Περιμέναμε, βέβαια, να τρέξει πρώτα λίγο το νερό, να φύγει το ζεστό που έκαιγε από τον ήλιο και η πράσινη γλίτσα που έβγαζε το λάστιχο και μετά πίναμε στη σειρά όλα τα παιδιά.Τρώγαμε χτυπητό αυγό. Μη μου πεις, δεν ξέρεις τι είναι. Λοιπόν, χτυπάγαμε καλά τον κρόκο του αυγού με ένα κουτάλι (γεμάτο γεμάτο) ζάχαρη κι ένα κουτάλι κακάο και γινόταν μια αφράτη κρέμα που τότε την έτρωγα με απόλαυση. Τώρα, ούτε ως ιδέα δεν μπορώ να το σκεφτώ.Τρώγαμε μία φέτα ζυμωτό ψωμί, την οποία βρέχαμε με νερό και ρίχναμε πάνω ζάχαρη και κακάο. Ή σκέτο με ζάχαρη.Τρώγαμε τηγανόψωμα από το ζυμάρι που είχε περισσέψει από το ψωμί που είχε ζυμώσει η μαμά.Πηγαίναμε στη βρύση του χωριού και πιάναμε βατράχια.Τσακωνόμασταν με τα παιδιά του άλλου μαχαλά. Υπήρχαν και… βεντέτες.Κάναμε τηλεφωνικές πλάκες.Περιμέναμε πώς και πώς το πανηγύρι του χωριού.Γουρουνοπούλα, χορός, παιχνίδια. Βάζαμε και τα καλά μας.Τρώγαμε τα απογεύματα βανίλια (το γνωστό υποβρύχιο). Ένα μεγάλο κουτάλι της σούπας μέσα σε κρύο νερό. Απόλαυση.Πίναμε σπιτική βυσσινάδα.Τα βράδια μαζευόμασταν τα παιδιά της γειτονιάς και λέγαμε ιστορίες, κυρίως τρόμου.Στη θάλασσα, δε, όταν πηγαίναμε, ήμασταν μικροί Ούνοι. Κάναμε βουτιές από τα βραχάκια, ψάχναμε για αχινούς, κάναμε πατητή ο ένας στον άλλον.Το καλοκαίρι τα αγόρια είχαν κάνει δεύτερη φύση τους τις στολές Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού και ΑΕΚ.Βέβαια, τα κορίτσια δεν αποχωρίζονταν τα ξύλινα τσόκαρα και τα σανδάλια με τα πολύχρωμα κορδόνια που έδεναν μέχρι το γόνατο.Και αυτό όταν φορούσαμε παπούτσια, διότι την περισσότερη μέρα τρέχαμε ξυπόλητα.Πηγη: Diaforetiko
ΤΥΡΟΚΟΜΕΙΟ :ΑΓ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΚΑΡΥΑΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑ. 3ο Km ΚΑΡΥΑΣ -ΑΡΓΟΥΣ Τυροπωλείο: ΤΣΩΚΡΗ 2 ΑΡΓΟΣ ☎️ 2751022461 Παραδοσιακό Μπακάλικο : ΦΟΡΜΙΩΝΟΣ 129 ΑΘΉΝΑ ☎️ 21 11 16 1818 📧 kariagal09@gmail.com
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λαογραφικά και Πολιτιστικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λαογραφικά και Πολιτιστικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 30 Μαΐου 2022
Και είμαστε ακόμα ζωντανοί...
Αναρτήθηκε από
Γαλακτοκομικά Καρυάς - Μαυρόγιαννης Θεοδόσιος
στις
Δευτέρα, Μαΐου 30, 2022
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Επιστροφή στις ρίζες,
Λαογραφικά και Πολιτιστικά,
Με ύφος και ήθος,
Νέα,
οδηγός γευστικής απόλαυσης
Παρασκευή 14 Μαΐου 2021
Πίτα, η διατροφική πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας
Οι πίτες όπως πραγματικά παρασκευάζονται σε κάθε τόπο σε μία έκδοση / έρευνα της Διεύθυνσης Νεώτερου Πολιτιστικού Αποθέματος & Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού!
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΤΑ
Η πίτα είναι το φαγητό της ανάγκης, το (σχετικά) γρήγορο στην παρασκευή φαγητό, το φαγητό που μπορείς να πάρεις έξω από το σπίτι και να το καταναλώσεις εύκολα στον χώρο της δουλειάς, στο χωράφι. Είναι επίσης η βασίλισσα της «κουζίνας των φτωχών», μέσα σε αυτήν μπορούν να ενσωματωθούν όλα τα υπόλοιπα από προηγούμενα γεύματα.
Τίποτα δεν πετιέται άλλα γίνεται μια νέα νοστιμιά. Είναι όμως και το φαγητό της γιορτής, της ξεχωριστής περίστασης που θέλουμε να μοιραστούμε με τους άλλους γύρω μας.Η πίτα διπλώνεται και αγκαλιάζει το περιεχόμενο της. Και αυτό έχει νοηματοδοτηθεί συμβολικά: η πίτα ενώνει τους ανθρώπους που την μοιράζονται στις ιδιαιτέρες εθιμικές περιστάσεις και ταυτόχρονα υποδηλώνει την ευχή για σταθερή ένωση μέσα στο δίπλωμα της,
Η μικρή αυτή καταγραφή από πίτες « διπλώνεται» γύρω από τις αφηγήσεις όσων μας τις έδωσαν και ταυτόχρονα μας είπαν πότε και για ποιον λόγο τις φτιάχνουν και τις καταναλώνουν. Ο Γιάννης Ν.Δρίνης, Λαογράφος, παρότρυνε όσους έδωσαν τις οικογενειακές τους συνταγές να μοιραστούν και τα κοινωνικά και τελετουργικά συμφραζόμενα της παρασκευής και καταναλωσής τους.
ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
Η Μεσογειακή Δίαιτα αναγνωρίστηκε ως στοιχείο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας από την UNESCO, το 2010 αρχικά και το 2013 με τη διεύρυνσή του.Η εγγραφή έγινε από επτά χώρες της μεσογειακής λεκάνης,την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, το Μαρόκο, την Κύπρο,την Κροατία και την Πορτογαλία. «Η Μεσογειακή Δίαιτα, έτσι όπως μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και ιδιαίτερα μέσα από το οικογενειακό περιβάλλον, παρέχει την αίσθηση του “ανήκειν”, αλλά και του μοιράσματος σε αυτούς που ζουν γύρω από τη μεσογειακή λεκάνη. Συνιστά ένα στοιχείο της ταυτότητάς τους, και συγκροτεί έναν χώρο διαλόγου και συμμετοχής».
![]() |
Η κ. Θεοδώρα φτιάχνει τη γαλόπιτα, |
Με αυτή την πυκνή διατύπωση, η Διακυβερνητική Επιτροπή της Σύμβασης για τη Διαφύλαξη της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς (UNESCO, 2003) αναγνώρισε ότι η Μεσογειακή Δίαιτα είναι ένα πολύσημο και πολυδιάστατο στοιχείο του πολιτισμού των χωρών που βρέχονται από τα νερά της Μεσογείου. Η Μεσογειακή Δίαιτα έχει πολλές όψεις, πολλές πλευρές τόσο στην πολιτισμική της διάσταση, όσο και στη γεωργική της διάσταση (παραγωγή και επεξεργασία των τροφών), αλλά και στην ιατρική (συμβολή της στη διατήρηση της δημόσιας υγείας). Αυτές οι διαστάσεις (πολιτισμική, οικονομική, ιατρική) συνιστούν μια ακόμη τριάδα που λειτουργεί παράλληλα με τη λεγόμενη «μεσογειακή διατροφική τριάδα», το λάδι, το ψωμί και το κρασί,τα βασικά δηλαδή της διατροφής μας. Και οι τρεις τροφές έχουν ισχυρές συμβολικές συμπαραδηλώσεις και τελετουργικές χρήσεις.
![]() |
| Διατροφική Πολιτιστική Κληρονομιά της Ελλάδας, η πίτα Culinary Cultural Heritage of Greece, the pie |
Περιεχομενα
Εισαγωγή
Πίτες και Μεσογειακή Δίαιτα 8
Πίτες από τη Θράκη 14
Βλάχικη πίτα Δυτικής Μακεδονίας 24
Μανιταρόπιτα από το Ζαγόρι 32
Κερκυραϊκή αυγόπιτα 38
Με αφορμή μια πίτα
ο θεσσαλικός πλαστός 44
χορτόπιτα από
την Αιτωλοακαρνανία 50
Μαμαλίγκα απο τη Λαμία 56
ή φανουρόπιτα στο Γαλαξείδι 62
Μπουμπάρι και μουσιούντα
από τα Μέγαρα 66
Κορκοφίγκι και γαλόπιτα
απο την Πελοπόννησο 74
Κολοκυθοπίτα από τη μεσσηνια 80
χορτόπιτα με χόρτα του Βουνού
απο το αιγαιο 82
Οι πίτες στις Κυκλάδες 88
Λαδένια από τη Μήλο 100
Οι πίτες στην Κρητική Διατροφή 104
CONTENTS
INTRODUCTIONPIES AND MEDITERRANEAN DIET
9
PIES FROM THRACE
15
WESTERN MACEDONIA VLACH PIE
25
MUSHROOM PIE FROM ZAGORI
33
CORFIOT EGG PIE
39
ON THE OCCASION OF A PIETHE THESSALIAN PLASTOS
45
GREENS PIEFROM AITOLOAKARNANIA REGION
51
MAMALIGKA FROM LAMIA
57
FANOUROPITA FROM GALAXIDI
63
BUBARI AND MOUSIOUNTAFROM MEGARA
67
KORKOFIGKI AND GALOPITAFROM THE PELOPONNESE
75
PUMPKIN PIE FROM MESSINIA
81
PIE WITH WILD MOUNTAIN GREENSFROM THE AEGEAN ISLANDS
83
PIES FROM THE CYCLADIC ISLANDS
89
LADENIA FROM MILOS ISLAND
101
PIES IN THE CRETAN DIET
105
Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2020
Μουσείο Παραδοσιακής Τυροκομίας
![]() |
| "Παραδοσιακά τυροκομικά βλαχοχωρίων Αν. Βερμίου" |
Με το Μουσείο Παραδοσιακής Τυροκομίας, τόνισε ο κ. Παιδής που έλκει την καταγωγή του από την περιοχή, θα συνδεθεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον που μπορεί να εγγυηθεί για την περιοχή της Ελασσόνας η παραγωγή της φέτας. Παράλληλα, θα υποστηριχθεί ακόμη περισσότερο η υπεραξία των τοπικών προϊόντων ΠΟΠ, καθώς μέσα από το Μουσείο θα μπορούν να αναδειχθούν η παράδοση και η κουλτούρα της παραγωγής εξαιρετικών τυροκομικών προϊόντων στην ευρύτερη περιοχή της Ελασσόνας.
