να είσαι φτωχός;

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μία οικογένεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
"Πως σου φάνηκε η εμπειρία;"
"Ωραία" απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
"Και τι έμαθες;" συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
 - Εμείς έχουμε ένα σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις...
- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενω αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές...
- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι...
- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα...
- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας, ενώ αυτοί σπέρνουν και θερίζουν γι' αυτό...
- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι...
- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ότι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα...
- Εμείς για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους...
- Εμείς ζούμε "καλωδιωμένοι" με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, "συνδέονται" με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους...
Ο πατέρας, έμεινε έκπληκτος από τις απαντήσεις του γιου του...Και ο γιος ολόκληρωσε με τη φράση:

"Σ' ευχαριστώ, μπαμπά, που μου δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε...
"ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΙ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ, ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΕΡΓΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΜΑΣ.ΑΓΩΝΙΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΟ «ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ».
πηγή: www.giatousfilous.com 

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Ας τιμήσουμε τον Αϊ Γιάννη μας...τον Άγιο του Χωριού μας..!

Στις 29 Αυγούστου πρέπει να θυμηθούμε ότι γιορτάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Όχι για να ευχηθούμε σε φίλους και γνωστούς, γιατί είναι πράγματι ελάχιστοι οι εορτάζοντες αυτή τη μέρα, αλλά για να νηστέψουμε και να προσπαθήσουμε να δούμε τη ζωή από μια άλλη σκοπιά. Πιο ανθρώπινη, περισσότερη δίκαιη και απόλυτα πιστή στις Χριστιανικές επιταγές. Το ημερολόγιο γράφει για αυτή τη μέρα ότι, γιορτάζουμε την αποτομή της κεφαλής του Προδρόμου, δηλαδή τον αποκεφαλισμό του.

Ας πούμε διό λόγια για αυτό τον Άγιο που είναι τόσο οικείος και τόσο αγαπητός. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος υπήρξε υπόδειγμα ασκητού, προφήτου και ανθρώπου. Ζούσε στην έρημο και ήταν από όλους αγαπητός. Πλήθος κόσμου συνέρεε καθημερινά κοντά του και διψούσε να ακούει τα φλογερά λόγια του. Δεν ήταν μάλιστα και λίγοι αυτοί που του ζητούσαν να τους βαφτίσει στον Ιορδάνη ποταμό, γι’ αυτό τον αποκαλούσαν και βαπτιστή.

Ο πλήρης ασκητικός βίος του και η αυστηρή του εμφάνιση συμπλήρωναν τον Θείο λόγο του. Ανάμεσα δε σε αυτούς που ερχόντουσαν να τον ακούσουν ήταν και άτομα της καλής κοινωνίας. Αυτή η μεγάλη αγάπη του κόσμου προς το άτομό του ήταν που τον έκανε αργότερα μισητό στους άρχοντες και επιζητούσαν να τον θανατώσουν, όπως και έγινε όπως γνωρίζουμε. Ο θάνατός του ήταν με αποκεφαλισμό.

Ο Χριστός δεν έμεινε μακριά από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και ήταν μέσα σε αυτούς που βαπτίστηκε. Αλλά και ο Πρόδρομος, από Θεία Χάρη, στο πρόσωπο του Χριστού είδε τον λυτρωτή του κόσμου και συνέχισε με περισσότερο ζήλο τη διδασκαλία του. Λέγεται μάλιστα ότι μέσα από τη φυλακή και ενώ γνώριζε τον επερχόμενο θάνατό του, έστειλε τους μαθητές του να ρωτήσουν τον Ιησού, εάν πράγματι είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Όχι, ο Πρόδρομος δεν είχε καμία αβεβαιότητα, δεν αμφέβαλε καθόλου. Ήθελε όμως να διαβεβαιώσει τους μαθητές του, καθώς και τους υπόλοιπους ανθρώπους, ότι ο Μεσσίας ήταν πλέον στην γη και ότι έπρεπε όλοι να τον ακολουθήσουν.