«Η δημιουργία του Μουσείου Παραδοσιακής Τυροκομίας σε συνδυασμό με την Γαλακτοκομική Σχολή Ελασσόνας, τις πολυάριθμες και σημαντικές γαλακτοβιομηχανίες της περιοχής, τους χιλιάδες κτηνοτρόφους, το brandname της Ελασσόνας στα τυροκομικά προϊόντα και τη λειτουργία του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης θα είχε να προσφέρει μόνο θετικά στον τόπο μας» επισήμανε χαρακτηριστικά ο Θ. Παιδής.
Μάλιστα, σ’ αυτό το σημείο ανέφερε πως Θεματικά Μουσεία, με συνεργασία φορέων, λειτουργούν και σε άλλες περιοχές της χώρας κάνοντας ειδική μνεία στα εξής: Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη, Μουσείο Μαστίχας Χίου, Μουσείο Αργυροτεχνίας στα Ιωάννινα, Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας N. & Σ. Τσαλαπάτα στον Βόλο, Μουσείο Μετάξης στο Σουφλί, Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα, Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου, Μουσείο Μαρμαροτεχνίας στην Τήνο κ.α.
«Η δημιουργία του Μουσείου Παραδοσιακής Τυροκομίας θα μπορούσε να συγχρηματοδοτηθεί και από ευρωπαϊκά κονδύλια – όπως από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης- ενώ με τη σύμπραξη τοπικών φορέων η λειτουργία του είναι εφικτό να γίνει πραγματικότητα. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να διασωθεί αυτό το σημαντικό κομμάτι της τοπικής κουλτούρας, ενώ θα αποκτηθεί ένα ακόμη σημαντικό εργαλείο για την ανάπτυξη των ΠΟΠ προϊόντων» κατέληξε ο Θ. Παιδής.
Ζ.Η. thessaliaeconomy.gr
Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2018
Το σπίτι της γιαγιάς ήταν κι είναι πάντα ο παράδεισός μας
Εκεί όλα ήταν επιτρεπτά κι εφικτά.
Ένα απ΄τα πράγματα που πιθανώς έχουν μείνει αναλλοίωτα από τότε που ήσουν παιδί μέχρι σήμερα είναι το σπίτι της γιαγιά και του παππού. Το σπίτι που γνωρίζεις όσο κανένα άλλο. Το μοναδικό σου βασίλειο, εκεί πιθανότατα έκανες τα πρώτα σου βήματα, έβγαλες το πρώτο σου δόντι κι έριξες την πρώτη σου ρουκέτα γάλακτος στο κατάλευκο σεμέν της γιαγιάς σου.
Εκεί όλα ήταν επιτρεπτά κι εφικτά. Το «όχι» και το «μη» ακουγόταν σε σπάνιες περιπτώσεις. Αυτό το μέρος, που μόλις περάσεις το κατώφλι χώνονται στα ρουθούνια σου απίστευτες μυρωδιές καλομαγειρεμένων κι αχνιστών φαγητών που πάντα υπάρχουν εκεί και λέμε υπάρχουν γιατί πάντοτε είναι πάνω από δύο. Φυσικά πάντα υπάρχει γλυκό στο σπίτι. Φρέσκο και παραδοσιακό είναι πάντα καλοστολισμένο κι ακουμπισμένο πάνω στο πλαστικό προστατευτικό στο τραπέζι της κουζίνας, αυτό που απλώνεται πάνω απ’ το φλοράλ τραπεζομάντιλο.
Δίπλα απ’ το γλυκό υπάρχει πάντα η φρουτιέρα, τίγκα από φρούτα εποχής τα οποία υποχρεωτικά θα φας μετά το γεύμα. Αν, δε, υπάρχουν πορτοκάλια θα πιεις έστω ένα ποτήρι -επιτόπου, όμως, χωρίς να χάσεις χρόνο γιατί όπως όλοι ξέρουμε θα φύγουν οι βιταμίνες.
Επίσης δε λείπει το κουτί με τα βουτήματα του απογευματινού καφέ, σου έδινε κι εσένα, αμέ, αραιωμένο βέβαια. Για να μη ζηλεύεις. Αυτό το κλασσικό τσίγκινο κουτί μόλις τελειώσουν τα βουτήματα θα φιλοξενήσει στο εσωτερικό του τα ραφτικά (κλωστές, βελόνες, μασούρια, παραμάνες).
Κάθε άνοιξη υποφέρεις λίγο η αλήθεια είναι στο σπίτι της γιαγιάς γιατί κάθε φορά που πας σε πεθαίνει η αλλεργία σου αφού τριγύρω υπάρχουν γλάστρες, γλαστράκια και παραγλαστράκια με ανθοφόρα φυτά, μυρωδικά, αλλά και φυτά που χρειάζονται πολλή φροντίδα, για την οποία μόνο μια γιαγιά θα είχε τον χρόνο να παρέχει.
Στο σαλόνι εδώ και χρόνια στέκει αγέρωχη η τεράστια τηλεόραση, όχι σε μήκος, αλλά σε φάρδος. Ναι, εννοούμε την παλιά τηλεόραση, αυτή με το εκτόπισμα. Συνοδεύεται από αντίστοιχου μεγέθους σκούρο ξύλινο έπιπλο και περιφερειακό εξάρτημα το τηλεκοντρόλ μέσα στο φθαρμένο σελοφάν. Σαν τώρα θυμάμαι τη γιαγιά μου να λέει: «Ε, αυτή η τηλεόραση αθάνατη!».
Λίγο παραδίπλα συναντάμε τη βιτρίνα με τα αντικείμενα-μπιζουδάκια .Ενδεχομένως εκεί να βρίσκεται και το περίφημο «καλό σερβίτσιο». Προφανώς και δεν επιτρεπόταν να τα αγγίξεις! Μόνο να τα καθαρίσεις. Κάπου σε αυτό το έπιπλο υπάρχει και το συρτάρι με κορδέλες. Οι κορδέλες απ’ τα κουτιά ζαχαροπλαστείου είναι must. Κι αν τολμήσεις να τη ρωτήσεις γιατί δεν τις πετάει, στραβώνει κιόλας.
Διάσπαρτες σε όλο το σπίτι και κυρίως πάνω σε καθρέφτες υπάρχουν φωτογραφίες απ’ την παιδική ή βρεφική σου ηλικία στις περισσότερες απ’ τις οποίες σε απαθανατίζουν είτε να τρέχεις ανέμελα χωρίς βρακί σε κάποια παραλία είτε να τρως λαίμαργα και να έχεις λερώσει μέχρι και την οροφή του σπιτιού.
Ανοίγεις τον καταψύκτη κι αντικρίζεις μες στη χαρά την αγαπημένη σου συσκευασία παγωτού. Βγάζεις μπολ, βγάζεις κουτάλι, ανοίγεις, τι να δεις; Κατεψυγμένα φασολάκια! Αν έχεις τον Θεό σου! Παλιές συσκευασίες παγωτών ή φέτας που πλέον χρησιμοποιούνται κι ως τάπερ. «Μια χαρά την κάνει τη δουλειά του», θα σου πει αν τη ρωτήσεις γιατί πάει να σου βάλει μέσα σε αυτό φαγητό. Κι ας υπάρχουν χιλιάδες κλασικά τάπερ που δε λείπουν από κανένα σπίτι γιαγιάς –ή και το δικό σου, πάνε κληρονομιά, αμέ!
Στην κουζίνα υπάρχει ένα ξεχωριστό ντουλάπι με σακούλες, ανεξέλεγκτα πολλές πλαστικές σακούλες. Γιατί μπορούν να σηκώσουν τα πάντα, γιατί πάντα χρειάζονται. Σε κάποια γωνιά του σπιτιού, που κάθε άλλο παρά μικρή τη λες, υπάρχει σίγουρα η γωνιά της προσευχής. Καντηλάκια, εικόνες αγίων, κομποσκοίνια, καρβουνάκια, θυμιατά, φυλαχτά και λοιπά ενθύμια από μοναστήρια που έχουν επισκεφθεί οι ίδιοι ή φιλικά πρόσωπα κι αγιασμός, όταν λέμε αγιασμός εννοούμε πολύ αγιασμός που εμπεριέχεται σε μπουκαλάκια κάθε μεγέθους.
Φυσικά όλες οι επιφάνειες του σπιτιού καλύπτονται με σεμέν. Κάθε γιαγιά που θέλει να θεωρείται ευυπόληπτη οφείλει να έχει συλλογή την οποία φροντίζει σαν μουσειακό έκθεμα. Αφενός τα έχει πλέξει με τα χεράκια της, αφετέρου γιατί μιλάμε για την προίκα σου. Κι αν την πετύχαινες και σε καλή μέρα; Χαρτζιλίκι loaded! Αλλά πρόσεχε: O «μαγικός» τρόπος που σου έδινε το «φυλαχτό» κρύβοντάς το, ήταν κι είναι από αυτά που δε θα ξεχάσεις ποτέ.
Όλα αυτά τα συναντάς και σε περίοπτες θέσεις, αλλά και κρυμμένα στα ράφια της κουζίνας ή τα συρτάρια του σκρίνιου. Αλλόκοτα και τα περισσότερα παρωχημένα, αυτά τα πράγματα μπορεί να αντανακλούν μια άλλη εποχή και μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία, αλλά συνθέτουν έναν άνθρωπο που αγαπάς πολύ. Εξάλλου, χωρίς αυτά οι επισκέψεις στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς δε θα ήταν ποτέ ίδιες.