Ήταν τόσο καλός, τόσο φλογερός αυτός ο Άγιος! Ένα από τα ονόματα με τα οποία τον αποκαλεί ο λαός είναι και το «Τίμιος», άλλο είναι το Νηστευτής κλπ. Και τι δεν ήταν! Ασκητής, τίμιος, εγκρατής, δεινός ρήτωρ, ακούραστος εργάτης τους θελήματος του Θεού! Εμείς δεν έχουμε τίποτα άλλο από το να ακολουθούμε έστω και στο ελάχιστο τα Άγια βήματά του.

Θα σταθώ για λίγο και στην ουσία της γιορτής του αυτής που είναι η νηστεία. Γιορτάζουμε δηλαδή στις 29 Αυγούστου τον Άγιο Ιωάννη τον Νηστευτή, μία από τις πολλές χάρες του Αγίου. Την άσκησή του απέναντι σε έναν πειρασμό, που δεν είναι άλλος από την περιποίηση του σώματος. Κοιτάχτε τον Άγιο! Τρώει ελάχιστα και είναι ενδεδυμένος με ένα λιτό ύφασμα από τρίχες καμήλας. Εμείς γιατί να μην μπορούμε να σταθούμε έστω και μια στιγμή με λιγότερη τροφή και απλά ενδύματα; Λέγεται πως ο ίδιος ο Άγιος θέλει αυτή τη μέρα να κάνουμε νηστεία. Όπως ακριβώς έψεγε την ακόλαστη ζωή των συγχρόνων του και επιζητούσε την επάνοδό τους στο σωστό δρόμο, έτσι και τώρα ζητά να κάνουμε στη μνήμη του μια μικρή νηστεία, για το καλό μας.

Θυμάμαι και ένα μικρό περιστατικό που μου διηγήθηκε κάποτε μια ευλαβής κυρία. Αυτή τη μέρα τη νήστευαν στο πατρικό της στην Κρήτη. Μια φορά όμως πήγε και έφαγε κρυφά τυρί από το ψυγείο, έβαλε και λίγο λάδι στο φαΐ της. Σε λίγο όμως την πιάσανε κάτι κρυάδες και κάτι πόνοι, που τους θυμάται ακόμα και σήμερα. Η μητέρα της, που δεν άργησε να την αντιληφθεί, την είχε ρωτήσει αν είχε φάει κάτι που δεν έπρεπε και αυτή της το είχε ομολογήσει αμέσως. «Μην το ξανακάνεις» την είχε συμβουλέψει, «Ο Άγιος είναι καλός δεν ζητά τίποτα παραπάνω, κάνε το σταυρό σου και θα σου περάσει σε λίγο». Της είχε πει στο τέλος και δεν είχε άδικο. Από τότε δεν παραλείπει να το τηρεί και να προτρέπει και τους άλλους για μια μικρή νηστεία.

Γιάννης Κανατσέλης

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Νοσταλγία Χωριού. .!!

Χωριό μου εγώ κι αν έφυγα

ο νούς μου ειναι πίσω

το ξέρεις πόσο σ΄ αγαπώ

και θα ξαναγυρίσω

χωριό μου κι αν σ΄εγκατέλειψα

παρά τη θέλησή μου

ο πόθος να σε επισκευτώ

είναι μες την ψυχή μου

χωριό μου εγώ νοστάλγισα

την πλούσια δροσιά σου

που την σκορπάς ακούραστα

σε όλα τα παιδιά σου

ν΄αγνάντευα τριγύρω σου

να δώ το καμαράκι

και όλες τις βουνοπλαγιές

το ΄χω κρυφώ μεράκι.!

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

«Πάμε Ελλάδα. Αγαπώ και Προβάλλω τον Τόπο μου»

Έξι χιλιετίες δεν είναι αρκετές για να μάθει κανείς την ιστορία του Άργους. Κάποια απο τα μυστικά του Άργους είναι καλά κρυμμένα και μας αποκαλύπτονται μόνο αν σεργιανίσουμε στους δρόμους του. Η πορεία του δεν συγκρίνεται παρά με ελάχιστες πόλεις σε όλο τον κόσμο....

THE SECRETS OF ARGOS
Six thousand years is not enough to learn the history of Argos. Some of the secrets of Argos is well hidden and only revealed if we stroll around its streets. The path cannot be compared only with a few cities around the world.

Ξέρω ένα μέρος που όταν βρέχει σε ζεσταίνει
Κι όταν ουρλιάζεις αυτό σωπαίνει
Και όταν γύρω σου η γη τρελή γυρίζει
Σε αγκαλιάζει και σε κοιμίζει...

Η μουσική επένδυση του βίντεο προέρχεται από το τραγούδι των ΟΝΑΡ "Ξέρω ένα μέρος που δεν μοιάζει με κανένα". Στίχοι: Πένυ Ραμαντάνη - Μουσική: Λευτέρης Πλιάτσικας. Ερμηνεία: ΟΝΑΡ και Φίλιππος Πλιάτσικας. Τους ευχαριστούμε θερμά που μας επέτρεψαν να χρησημοποιήσουμε το υπέροχο τραγούδι τους.

ΑΡΓΟΣ

Μια δημιουργία του Ηλεκτρονικού και Ηλεκτρολογικού τομέα του 1ου ΕΠΑΛ ΑΡΓΟΥΣ

Ευχαριστούμε τον Χρήστο Σελλή για την ευγενική προσφορά των υπέροχων φωτογραφιών του κάστρου της Λάρισας.

(ΜΑΘΗΤΕΣ) ΚΑΤΣΟΡΙ ΜΑΡΙΝ, ΚΙΜΠΟΥΡΗΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ, ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΦΩΤΗΣ, ΜΠΕΛΜΠΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΝΤΟΚΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΞΥΓΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΣΑΧΑΙ ΝΤΡΤΣΙΜ, ΣΕΡΕΤΗ ΜΑΡΙΑ, ΣΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΓΕΟΓΛΟΥ ΤΑΣΟΣ, ΣΠΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΠΟΥΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΧΑΤΖΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΡΕΜΙ ΚΟΥΚΙΕΛΚΑ, ΚΙΤΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΛΟΡΕΝΤΣ ΓΚΙΟΝΗ, ΕΡΒΙΝ ΣΙΝΑΝΙ. (ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ) ΠΙΣΤΕΥΟΣ ΝΙΚΟΣ, ΤΣΙΓΚΑΣ ΗΛΙΑΣ, ΔΕΔΕΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΛΙΓΟΜΙΤΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ, ΝΤΕΜΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΠΡΟΔΡΟΜΙΔΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ.

Η ταινία δημιουργήθηκε για την πανελλαδική μαθητική καμπάνια με τίτλο: «Πάμε Ελλάδα. Αγαπώ και Προβάλλω τον Τόπο μου». Στόχος της καμπάνιας αυτής είναι να γνωρίσουν οι μαθητές την ιστορία, τον πολιτισμό και τις ομορφιές του τόπου τους και στη συνέχεια να τον προβάλλουν με κάθε τρόπο ώστε να αποτελέσει προορισμό για εκδρομές μαθητών από όλη την Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Κώλος είν’ στην πέτρα, κώλος στο κεφάλι.Τέσσερις στέκονται, δυο τραβάνε, δυο κερνάνε.Τι είναι;

Είναι ο τσοπάνος που αρμέγει..!! Ενα τσοπάνικο αίνιγμα για το αρμεγμα.

   Το άρμεγμα  λοιπόν είναι η σπουδαιότερη δουλειά του τσοπάνη. Κουραστική και χρονοβόρα…

     Η διαδικασία του παραδοσιακού αρμέγματος γίνεται στη στρούγκα. Στρούγκα είναι ένας ειδικά κατασκευασμένος χώρος για την εργασία αυτή. Έχει σχήμα στρογγυλό ή οβάλ. Οι στρούγκες που γίνονται με ξύλα λέγονται ξυλόστρουγκες. Οι στρούγκες που γίνονται με πέτρες, λιθάρια λέγονται λιθαρόστρουγκες.

       Μπροστά και πίσω έχει άνοιγμα. Το πίσω άνοιγμα λέγεται πισωστρούγκι. Είναι μεγάλο για να περάσουν όλα τα γαλάρια μέσα στη στρούγκα. Τα ζώα στριμωγμένα περιμένουν να διαβούν με τη σειρά ένα ένα μπροστά για άρμεγμα.

       Ένα ή δύο άτομα πίσω εμποδίζουν τα άταχτα ζώα, κυρίως γίδες, να φύγουν έξω ή να πηδήσουν πάνω από τη στρούγκα,στρουγκολόγοι.   