Κατερίνα Πατήρα
Ένα απ΄τα πράγματα που πιθανώς έχουν μείνει αναλλοίωτα από τότε που ήσουν παιδί μέχρι σήμερα είναι το σπίτι της γιαγιά και του παππού. Το σπίτι που γνωρίζεις όσο κανένα άλλο. Το μοναδικό σου βασίλειο, εκεί πιθανότατα έκανες τα πρώτα σου βήματα, έβγαλες το πρώτο σου δόντι κι έριξες την πρώτη σου ρουκέτα γάλακτος στο κατάλευκο σεμέν της γιαγιάς σου.
Εκεί όλα ήταν επιτρεπτά κι εφικτά. Το «όχι» και το «μη» ακουγόταν σε σπάνιες περιπτώσεις. Αυτό το μέρος, που μόλις περάσεις το κατώφλι χώνονται στα ρουθούνια σου απίστευτες μυρωδιές καλομαγειρεμένων κι αχνιστών φαγητών που πάντα υπάρχουν εκεί και λέμε υπάρχουν γιατί πάντοτε είναι πάνω από δύο. Φυσικά πάντα υπάρχει γλυκό στο σπίτι. Φρέσκο και παραδοσιακό είναι πάντα καλοστολισμένο κι ακουμπισμένο πάνω στο πλαστικό προστατευτικό στο τραπέζι της κουζίνας, αυτό που απλώνεται πάνω απ’ το φλοράλ τραπεζομάντιλο.
Δίπλα απ’ το γλυκό υπάρχει πάντα η φρουτιέρα, τίγκα από φρούτα εποχής τα οποία υποχρεωτικά θα φας μετά το γεύμα. Αν, δε, υπάρχουν πορτοκάλια θα πιεις έστω ένα ποτήρι -επιτόπου, όμως, χωρίς να χάσεις χρόνο γιατί όπως όλοι ξέρουμε θα φύγουν οι βιταμίνες.
Επίσης δε λείπει το κουτί με τα βουτήματα του απογευματινού καφέ, σου έδινε κι εσένα, αμέ, αραιωμένο βέβαια. Για να μη ζηλεύεις. Αυτό το κλασσικό τσίγκινο κουτί μόλις τελειώσουν τα βουτήματα θα φιλοξενήσει στο εσωτερικό του τα ραφτικά (κλωστές, βελόνες, μασούρια, παραμάνες).
Κάθε άνοιξη υποφέρεις λίγο η αλήθεια είναι στο σπίτι της γιαγιάς γιατί κάθε φορά που πας σε πεθαίνει η αλλεργία σου αφού τριγύρω υπάρχουν γλάστρες, γλαστράκια και παραγλαστράκια με ανθοφόρα φυτά, μυρωδικά, αλλά και φυτά που χρειάζονται πολλή φροντίδα, για την οποία μόνο μια γιαγιά θα είχε τον χρόνο να παρέχει.
Στο σαλόνι εδώ και χρόνια στέκει αγέρωχη η τεράστια τηλεόραση, όχι σε μήκος, αλλά σε φάρδος. Ναι, εννοούμε την παλιά τηλεόραση, αυτή με το εκτόπισμα. Συνοδεύεται από αντίστοιχου μεγέθους σκούρο ξύλινο έπιπλο και περιφερειακό εξάρτημα το τηλεκοντρόλ μέσα στο φθαρμένο σελοφάν. Σαν τώρα θυμάμαι τη γιαγιά μου να λέει: «Ε, αυτή η τηλεόραση αθάνατη!».
Λίγο παραδίπλα συναντάμε τη βιτρίνα με τα αντικείμενα-μπιζουδάκια .Ενδεχομένως εκεί να βρίσκεται και το περίφημο «καλό σερβίτσιο». Προφανώς και δεν επιτρεπόταν να τα αγγίξεις! Μόνο να τα καθαρίσεις. Κάπου σε αυτό το έπιπλο υπάρχει και το συρτάρι με κορδέλες. Οι κορδέλες απ’ τα κουτιά ζαχαροπλαστείου είναι must. Κι αν τολμήσεις να τη ρωτήσεις γιατί δεν τις πετάει, στραβώνει κιόλας.
Διάσπαρτες σε όλο το σπίτι και κυρίως πάνω σε καθρέφτες υπάρχουν φωτογραφίες απ’ την παιδική ή βρεφική σου ηλικία στις περισσότερες απ’ τις οποίες σε απαθανατίζουν είτε να τρέχεις ανέμελα χωρίς βρακί σε κάποια παραλία είτε να τρως λαίμαργα και να έχεις λερώσει μέχρι και την οροφή του σπιτιού.
Ανοίγεις τον καταψύκτη κι αντικρίζεις μες στη χαρά την αγαπημένη σου συσκευασία παγωτού. Βγάζεις μπολ, βγάζεις κουτάλι, ανοίγεις, τι να δεις; Κατεψυγμένα φασολάκια! Αν έχεις τον Θεό σου! Παλιές συσκευασίες παγωτών ή φέτας που πλέον χρησιμοποιούνται κι ως τάπερ. «Μια χαρά την κάνει τη δουλειά του», θα σου πει αν τη ρωτήσεις γιατί πάει να σου βάλει μέσα σε αυτό φαγητό. Κι ας υπάρχουν χιλιάδες κλασικά τάπερ που δε λείπουν από κανένα σπίτι γιαγιάς –ή και το δικό σου, πάνε κληρονομιά, αμέ!
Στην κουζίνα υπάρχει ένα ξεχωριστό ντουλάπι με σακούλες, ανεξέλεγκτα πολλές πλαστικές σακούλες. Γιατί μπορούν να σηκώσουν τα πάντα, γιατί πάντα χρειάζονται. Σε κάποια γωνιά του σπιτιού, που κάθε άλλο παρά μικρή τη λες, υπάρχει σίγουρα η γωνιά της προσευχής. Καντηλάκια, εικόνες αγίων, κομποσκοίνια, καρβουνάκια, θυμιατά, φυλαχτά και λοιπά ενθύμια από μοναστήρια που έχουν επισκεφθεί οι ίδιοι ή φιλικά πρόσωπα κι αγιασμός, όταν λέμε αγιασμός εννοούμε πολύ αγιασμός που εμπεριέχεται σε μπουκαλάκια κάθε μεγέθους.
Φυσικά όλες οι επιφάνειες του σπιτιού καλύπτονται με σεμέν. Κάθε γιαγιά που θέλει να θεωρείται ευυπόληπτη οφείλει να έχει συλλογή την οποία φροντίζει σαν μουσειακό έκθεμα. Αφενός τα έχει πλέξει με τα χεράκια της, αφετέρου γιατί μιλάμε για την προίκα σου. Κι αν την πετύχαινες και σε καλή μέρα; Χαρτζιλίκι loaded! Αλλά πρόσεχε: O «μαγικός» τρόπος που σου έδινε το «φυλαχτό» κρύβοντάς το, ήταν κι είναι από αυτά που δε θα ξεχάσεις ποτέ.
Όλα αυτά τα συναντάς και σε περίοπτες θέσεις, αλλά και κρυμμένα στα ράφια της κουζίνας ή τα συρτάρια του σκρίνιου. Αλλόκοτα και τα περισσότερα παρωχημένα, αυτά τα πράγματα μπορεί να αντανακλούν μια άλλη εποχή και μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία, αλλά συνθέτουν έναν άνθρωπο που αγαπάς πολύ. Εξάλλου, χωρίς αυτά οι επισκέψεις στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς δε θα ήταν ποτέ ίδιες.
Κατερίνα Πατήρα
Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2018
Γιατί «χάθηκαν» οι… πραγματικοί δάσκαλοι;
Ψηλά στο λόφο της Ακρόπολης τα πεντελικά μάρμαρα ακτινοβολούν λουσμένα στο φως του Αττικού ήλιου... Ο ανάλαφρος μπάτης του έπομαι ήμερου έχει τη μεθυστική αλμυρά του Σαρωνικού δεμένη με λεμονανθό...
Κάτω από την ελιά, ο Δάσκαλος καθισμένος και γύρω του μαγεμένοι οι μαθητές... Ο λόγος του κομψός, άρτια τα επιχειρήματα ανοίγουν διάπλατα οι ορίζοντες της αντίληψης που γλυκαίνει τις ψυχές την ίδια στιγμή που παιδεύει τη διανόηση.. Εδώ τα μονοπάτια γίνονται λεωφόροι που οδηγούν μέσα από την φιλοσοφία και την επιστήμη στη γνώση...
Όσοι θέλουν μπορούν έτσι να δρέψουν τους καρπούς, να γευθούν αυτή την απαράμιλλη ικανότητα του ανθρώπινου νου να επικοινωνεί με σύμβολα, με ιδέες, να κατανοεί να σκέφτεται....
Στην άλλη άκρη της Αθήνας, ίδια η μυσταγωγία της μάθησης, ίδιες οι προοπτικές της ανθρώπινης διανόησης, της σκέψης... Εδώ όμως, στο Αριστοτέλειο Λύκειο – αντίθετα με την Πλατωνική Ακαδημία - ο δάσκαλος δεν κάθεται... Τα λόγια και το σώμα του διεγείρουν στην πορεία του περιπάτου τα μυαλά των δικών του μαθητών, επικοινωνούν λογικά, εμπειρικά, αντικειμενικά με τους κανόνες της επιστήμης... Και οι μαθητές ακολουθούν προσεκτικά, μεθοδικά τον Δάσκαλο με κιναισθητική και συνάμα διανοητική κομψότητα και ακρίβεια....
Α, η ομορφιά της επιστήμης, της φιλοσοφίας, η γοητεία της μάθησης, της απόκτησης γνώσεων σε όλο τους το μεγαλείο!
Ναι, ναι, χρειάζεται να τα θυμόμαστε αυτά τα πράγματα που και που, γονείς και παιδιά, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και μαθητές να μην ξεχνάμε ότι εδώ στο δικό μας στον ελληνικό χώρο γεννήθηκαν, Φιλοσοφίες, Επιστήμες, Παιδαγωγική ...
Ο κόσμος άλλαξε, όμως, και άλλαξαν οι καιροί!