  Έτσι με  την αράδα περνούν όλα  από τα χέρια του αρμεχτή ή των αρμεχτάδων, που κάθονται στο μπροστινό μέρος. Μπροστά στη στρούγκα δεξιά και αριστερά από το μικρό άνοιγμα, την ποριά, τοποθετούν οι τσοπάνηδες μια πέτρα στρογγυλή για κάθισμα.

     Η κάθε πέτρα λέγεται στρογγόλιθο. Είναι τα σκαμνιά, όπου κάθονται οι αρμεχτάδες. Από κει πιάνουν τη γίδα ή την προβατίνα, ανοίγουν τα πόδια τους, σκύβουν το κεφάλι και αρμέγουν τα μαστάρια του ζώου. Το γάλα συλλέγεται σ’ ένα δοχείο που λέγεται καρδάρα. Αφήνουν το ένα ζώο  πιάνουν το άλλο κλπ. μέχρι να περάσουν όλα…

       Χρειάζεται τέχνη και δύναμη για να αδειάσει το μαστάρι. Ο αρμεχτής χύνει πολύ ιδρώτα!

Πρέπει νάχει πλάτες γερές και χέρια τσιλικένια!

       Όταν είναι μοναχός του ο τσοπάνης και έχει βοηθό μόνο τη γυναίκα του, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα…

     Θυμάμαι τον πατέρα μου που κάθόταν μόνος στο στρουγγόλιθο να αρμέξει 150-160 γαλάρες… Κολυμπούσε στον ιδρώτα!!!

 

Βεβαίως υπάρχει η επαφή με τη φύση , τα βουνά και τις ραχούλες, με τα ζώα και τα πουλιά! Υπάρχει όμως και η ανείπωτη κούραση, ο κίνδυνος, η μοναξιά, η παντελής έλλειψη ελεύθερου χρόνου… Θα αναφέρω εδώ μια χαρακτηριστική φράση του πατέρα:

 «το ‘να το μαστάρ(ι) τ’ς γίδας βγάνει γάλα κι τ΄ άλλο φαρμάκι…» .

Προφανώς εννοούσε τις ωφέλειες, αλλά και τα βάσανα του κάθε τσοπάνη της γενιάς του!

 

Θα    κλείσω με ένα τσοπάνικο τραγούδι:

 

«τ’ αρμέξανε τα πρόβατα, τ’ αρμέξανε τα γίδια,

βλάχα μ’ με τα στολίδια…

Το πήξανε και το τυρί, σε μια παλιοκαρδάρα,

παλιά μου φιλενάδα…»           

Δημοτικό τραγούδι

 

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Δημιουργώντας ανάρπαστα τυριά στη Καρυά..!!

Καταπράσινα βουνά, οροπέδια, τα περίφημα ορεινά κατσίκια της περιοχής και πρόβατα που βόσκουν ελεύθερα. Στο χωριό Καρυά ο Θεοδόσης Μαυρόγιαννης συνεχίζει την ιστορία τον τυροκόμων της περιοχής παράγοντας τοπικό βαρελίσιο τυρί, την περίφημη γραβιέρα ,τη βουτυράτη μυζήθρα του , ανθότυρο και μία παραδοσιακή πρόβεια γιαούρτη που έχει ακουστεί και πέρα από την Ελλάδα..!!

Τα κατσίκια και τα πρόβατα είναι ιερά στα Χωριά», λένε και έχουν δίκιο. Στην άκρη του χωριού , ανάμεσα στην Αγριλίτσα και την Καρυά, λίγα μέτρα από τον ορεινό οικισμό του Αϊ-Γιώργη, το παραδοσιακό τυροκομείο του απέχει δυο βήματα από εκεί που βοσκούν τα ζώα.