Σωστά! Τώρα ζούμε σε εποχές «εικονικής πραγματικότητας» τα κομπιούτερ υποκαθιστούν (ή γίνεται προσπάθεια να υποκαταστήσουν) τους δασκάλους και τις δασκάλες αλλά οι διαπιστώσεις από αντικειμενικές ερευνητικές προσπάθειες είναι ότι «τίποτε δεν αντικαθιστά τη ζεστασιά, τη δύναμη της μυσταγωγίας ανάμεσα στον δάσκαλο-τη δασκάλα και τον μαθητή-την μαθήτρια».
Τι σηματοδοτεί, λοιπόν, η διαπίστωση ότι στις μέρες μας ο κόσμος άλλαξε και άλλαξαν οι καιροί;
Ίσως για το λόγο αυτό, και μερικούς άλλους, βλέποντας την κατάρρευση της πεμπτουσίας της Παιδείας (και όχι της διαδικασίας της εκπαίδευσης) τώρα πια μερικοί αρχίζουμε να σκεφτόμαστε μήπως, τελικά, δεν είναι και τόσο μεγάλη υπόθεση νάσαι κάτοχος γνώσεων που ως δάσκαλος επιθυμείς και κατέχοντας τις δεξιότητες πασχίζεις να τις μεταλαμπαδεύσεις και ως μαθητής, αφού τις αποκτήσεις, να τις επιδείξεις όταν και όπου χρειαστεί καθώς στην δικιά μας Ελλάδα αυτό που μετρά ΔΕΝ είναι το «τι ξέρεις, αλλά το...ποιόν ξέρεις;»
Γιατί φαίνεται ότι χάθηκε, δυστυχώς, η πνευματικότητα;
Γιατί χάθηκε η μυσταγωγία της γνώσης;
Γιατί χάθηκε το μεράκι και η αφοσίωση στο ρόλο του δασκάλου;
Γιατί έχασαν τα παιδιά μας τη γοητεία στο ρόλο του μαθητή;
Γιατί χάθηκαν οι χαρισματικοί και ταλαντούχοι δάσκαλοι;
Θα μου πείτε στην Ελλάδα πότε αναγνωρίσαμε τον προικισμένο, τον αφοσιωμένο τον καλό δάσκαλο και πότε θεσπίσαμε τοπικά περιφερειακά και ΕΘΝΙΚΑ βραβεία για να ΒΡΑΒΕΥΣΟΥΜΕ τον καλύτερο δάσκαλο;
Τι κρίμα, αλήθεια για όλους εμάς που λεγόμαστε δάσκαλοι, που η κοινή γνώμη μας εντάσσει στην κατηγορία των ανθρώπων του πνεύματος!
Τι κρίμα και για τα παιδιά μας από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ!
Τελικά, τι κρίμα για την κοινωνία!…
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://apneagr.blogspot.com/2010/09/blog-post_1429.html#ixzz5T4T8XlQs
Κάτω από την ελιά, ο Δάσκαλος καθισμένος και γύρω του μαγεμένοι οι μαθητές... Ο λόγος του κομψός, άρτια τα επιχειρήματα ανοίγουν διάπλατα οι ορίζοντες της αντίληψης που γλυκαίνει τις ψυχές την ίδια στιγμή που παιδεύει τη διανόηση.. Εδώ τα μονοπάτια γίνονται λεωφόροι που οδηγούν μέσα από την φιλοσοφία και την επιστήμη στη γνώση...
Όσοι θέλουν μπορούν έτσι να δρέψουν τους καρπούς, να γευθούν αυτή την απαράμιλλη ικανότητα του ανθρώπινου νου να επικοινωνεί με σύμβολα, με ιδέες, να κατανοεί να σκέφτεται....
Στην άλλη άκρη της Αθήνας, ίδια η μυσταγωγία της μάθησης, ίδιες οι προοπτικές της ανθρώπινης διανόησης, της σκέψης... Εδώ όμως, στο Αριστοτέλειο Λύκειο – αντίθετα με την Πλατωνική Ακαδημία - ο δάσκαλος δεν κάθεται... Τα λόγια και το σώμα του διεγείρουν στην πορεία του περιπάτου τα μυαλά των δικών του μαθητών, επικοινωνούν λογικά, εμπειρικά, αντικειμενικά με τους κανόνες της επιστήμης... Και οι μαθητές ακολουθούν προσεκτικά, μεθοδικά τον Δάσκαλο με κιναισθητική και συνάμα διανοητική κομψότητα και ακρίβεια....
Α, η ομορφιά της επιστήμης, της φιλοσοφίας, η γοητεία της μάθησης, της απόκτησης γνώσεων σε όλο τους το μεγαλείο!
Ναι, ναι, χρειάζεται να τα θυμόμαστε αυτά τα πράγματα που και που, γονείς και παιδιά, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και μαθητές να μην ξεχνάμε ότι εδώ στο δικό μας στον ελληνικό χώρο γεννήθηκαν, Φιλοσοφίες, Επιστήμες, Παιδαγωγική ...
Ο κόσμος άλλαξε, όμως, και άλλαξαν οι καιροί!
Σωστά! Τώρα ζούμε σε εποχές «εικονικής πραγματικότητας» τα κομπιούτερ υποκαθιστούν (ή γίνεται προσπάθεια να υποκαταστήσουν) τους δασκάλους και τις δασκάλες αλλά οι διαπιστώσεις από αντικειμενικές ερευνητικές προσπάθειες είναι ότι «τίποτε δεν αντικαθιστά τη ζεστασιά, τη δύναμη της μυσταγωγίας ανάμεσα στον δάσκαλο-τη δασκάλα και τον μαθητή-την μαθήτρια».
Τι σηματοδοτεί, λοιπόν, η διαπίστωση ότι στις μέρες μας ο κόσμος άλλαξε και άλλαξαν οι καιροί;
Ίσως για το λόγο αυτό, και μερικούς άλλους, βλέποντας την κατάρρευση της πεμπτουσίας της Παιδείας (και όχι της διαδικασίας της εκπαίδευσης) τώρα πια μερικοί αρχίζουμε να σκεφτόμαστε μήπως, τελικά, δεν είναι και τόσο μεγάλη υπόθεση νάσαι κάτοχος γνώσεων που ως δάσκαλος επιθυμείς και κατέχοντας τις δεξιότητες πασχίζεις να τις μεταλαμπαδεύσεις και ως μαθητής, αφού τις αποκτήσεις, να τις επιδείξεις όταν και όπου χρειαστεί καθώς στην δικιά μας Ελλάδα αυτό που μετρά ΔΕΝ είναι το «τι ξέρεις, αλλά το...ποιόν ξέρεις;»
Γιατί φαίνεται ότι χάθηκε, δυστυχώς, η πνευματικότητα;
Γιατί χάθηκε η μυσταγωγία της γνώσης;
Γιατί χάθηκε το μεράκι και η αφοσίωση στο ρόλο του δασκάλου;
Γιατί έχασαν τα παιδιά μας τη γοητεία στο ρόλο του μαθητή;
Γιατί χάθηκαν οι χαρισματικοί και ταλαντούχοι δάσκαλοι;
Θα μου πείτε στην Ελλάδα πότε αναγνωρίσαμε τον προικισμένο, τον αφοσιωμένο τον καλό δάσκαλο και πότε θεσπίσαμε τοπικά περιφερειακά και ΕΘΝΙΚΑ βραβεία για να ΒΡΑΒΕΥΣΟΥΜΕ τον καλύτερο δάσκαλο;
Τι κρίμα, αλήθεια για όλους εμάς που λεγόμαστε δάσκαλοι, που η κοινή γνώμη μας εντάσσει στην κατηγορία των ανθρώπων του πνεύματος!
Τι κρίμα και για τα παιδιά μας από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ!
Τελικά, τι κρίμα για την κοινωνία!…
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://apneagr.blogspot.com/2010/09/blog-post_1429.html#ixzz5T4T8XlQs
Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2018
Συμβουλές ζωής από ένα βοσκό…
1.Η διαδρομή προς τον προορισμό δεν είναι ποτέ ευθεία.
Για να φτάσουμε στο χειμαδιό περνάμε στροφές, κακοτράχαλα εδάφη, έχουμε απώλειες…
2..Άσε πίσω το παρελθόν.
Αν σου φάει ο λύκος την κατσίκα την έφαγε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό. Απλά την επόμενη φορά φρόντισε να είσαι πιο προσεκτικός.
3.Μην κεφαλαιοποιείς πολλά, μη γίνεσαι σπαγγοραμένος.
Μην αναβάλλεις την απόλαυση της χαράς για το μέλλον. Κάντο τώρα. Κάνε τη σκληρή εργασία σου, να αξίζει ακόμη περισσότερο.
4.Αγωνίσου, πάλεψε.
Εσύ είσαι ο μοναδικός υπεύθυνος για τον εαυτό σου. Μην είσαι φυγόπονος, μην περιμένεις να κάνουν στο κοπάδι σου όλη τη δουλειά τα σκυλιά.
5.Διεκδίκησε το σεβασμό που σου αξίζει, μην αφήνεις τους άλλους να σε πατάνε.
Βάλε όρια, βάλε φράχτες, προστάτεψε τα ζώα σου.
6.Μακάριοι αυτοί που κάνουν λάθη.
Σφάλε. Εμπειρίες ονομάζουμε τις καρπαζιές που έχουμε φάει στη ζωή μας, απλά τους δώσαμε ένα πιο εύηχο όνομα. Και μην ξεχνάς ότι δεν έχει μεγάλη σημασία ποιος ήσουν μέχρι χθες. Ξεκίνα σήμερα κι όρισε με τις πράξεις σου, αυτό που θα γίνεις από δω και πέρα.
7.Μάθε να συγχωρείς…τον εαυτό σου πρώτα.
Άσε τις ενοχές, δεν έχεις χρόνο γι αυτές.
8.Μακάριοι αυτοί που αμφισβητούν.
Μην αφήνεις τη ζωή σου να καταδυναστεύεται από δόγματα. Θυμήσου ότι αν κάποιοι δεν αμφισβητούσαν παγιωμένες γνώσεις, η ανθρωπότητα θα κατοικούσε ακόμη σε σπηλιές. Φίλτραρε την πληροφορία, γίνε σκεπτικιστής, σκέψου κριτικά, σκέψου ορθολογικά, αναθεώρησε. Δεν είδες νεράιδες και στοιχειά στο δάσος, μόνο λύκους.
9.Να είσαι προσεκτικός.
Να παρατηρείς τους άλλους. Κοίταζε τους στα μάτια. Αν δεν το δείχνει η γίδα, το δείχνει το κέρατό της.
10.Η ζωή είναι το ταξίδι, όχι ο προορισμός. Και είναι πολύτιμη.
Η προηγούμενη φράση που διάβασες, είναι ήδη παρελθόν.
11.Μη συμβουλεύεις τους νέους, είναι χάσιμο χρόνου.
Δεν υπάρχει τρόπος να τους διδάξεις τον πόνο και τη δυστυχία, μόνο η εμπειρία θα το κάνει βασανιστικά.
12.Ταξίδεψε! Τα ταξίδια είναι εμπειρίες που μένουν.
Βγες έξω Δοκίμασε! Γεύσου, ρούφηξε άπληστα εικόνες. Άφησε τις αισθήσεις σου ελεύθερες.
13.Εκθέσου, αφέσου, τσαλακώσου, χάσε τον έλεγχο που και που.
Κι όχι μόνο τον έλεγχο του εαυτού σου, αλλά και τον έλεγχο σε σχέση με άλλους. Αρκετά απομονώθηκες στην καλύβα σου στο χειμαδιό, φτάνει όμως, βγες έξω όταν γυρίσεις. Ξαναβρές τους φίλους και τη συντροφικότητα.
14.Μην προσπαθείς να ελέγξεις τους άλλους.
Έτσι θα καταδικάσεις στο άγχος και τη δυστυχία όχι μόνο τον εαυτό σου, αλλά κι αυτούς που προσπαθείς να ελέγξεις. Άσε τους άλλους να ζήσουν και ζήσε για τον εαυτό σου. Άσε τα άλλα κοπάδια στους βοσκούς τους, κοίτα το δικό σου.
15.Η ζωή δεν είναι δίκαιη.
Το σύμπαν δεν σου οφείλει καμιά παρηγοριά και το σίγουρο είναι ότι στο τέλος της διαδρομής εσύ πεθαίνεις. Γρηγορήσαι.
16.Να έχεις ισορροπία.
Ν’ απολαμβάνεις το φαγητό και το ποτό σου. Να μην ξεχνάς ότι οι φτωχοί του πλανήτη περπατούν χιλιόμετρα για την καθημερινή τους τροφή, ενώ οι πλούσιοι περπατούν χιλιόμετρα για να τη χωνέψουν.
17.Απ’ όλους έχεις να κερδίσεις κάτι. Μάθε από τους γύρω σου.
Γίνε παιδί με τα παιδιά, παίξε μαζί τους αλλά πήγαινε και στο καφενείο να μιλήσεις με τους γέρους. Κάτι έχει να σου πει η συσσωρευμένη εμπειρία τους.
18.Μην τα παίρνεις όλα τις μετρητοίς.
Μην παίρνεις τα πάντα σοβαρά. Πιθανόν υπερβάλλεις στο σήμερα. Αυτό που σε ενοχλεί ή φοβάσαι τώρα, το πιο πιθανό είναι αύριο να το κρίνεις ανούσιο ή χλιαρό. Προσπάθησε να δεις τον εαυτό σου από απόσταση, ρίξε μια ματιά στη θέα του κοπαδιού σου από το λόφο.
19.Έχε υπομονή.
Οι κατσίκες δεν γεννούν κάθε μήνα. Αλλά όταν συμβεί πρέπει να σαι παρών και σε χρειάζονται
20.Μάλωσε με τη σύντροφό σου, δεν είναι τρομερό, άφησε τα συναισθήματα να εκτονωθούν. Κάνε αποσυμπίεση στο θυμό. Η φωτιά μερικές φορές είναι ευεργετική. Αν καεί μια περιοχή με πουρνάρια ή ξερόχορτα, η άνοιξη πάλι θα δώσει νεαρή βλάστηση, εκλεκτή τροφή για τις γίδες και τα μικρά τους. Πρόσεχε όμως, τα λόγια που θα ειπωθούν δεν τα ξαναμαζεύεις. Πρόσεχε τι θα φάνε οι γίδες σου, δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν. Αν αυτά που θα φάνε είναι τα βλαστάρια δέντρων, το δάσος δεν ξαναγίνεται, ο τόπος θα μείνει χέρσος.
21.Πότε δεν θα υπάρξει ιδανική στιγμή.
Ποτέ οι συνθήκες και οι καταστάσεις δεν θα είναι ιδανικές. Ξεκίνα από εδώ που βρίσκεσαι τώρα. Μην αναβάλλεις.
22.Να είσαι ευγενικός.
Ένα πρόσωπο που χαμογελά καθρεφτίζει ανάλογη συμπεριφορά. Κάνε δώρα. Ακόμη και το δώρο ενός καλού λόγου είναι σημαντικό. Να φέρεσαι καλά στους ηλικιωμένους, σε λίγο θα ‘σαι σαν αυτούς. Να φέρεσαι καλά και στα ζώα, αυτά δεν κρατάνε κακία, δεν ζηλεύουν, δεν έχουν εμμονές ούτε εγωισμό. Συγχωρούν, και μάλιστα χωρίς όριο.
23.Αν ξέρεις γράμματα διάβασε!
Αυτοί που διαβάζουν ζουν επιπλέον ζωές. Όχι μόνο τη δική τους, αλλά κι όλων αυτών που μπήκαν στη θέση τους.
24.Τόλμησε, ο φόβος σε κρατά δεμένο αλλά
δεν είναι πραγματικός, απλά προέρχεται από το άγνωστο που δεν βρίσκεται στο κεφάλι σου.
25.Μη δένεσαι με τα πράγματα.
Η ζωή είναι σαν τη διαδρομή του χειμαδιού και το ταγάρι. Όσο περισσότερο το γεμίζεις, τόσο πιο δύσκολα θα περπατάς. Πάρε τα απαραίτητα, το κοπάδι προχωρά, δεν θα σε περιμένει αν καθηλωθείς από πράγματα βαριά κι ασήκωτα. Πέτα τα, αποδεσμεύσου, νιώσε πιο ευέλικτος κι ελεύθερος.
Για να φτάσουμε στο χειμαδιό περνάμε στροφές, κακοτράχαλα εδάφη, έχουμε απώλειες…
2..Άσε πίσω το παρελθόν.
Αν σου φάει ο λύκος την κατσίκα την έφαγε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό. Απλά την επόμενη φορά φρόντισε να είσαι πιο προσεκτικός.
3.Μην κεφαλαιοποιείς πολλά, μη γίνεσαι σπαγγοραμένος.
Μην αναβάλλεις την απόλαυση της χαράς για το μέλλον. Κάντο τώρα. Κάνε τη σκληρή εργασία σου, να αξίζει ακόμη περισσότερο.
4.Αγωνίσου, πάλεψε.
Εσύ είσαι ο μοναδικός υπεύθυνος για τον εαυτό σου. Μην είσαι φυγόπονος, μην περιμένεις να κάνουν στο κοπάδι σου όλη τη δουλειά τα σκυλιά.
5.Διεκδίκησε το σεβασμό που σου αξίζει, μην αφήνεις τους άλλους να σε πατάνε.
Βάλε όρια, βάλε φράχτες, προστάτεψε τα ζώα σου.
6.Μακάριοι αυτοί που κάνουν λάθη.
Σφάλε. Εμπειρίες ονομάζουμε τις καρπαζιές που έχουμε φάει στη ζωή μας, απλά τους δώσαμε ένα πιο εύηχο όνομα. Και μην ξεχνάς ότι δεν έχει μεγάλη σημασία ποιος ήσουν μέχρι χθες. Ξεκίνα σήμερα κι όρισε με τις πράξεις σου, αυτό που θα γίνεις από δω και πέρα.
7.Μάθε να συγχωρείς…τον εαυτό σου πρώτα.
Άσε τις ενοχές, δεν έχεις χρόνο γι αυτές.
8.Μακάριοι αυτοί που αμφισβητούν.
Μην αφήνεις τη ζωή σου να καταδυναστεύεται από δόγματα. Θυμήσου ότι αν κάποιοι δεν αμφισβητούσαν παγιωμένες γνώσεις, η ανθρωπότητα θα κατοικούσε ακόμη σε σπηλιές. Φίλτραρε την πληροφορία, γίνε σκεπτικιστής, σκέψου κριτικά, σκέψου ορθολογικά, αναθεώρησε. Δεν είδες νεράιδες και στοιχειά στο δάσος, μόνο λύκους.
9.Να είσαι προσεκτικός.
Να παρατηρείς τους άλλους. Κοίταζε τους στα μάτια. Αν δεν το δείχνει η γίδα, το δείχνει το κέρατό της.
10.Η ζωή είναι το ταξίδι, όχι ο προορισμός. Και είναι πολύτιμη.
Η προηγούμενη φράση που διάβασες, είναι ήδη παρελθόν.
11.Μη συμβουλεύεις τους νέους, είναι χάσιμο χρόνου.
Δεν υπάρχει τρόπος να τους διδάξεις τον πόνο και τη δυστυχία, μόνο η εμπειρία θα το κάνει βασανιστικά.
12.Ταξίδεψε! Τα ταξίδια είναι εμπειρίες που μένουν.
Βγες έξω Δοκίμασε! Γεύσου, ρούφηξε άπληστα εικόνες. Άφησε τις αισθήσεις σου ελεύθερες.
Κι όχι μόνο τον έλεγχο του εαυτού σου, αλλά και τον έλεγχο σε σχέση με άλλους. Αρκετά απομονώθηκες στην καλύβα σου στο χειμαδιό, φτάνει όμως, βγες έξω όταν γυρίσεις. Ξαναβρές τους φίλους και τη συντροφικότητα.
14.Μην προσπαθείς να ελέγξεις τους άλλους.
Έτσι θα καταδικάσεις στο άγχος και τη δυστυχία όχι μόνο τον εαυτό σου, αλλά κι αυτούς που προσπαθείς να ελέγξεις. Άσε τους άλλους να ζήσουν και ζήσε για τον εαυτό σου. Άσε τα άλλα κοπάδια στους βοσκούς τους, κοίτα το δικό σου.
15.Η ζωή δεν είναι δίκαιη.