Όλη μέρα ανασαίνουν το βουνίσιο αέρα από το Αρτεμίσιο και όταν διψάσουν πίνουν νερό από τις πολλές πηγές του τόπου μας. Το νερό μας είναι και "πηγή" ζωής για την περιοχή . Καθημερινά μας επισκέπτονται κάτοικοι του Άργους  του Ναυπλίου  και των χωριών εκεί που έχουν πρόβλημα με το νερό για να προμηθευτούν το διαμάντι  της φύσης  μας ,το ξακουστό νερό μας κατευθείαν γάργαρο από τη πηγή. Αυτό είναι και ο λόγος που το γάλα τους είναι τόσο πλούσιο και γευστικό». Στο χωριό άλλωστε, έχουν το δικό τους μπαϊράκι για την κτηνοτροφία. Τα περισσότερα ζουν σχεδόν ελεύθερα σκαρφαλώνοντας στα βουνά. «Κάθε μέρα το γάλα έρχεται φρέσκο, και αρχίζει η επεξεργασία».

Ο Θεοδόσης τις περισσότερες μέρες συμπληρώνει 12 με 15 ώρες δουλειά στο τυροκομείο μαζί με τον γιό του, Γιώργη. «Αν μου έλεγαν παλαιότερα ότι θα κάνω δικό μου τυροκομείο θα μου φαινόταν το λιγότερο απίθανο», ομολογεί. Χρόνια δούλευε στα τυροκομεία δεν φανταζόταν ότι κάποια στιγμή θα επέστρεφε για να ανοίξει το δικό του τυροκομείο. «Με τραβούσε, μετά από σκέψη το αποφάσισα, πίσω είχα 4 παιδιά και μια άξια  γυναίκα  για τα δύσκολα».

Ξεκίνησα το 2002 με αποσκευές τα μυστικά που αποκόμισα  τόσα  χρόνια  στα τυροκομεία και αποφασίζουμε να προσανατολιστούμε στα ντόπια ποιοτικά  τυριά. Όλα  από πρόβειο ή γίδινο γάλα»

O κύκλος της αναγνώρισης

              

  Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα: «Η παραγωγή ήταν μικρή. Συνεργαζόμαστε με 15-20 κτηνοτρόφους αλλά ο καθένας φέρνει 10-50 κιλά γάλα τη μέρα και η διάθεση γινόταν μόνο τοπικά». Σκέφτηκαν, λοιπόν, εκτός από το πρατήριο στο Άργος να ανοίξουν και ένα κατάστημα στην Αθήνα με την επωνυμία «Γαλακτοκομικά Καρυάς».

«Σιγά-σιγά, γίναμε γνωστοί από στόμα σε στόμα: όλο και περισσότεροι έρχονταν για τα παλαιωμένα κεφάλια του Τυροκομείου μας-όσο περισσότερο μένει το κεφάλι τόσο νοστιμεύει- το έπαιρναν μετανάστες που επέστρεφαν στην Γερμανία,στην Αυστραλία και στην Αμερική για την οικογένεια και με τον χρόνο, αποκτήσαμε μεγάλη πελατεία  από την ευρύτερη περιοχή. Μέσα σε λίγα χρόνια είχαμε κάθε μέρα τηλέφωνα να στείλουμε κεφάλια τυρί από άκρη σε άκρη της Ελλάδας».

 Παρόλο, όμως, που υπάρχει ένα δίκτυο για Άργος και Αθήνα, οι ποσότητες είναι μικρές. «Δεν προλαβαίνουμε να παλαιώσουμε τα κεφάλια. Σε τέσσερις - πέντε μήνες βγαίνουν στην αγορά και εξαφανίζονται πριν μπουν στα ράφια. Δίνουμε στους τουρίστες που περνούν κάθε καλοκαίρι από το χωριό και μέσα στο χειμώνα σε φίλους και γνωστούς που έχουμε χτίσει σχέσεις εδώ και χρόνια, αφού το τυρί μένει πολύ καιρό στο ψυγείο χωρίς να αλλοιώνεται». Και η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι το μυστικό: φρέσκο γάλα από κατσίκια και πρόβατα που ζουν ελεύθερα στη φύση πίνοντας καθαρά νερά, καθαρός αέρας από το βουνό που ωριμάζει τα τυριά δίνοντάς το άρωμα και τη δροσιά του και μικρή παραγωγή που ελέγχεται σε κάθε στάδιο.

«Όταν ξεκίνησα  αυτό είχα στο μυαλό μου: ένα παραδοσιακό τυροκομείο στο βουνό. Μπορεί να μη βγαίνει μεγάλο κέρδος αλλά η ποιότητα χτίζει το όνομά μας και αυτό είναι η απόδειξη ότι τα καταφέραμε».

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...