Το σύμπαν δεν σου οφείλει καμιά παρηγοριά και το σίγουρο είναι ότι στο τέλος της διαδρομής εσύ πεθαίνεις. Γρηγορήσαι.
16.Να έχεις ισορροπία.
Ν’ απολαμβάνεις το φαγητό και το ποτό σου. Να μην ξεχνάς ότι οι φτωχοί του πλανήτη περπατούν χιλιόμετρα για την καθημερινή τους τροφή, ενώ οι πλούσιοι περπατούν χιλιόμετρα για να τη χωνέψουν.
17.Απ’ όλους έχεις να κερδίσεις κάτι. Μάθε από τους γύρω σου.
Γίνε παιδί με τα παιδιά, παίξε μαζί τους αλλά πήγαινε και στο καφενείο να μιλήσεις με τους γέρους. Κάτι έχει να σου πει η συσσωρευμένη εμπειρία τους.
18.Μην τα παίρνεις όλα τις μετρητοίς.
Μην παίρνεις τα πάντα σοβαρά. Πιθανόν υπερβάλλεις στο σήμερα. Αυτό που σε ενοχλεί ή φοβάσαι τώρα, το πιο πιθανό είναι αύριο να το κρίνεις ανούσιο ή χλιαρό. Προσπάθησε να δεις τον εαυτό σου από απόσταση, ρίξε μια ματιά στη θέα του κοπαδιού σου από το λόφο.
19.Έχε υπομονή.
Οι κατσίκες δεν γεννούν κάθε μήνα. Αλλά όταν συμβεί πρέπει να σαι παρών και σε χρειάζονται
20.Μάλωσε με τη σύντροφό σου, δεν είναι τρομερό, άφησε τα συναισθήματα να εκτονωθούν. Κάνε αποσυμπίεση στο θυμό. Η φωτιά μερικές φορές είναι ευεργετική. Αν καεί μια περιοχή με πουρνάρια ή ξερόχορτα, η άνοιξη πάλι θα δώσει νεαρή βλάστηση, εκλεκτή τροφή για τις γίδες και τα μικρά τους. Πρόσεχε όμως, τα λόγια που θα ειπωθούν δεν τα ξαναμαζεύεις. Πρόσεχε τι θα φάνε οι γίδες σου, δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν. Αν αυτά που θα φάνε είναι τα βλαστάρια δέντρων, το δάσος δεν ξαναγίνεται, ο τόπος θα μείνει χέρσος.
21.Πότε δεν θα υπάρξει ιδανική στιγμή.
Ποτέ οι συνθήκες και οι καταστάσεις δεν θα είναι ιδανικές. Ξεκίνα από εδώ που βρίσκεσαι τώρα. Μην αναβάλλεις.
22.Να είσαι ευγενικός.
Ένα πρόσωπο που χαμογελά καθρεφτίζει ανάλογη συμπεριφορά. Κάνε δώρα. Ακόμη και το δώρο ενός καλού λόγου είναι σημαντικό. Να φέρεσαι καλά στους ηλικιωμένους, σε λίγο θα ‘σαι σαν αυτούς. Να φέρεσαι καλά και στα ζώα, αυτά δεν κρατάνε κακία, δεν ζηλεύουν, δεν έχουν εμμονές ούτε εγωισμό. Συγχωρούν, και μάλιστα χωρίς όριο.
23.Αν ξέρεις γράμματα διάβασε!
Αυτοί που διαβάζουν ζουν επιπλέον ζωές. Όχι μόνο τη δική τους, αλλά κι όλων αυτών που μπήκαν στη θέση τους.
24.Τόλμησε, ο φόβος σε κρατά δεμένο αλλά
δεν είναι πραγματικός, απλά προέρχεται από το άγνωστο που δεν βρίσκεται στο κεφάλι σου.
25.Μη δένεσαι με τα πράγματα.
Η ζωή είναι σαν τη διαδρομή του χειμαδιού και το ταγάρι. Όσο περισσότερο το γεμίζεις, τόσο πιο δύσκολα θα περπατάς. Πάρε τα απαραίτητα, το κοπάδι προχωρά, δεν θα σε περιμένει αν καθηλωθείς από πράγματα βαριά κι ασήκωτα. Πέτα τα, αποδεσμεύσου, νιώσε πιο ευέλικτος κι ελεύθερος.
Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2018
Ανακαλύπτοντας τον πλούτο της Πελοποννήσου.(Δραστηριότητες στην ύπαιθρο)
Από εργασία της Μαρίας Χαλβατζή
Μία προβολή της Πελοποννήσου μέσα από ένα πλέγμα δραστηριοτήτων, γαστρονομικών απολαύσεων, παρατήρησης του τοπίου και πολιτιστικών στάσεων.
Δραστηριότητες στην ύπαιθρο:
Βγαίνοντας με το σκάφος από τον Αργολικό κόλπο ανοίγεται μπροστά σας το Μυρτώο πέλαγος και η εντυπωσιακή ακτογραμμή της ανατολικής Πελοποννήσου. Η ιστιοπλοΐα εδώ, δίπλα σε αρχαία λιμάνια και ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας τοποθεσίες, αποκτά μια διάσταση μυθική και θυμίζει τα ταξίδια των αρχαίων καραβιών που μετέφεραν πολιτισμό ανάμεσα στις στεριές.
Στο χωριό Πλύτρα, όλοι έρχονται για κολύμπι και ηλιοθεραπεία στη ωραίες αμμουδιές του. Εσείς ελάτε για να δείτε από κοντά και κάτι ακόμη: τα λείψανα μιας βυθισμένης αρχαίας πόλης! Θα βρείτε εύκολα τα διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη στην ακτή, τους κίονες και τα ίχνη των σπιτιών. Για μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία, βουτήξτε στα ρηχά νερά με τη μάσκα σας, για να δείτε τα υπόλοιπα σπίτια στο βυθό.
Η περιοχή της Λαγκάδας βρίσκεται κοντά στη Σπάρτη και στην αρχαιότητα εδώ βρισκόταν ο Καιάδας. Σήμερα είναι πιο γνωστή ως εξαιρετικός προορισμός για αναρρίχηση και sport climbing, με το όνομα Αναρριχητικό πάρκο Λαγκάδας. Ελάτε οδικώς από Σπάρτη μέσω Τρύπης και σε 16 χλμ. φτάσατε στο χώρο στάθμευσης του Αναρριχητικού Πάρκου. Καλύτερη εποχή για να έρθετε θεωρείται το διάστημα από τα μέσα Μαΐου ως τα μέσα Οκτωβρίου. Θα βρείτε περισσότερες από 60 διαδρομές αθλητικού χαρακτήρα σε πεδία με εξαιρετικής ποιότητας ασβεστόλιθο. Έχετε να διαλέξετε διαδρομές σε 4 κύρια πεδία – Αλώνι, Πετσάνες, Τουρλίτσα, Στάνη.
Περνώντας το 1600 μέτρων πλάτους στενό του ακρωτηρίου Ακρίτας νότια της Κορώνης φτάνετε στη βραχονησίδα Βενέτικο. Έχει έκταση 1.200 στρεμμάτων. Δίπλα από τον φάρο υπάρχουν τα ερείπια ενός πέτρινου κτίσματος και ενός μικρού ξωκλησιού και στη βορειοανατολική πλευρά, υπάρχει ένας φυσικός όρμος που χρησιμοποιούν για καταφύγιο οι ψαράδες.
Είναι αλήθεια δύσκολο να το αποδεχθείς: βουτιά στο κενό στον Ισθμό; Κι όμως όσοι το έκαναν, λένε πως ήταν εμπειρία ζωής. Η πλατφόρμα βρίσκεται στο κάτω μέρος της τουριστικής γέφυρας της Κορίνθου, σε ύψος 80 μέτρων από την επιφάνεια του νερού και πολλοί λένε ότι είναι ένα από τα καλύτερα σημεία για Bungee jumping στον κόσμο. Καθώς πέφτεις, αισθάνεσαι την αντίσταση του αέρα στο πρόσωπο, βλέπεις το νερό να πλησιάζει, νοιώθεις απλά ότι έκανες μια τρέλα. Στο τέλος βέβαια γελάς και σκέφτεσαι «πότε θα ξαναβουτήξω»!
Στην νότια άκρη της χερσονήσου του Μαλέα, και πάνω από το ακρωτήριο Ζόμπολο (ή Σπίθα) υπάρχει ένας εντυπωσιακός πελώριος ασβεστόλιθος με κάθετες ανάγλυφες ορθοπλαγιές. Έμπειροι αναρριχητές προχώρησαν σε διάνοιξη αναρριχητικών διαδρομών στα βράχια του Ζόμπολου, δημιουργώντας μια νέα και εναλλακτική διάσταση για την ήπια τουριστική ανάπτυξη της περιοχής του Καβομαλιά. Αν κάνετε αναρρίχηση (ακόμη και με λίγη εμπειρία) αξίζει να γνωρίσετε το πεδίο από κοντά.
Οι ακτές της Επιδαύρου ξετυλίγονται σαν μια πράσινη δαντέλα στο Σαρωνικό. Το παράκτιο πανόραμα είναι συγκλονιστικό από ψιλά και προσφέρεται στους τολμηρούς, σε όσους πετούν με αλεξίπτωτο πλαγιάς. Μην το χάσετε με τίποτε! Τα βουνά πάνω από τον όρμο της αρχαίας Επιδαύρου έχουν πρώτης τάξεως θέσεις για πτήσεις πάνω από τις ακτές και βρίσκονται πολύ κοντά στο λιμάνι της Αρχαίας Επιδαύρου. Έχουν δε περίφημα θερμικά ρεύματα αέρα, τα οποία είναι ιδανικά για καλές και ασφαλείς πτήσεις.
Η γνωριμία με τα μαγευτικά τοπία της Νέδας είναι μια μυθική εμπειρία. Η είσοδος στην παραποτάμια πεζοπορία μπορεί να γίνει από διάφορες τοποθεσίες στην κοιλάδα του ποταμού. Εξαρτάται πάντα από το πόσο θέλετε να περπατήσετε: μπορείτε να κατέβετε στο ποτάμι ψηλά, κοντά στο χωριό Κούβελα και να κάνετε μια μεγάλη, ολοήμερη διάσχιση ή μπορείτε να κατέβετε στη Νέδα κάτω από το χωριό Φιγαλεία και να δείτε τα ωραιότερα τοπία της κοιλάδας κοντά στο Στόμιο.
Ίσως είναι το κορυφαίο trekking της Πελοποννήσου!
Η διάσχιση του φαραγγιού στο Ρίντομο μέσα σε επιβλητικά φυσικά τοπία και η ανακάλυψη των παλιών καλντεριμιών, πηγαδιών και γεφυριών θεωρούνται μυθικές εμπειρίες από όλους τους συνεπείς πεζοπόρους.
Αν δεν έχετε ανέβει στην κορφή του Ταΰγετου – τον Προφήτη Ηλία – να το κάνετε την ιδανικότερη εποχή: το διήμερο 19-20 Ιουλίου στη γιορτή της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία που φιλοξενεί ένα πανάρχαιο ιστορικό πανηγύρι με πολλούς φίλους του βουνού, όχι φυσικά μόνο ορειβάτες.
Οι βυθοί του Καβομαλιά είναι απλά συνταρακτικοί και γεμάτοι ζωή. Αν θέλετε να κάνετε μια εντυπωσιακή και εύκολη βουτιά κατηφορίστε προς το απολιθωμένο δάσος κάτω από την Αγία Μαρίνα, βάλτε τον καταδυτικό σας εξοπλισμό και κολυμπήστε περίπου 200 μέτρα νοτιοδυτικά. Πάνω στην καθαρή άμμο του βυθού θα δείτε ένα ολόκληρο άθικτο (!) τούρκικο μότορσιπ! Είναι το «Kaptan Ismail Hakki» που βυθίστηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1978. Όταν βυθίστηκε μετέφερε σιδηρομετάλλευμα. Το μήκους 30 μέτρων πλοίο είναι γερμένο αριστερά στον αμμώδη πυθμένα στα 12 μέτρα ενώ το ρηχότερο κομμάτι απέχει μόλις 3-4 μέτρα από την επιφάνεια. Βουτήξτε πολλές φορές δίπλα στην κουπαστή, στην στρογγυλή πρύμνη με την σκεπασμένη από φύκια προπέλα, στις ψηλές του αντένες. Η εικόνα του θηριώδους σκάφους πάνω στην λευκή άσπιλη άμμο είναι μυθική, αξέχαστη…
Το μονοπάτι από το χωριό Βελανίδια που βρίσκεται κτισμένο στις πλαγιές του όρους Κριθίνα, ως τον φάρο του Κάβο Μαλιά είναι ένα από τα καλύτερα της Πελοποννήσου. Στην πορεία θα δείτε και τη σήμανση του εθνικού μονοπατιού 33 με κόκκινο και άσπρο χρώμα. Η διαδρομή ξεκινά λίγο έξω από το γραφικότατο χωριό Βελανίδια, κοντά στα εκκλησάκια του Αγίου Θωμά και του Αγίου Μύρωνα και θα πρέπει να υπολογίσετε περίπου 3 ώρες για να φτάσετε στο φάρο.
Η Σαπιέντζα βρίσκεται πολύ κοντά στη Μεθώνη απ’ όπου μπορείτε να φτάσετε με μικρά καΐκια που εκτελούν δρομολόγια. Γιατί να έρθετε ως εδώ; Ένας βασικός λόγος είναι για να κάνετε καταδύσεις. Οι βυθοί γύρω από το καταπράσινο νησί είναι περίφημοι, ολοζώντανοι, με απίθανα διαυγή νερά και γεμάτοι ψάρια κάθε λογής. Όμως το αληθινά ξεχωριστό στο βυθό της Σαπιέντζας είναι τα πάμπολλα ναυάγια. Κατευθυνθείτε στο βορινότερο ακρωτήριο της Σαπιέντζας που λέγεται Καρσή. Εκεί στα βόρεια, ακριβώς απέναντι από τη Μεθώνη, πάνω στα σμαραγδένια βράχια τυλιγμένες στα φύκια, βρίσκονται τέσσερις ρωμαϊκές σαρκοφάγοι από ναυάγιο του 2ου-3ου μ.Χ αιώνα, φτιαγμένες από τιτανιούχο λίθο από την πόλη Άσο της Τρωάδας. Θα δείτε τα πολύχρωμα ψάρια να πηγαινοέρχονται μέσα τους και τα μαλακά χνουδωτά φύκια να τις χαϊδεύουν απλά σε ένα θέαμα μοναδικό.
Μία προβολή της Πελοποννήσου μέσα από ένα πλέγμα δραστηριοτήτων, γαστρονομικών απολαύσεων, παρατήρησης του τοπίου και πολιτιστικών στάσεων.
Δραστηριότητες στην ύπαιθρο:
Βγαίνοντας με το σκάφος από τον Αργολικό κόλπο ανοίγεται μπροστά σας το Μυρτώο πέλαγος και η εντυπωσιακή ακτογραμμή της ανατολικής Πελοποννήσου. Η ιστιοπλοΐα εδώ, δίπλα σε αρχαία λιμάνια και ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας τοποθεσίες, αποκτά μια διάσταση μυθική και θυμίζει τα ταξίδια των αρχαίων καραβιών που μετέφεραν πολιτισμό ανάμεσα στις στεριές.
![]() |
| Βυθισμένη Πόλη Αρχαίου Ασωπού, Πλύτρα Λακωνίας |
Στο χωριό Πλύτρα, όλοι έρχονται για κολύμπι και ηλιοθεραπεία στη ωραίες αμμουδιές του. Εσείς ελάτε για να δείτε από κοντά και κάτι ακόμη: τα λείψανα μιας βυθισμένης αρχαίας πόλης! Θα βρείτε εύκολα τα διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη στην ακτή, τους κίονες και τα ίχνη των σπιτιών. Για μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία, βουτήξτε στα ρηχά νερά με τη μάσκα σας, για να δείτε τα υπόλοιπα σπίτια στο βυθό.
Η περιοχή της Λαγκάδας βρίσκεται κοντά στη Σπάρτη και στην αρχαιότητα εδώ βρισκόταν ο Καιάδας. Σήμερα είναι πιο γνωστή ως εξαιρετικός προορισμός για αναρρίχηση και sport climbing, με το όνομα Αναρριχητικό πάρκο Λαγκάδας. Ελάτε οδικώς από Σπάρτη μέσω Τρύπης και σε 16 χλμ. φτάσατε στο χώρο στάθμευσης του Αναρριχητικού Πάρκου. Καλύτερη εποχή για να έρθετε θεωρείται το διάστημα από τα μέσα Μαΐου ως τα μέσα Οκτωβρίου. Θα βρείτε περισσότερες από 60 διαδρομές αθλητικού χαρακτήρα σε πεδία με εξαιρετικής ποιότητας ασβεστόλιθο. Έχετε να διαλέξετε διαδρομές σε 4 κύρια πεδία – Αλώνι, Πετσάνες, Τουρλίτσα, Στάνη.
Περνώντας το 1600 μέτρων πλάτους στενό του ακρωτηρίου Ακρίτας νότια της Κορώνης φτάνετε στη βραχονησίδα Βενέτικο. Έχει έκταση 1.200 στρεμμάτων. Δίπλα από τον φάρο υπάρχουν τα ερείπια ενός πέτρινου κτίσματος και ενός μικρού ξωκλησιού και στη βορειοανατολική πλευρά, υπάρχει ένας φυσικός όρμος που χρησιμοποιούν για καταφύγιο οι ψαράδες.
Είναι αλήθεια δύσκολο να το αποδεχθείς: βουτιά στο κενό στον Ισθμό; Κι όμως όσοι το έκαναν, λένε πως ήταν εμπειρία ζωής. Η πλατφόρμα βρίσκεται στο κάτω μέρος της τουριστικής γέφυρας της Κορίνθου, σε ύψος 80 μέτρων από την επιφάνεια του νερού και πολλοί λένε ότι είναι ένα από τα καλύτερα σημεία για Bungee jumping στον κόσμο. Καθώς πέφτεις, αισθάνεσαι την αντίσταση του αέρα στο πρόσωπο, βλέπεις το νερό να πλησιάζει, νοιώθεις απλά ότι έκανες μια τρέλα. Στο τέλος βέβαια γελάς και σκέφτεσαι «πότε θα ξαναβουτήξω»!
Στην νότια άκρη της χερσονήσου του Μαλέα, και πάνω από το ακρωτήριο Ζόμπολο (ή Σπίθα) υπάρχει ένας εντυπωσιακός πελώριος ασβεστόλιθος με κάθετες ανάγλυφες ορθοπλαγιές. Έμπειροι αναρριχητές προχώρησαν σε διάνοιξη αναρριχητικών διαδρομών στα βράχια του Ζόμπολου, δημιουργώντας μια νέα και εναλλακτική διάσταση για την ήπια τουριστική ανάπτυξη της περιοχής του Καβομαλιά. Αν κάνετε αναρρίχηση (ακόμη και με λίγη εμπειρία) αξίζει να γνωρίσετε το πεδίο από κοντά.
Οι ακτές της Επιδαύρου ξετυλίγονται σαν μια πράσινη δαντέλα στο Σαρωνικό. Το παράκτιο πανόραμα είναι συγκλονιστικό από ψιλά και προσφέρεται στους τολμηρούς, σε όσους πετούν με αλεξίπτωτο πλαγιάς. Μην το χάσετε με τίποτε! Τα βουνά πάνω από τον όρμο της αρχαίας Επιδαύρου έχουν πρώτης τάξεως θέσεις για πτήσεις πάνω από τις ακτές και βρίσκονται πολύ κοντά στο λιμάνι της Αρχαίας Επιδαύρου. Έχουν δε περίφημα θερμικά ρεύματα αέρα, τα οποία είναι ιδανικά για καλές και ασφαλείς πτήσεις.
Η γνωριμία με τα μαγευτικά τοπία της Νέδας είναι μια μυθική εμπειρία. Η είσοδος στην παραποτάμια πεζοπορία μπορεί να γίνει από διάφορες τοποθεσίες στην κοιλάδα του ποταμού. Εξαρτάται πάντα από το πόσο θέλετε να περπατήσετε: μπορείτε να κατέβετε στο ποτάμι ψηλά, κοντά στο χωριό Κούβελα και να κάνετε μια μεγάλη, ολοήμερη διάσχιση ή μπορείτε να κατέβετε στη Νέδα κάτω από το χωριό Φιγαλεία και να δείτε τα ωραιότερα τοπία της κοιλάδας κοντά στο Στόμιο.
Ίσως είναι το κορυφαίο trekking της Πελοποννήσου!
Η διάσχιση του φαραγγιού στο Ρίντομο μέσα σε επιβλητικά φυσικά τοπία και η ανακάλυψη των παλιών καλντεριμιών, πηγαδιών και γεφυριών θεωρούνται μυθικές εμπειρίες από όλους τους συνεπείς πεζοπόρους.
Αν δεν έχετε ανέβει στην κορφή του Ταΰγετου – τον Προφήτη Ηλία – να το κάνετε την ιδανικότερη εποχή: το διήμερο 19-20 Ιουλίου στη γιορτή της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία που φιλοξενεί ένα πανάρχαιο ιστορικό πανηγύρι με πολλούς φίλους του βουνού, όχι φυσικά μόνο ορειβάτες.
Οι βυθοί του Καβομαλιά είναι απλά συνταρακτικοί και γεμάτοι ζωή. Αν θέλετε να κάνετε μια εντυπωσιακή και εύκολη βουτιά κατηφορίστε προς το απολιθωμένο δάσος κάτω από την Αγία Μαρίνα, βάλτε τον καταδυτικό σας εξοπλισμό και κολυμπήστε περίπου 200 μέτρα νοτιοδυτικά. Πάνω στην καθαρή άμμο του βυθού θα δείτε ένα ολόκληρο άθικτο (!) τούρκικο μότορσιπ! Είναι το «Kaptan Ismail Hakki» που βυθίστηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1978. Όταν βυθίστηκε μετέφερε σιδηρομετάλλευμα. Το μήκους 30 μέτρων πλοίο είναι γερμένο αριστερά στον αμμώδη πυθμένα στα 12 μέτρα ενώ το ρηχότερο κομμάτι απέχει μόλις 3-4 μέτρα από την επιφάνεια. Βουτήξτε πολλές φορές δίπλα στην κουπαστή, στην στρογγυλή πρύμνη με την σκεπασμένη από φύκια προπέλα, στις ψηλές του αντένες. Η εικόνα του θηριώδους σκάφους πάνω στην λευκή άσπιλη άμμο είναι μυθική, αξέχαστη…
Το μονοπάτι από το χωριό Βελανίδια που βρίσκεται κτισμένο στις πλαγιές του όρους Κριθίνα, ως τον φάρο του Κάβο Μαλιά είναι ένα από τα καλύτερα της Πελοποννήσου. Στην πορεία θα δείτε και τη σήμανση του εθνικού μονοπατιού 33 με κόκκινο και άσπρο χρώμα. Η διαδρομή ξεκινά λίγο έξω από το γραφικότατο χωριό Βελανίδια, κοντά στα εκκλησάκια του Αγίου Θωμά και του Αγίου Μύρωνα και θα πρέπει να υπολογίσετε περίπου 3 ώρες για να φτάσετε στο φάρο.
Η Σαπιέντζα βρίσκεται πολύ κοντά στη Μεθώνη απ’ όπου μπορείτε να φτάσετε με μικρά καΐκια που εκτελούν δρομολόγια. Γιατί να έρθετε ως εδώ; Ένας βασικός λόγος είναι για να κάνετε καταδύσεις. Οι βυθοί γύρω από το καταπράσινο νησί είναι περίφημοι, ολοζώντανοι, με απίθανα διαυγή νερά και γεμάτοι ψάρια κάθε λογής. Όμως το αληθινά ξεχωριστό στο βυθό της Σαπιέντζας είναι τα πάμπολλα ναυάγια. Κατευθυνθείτε στο βορινότερο ακρωτήριο της Σαπιέντζας που λέγεται Καρσή. Εκεί στα βόρεια, ακριβώς απέναντι από τη Μεθώνη, πάνω στα σμαραγδένια βράχια τυλιγμένες στα φύκια, βρίσκονται τέσσερις ρωμαϊκές σαρκοφάγοι από ναυάγιο του 2ου-3ου μ.Χ αιώνα, φτιαγμένες από τιτανιούχο λίθο από την πόλη Άσο της Τρωάδας. Θα δείτε τα πολύχρωμα ψάρια να πηγαινοέρχονται μέσα τους και τα μαλακά χνουδωτά φύκια να τις χαϊδεύουν απλά σε ένα θέαμα μοναδικό.
Όταν ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης καλέστηκε να εκφράσει την γνώμη του για την Πελοπόννησο, απάντησε κρατώντας ένα ρόδι: «Όπως είναι τα σπυριά του ροδιού αμέτρητα τόσες είναι και οι ομορφιές της Πελοποννήσου!»
Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018
Νεμέα: Η Παναγία των Βράχων και η τοπική παράδοση
Συχνά, το έντονο γεωγραφικό ανάγλυφο, οι μεγάλες και απότομες υψομετρικές διαφορές καλλιεργούν μια αίσθηση του Υψηλού και του Θείου. Σε πολλές γωνιές της ελληνικής υπαίθρου, κυριολεκτικά «στου βράχου τη σχισμάδα», αγκαλιά με το «κυκλάμινο» του Γιάννη Ρίτσου υπάρχουν πολλά ασκηταριά, ξωκκλήσια και μοναστήρια.
Πολλά από αυτά τα συμβολικά τοπία -έντονου θρησκευτικού ενδιαφέροντος- είναι αφιερωμένα στη Θεοτόκο, γεγονός που οφείλεται στην ιδιαίτερη ευλάβεια του ελληνικού λαού προς Αυτήν. Διατρέχοντας την Ελλάδα, μελετώντας τη λαογραφία ή απλά αφουγκραζόμενοι την απόκοσμη ηχώ των τοπωνυμίων παρατηρούμε ότι η Παναγία βρίσκεται παντού… «γύρω μας κι εντός μας». Η Παναγιά η Χοζοβιώτισσα δεσπόζει στο απέραντο γαλάζιο της Αμοργού, η Προυσιώτισσα στη Ρούμελη, η «Κλειβωκά» και η «Έλωνα» στην Αρκαδία. Στο «προάστιο» των Αθηνών, την Κορινθία υπάρχουν δύο εκκλησίες, πάνω σε απόκρημνους βράχους, που είναι αφιερωμένες στην Παναγία. Η μια δυτικά -στα ορεινά σύνορα με την Αχαΐα- στον κάτω Ταρσό και η δεύτερη στον πάλαι ποτέ «Αη Γιώργη», στη σημερινή «αμπελόεσσα» Νεμέα. Εκεί, τα τελευταία χρόνια έλαβαν χώρα οι απαραίτητες εργασίες αναστήλωσης και από τον Αύγουστο του 2016 ο χώρος είναι ανοιχτός (επισκέψιμος) για το φιλακόλουθο κοινό.
Καθώς κατευθυνόμαστε προς τη Νεμέα από την Εθνική Οδό Αθηνών – Τριπόλεως (χλμ. 114) και ευρισκόμενοι στο «Φλιάσιον πεδίον» πλησίον του (κατά Παυσανία) Ομφαλού της Πελοποννήσου («ου πόρρω δε εστίν ο καλούμενος Ομφαλός, Πελοποννήσου δε πάσης μέσον», Κορινθιακά, 13) δύο ψυχοπνευματικά αποκούμπια μας υποδέχονται. Δεξιά, ψηλά στο βουνό,«εντός σπηλαίου» βρίσκεται η «Αγιανάληψη» ενώ στο αριστερό χέρι μας η Παναγιά των Βράχων είναι γαντζωμένη στην κάθετη ανατολική πλαγιά του όρους Πολύφεγγο («Πολυφέγγι»). Ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα σχετικό αφιέρωμα του περιοδικού ποικίλης ύλης «Μπουκέτο» (Εβδομαδιαία Εικονογραφημένη Φιλολογική Επιθεώρησις, διευθυνόμενη υπό ομάδος λογίων) τον Οκτώβριο του 1927 (φ. 184, 20/10/1927) με θέμα την εν λόγω Μονή.
Σε αυτό αναφέρεται ότι η ίδρυση του μοναστηριού συνδέεται με μια ισχυρή «ντόπια παράδοση». Λένε ότι κάποτε ένα παιδί ονόματι Λεόντιος έπεσε από την κορφή του γκρεμού στο Πολυφέγγι και σώθηκε εκ θαύματος. Οι γονείς του καθώς έψαχναν να τον βρουν επικαλέσθηκαν τη Θεοτόκο ζητώντας τη βοήθεια Της. Μετά από λίγο το παιδάκι βρέθηκε αρτιμελές, σώο και αβλαβές στο σημείο της πτώσης του γονατιστό να προσεύχεται… Γονείς και συντοπίτες έμειναν έκθαμβοι. Αμέσως έγιναν έρανοι σε όλη την επαρχία και με τα χρήματα εκείνα κτίστηκε ο Ναός της Παναγίας και τα γύρω κελιά! Όμως, παραμένει άγνωστο το πότε ακριβώς κτίστηκε η Μονή καθότι τα σχετικά αρχεία έχουν καταστραφεί από εμπρησμούς και λεηλασίες κατά το παρελθόν. Ωστόσο (πάντα σύμφωνα με το άρθρο του 1927), είχε διασωθεί μια στρογγυλή μπρούτζινη αρχαία σφραγίδα που έχει στη μέση την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας και περιμετρικά φέρει την επιγραφή:
«Μοναστήρι Παναγίας Πολ(ύ)φέγγους του Βράχου 1633»
Στο εν λόγω κείμενο γίνεται ιδιαίτερη μνεία στην «αρχαία μεγάλη και ασημοσκέπαστη» θαυματόβρυτη εικόνα της Παναγίας στην οποία οφείλεται η μεγάλη ευσέβεια – λατρεία του Νεμεάτικου Λαού. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει και το λαϊκό θρύλο της διάσωσης του μικρού Λεοντίου καθότι το παιδάκι εικονίζεται γονατισμένο να βαστάζει στον ώμο του Σταυρό μπροστά στην Παναγία κοιτώντας την με «ευλαβητική προσήλωση». Κοντά σε αυτό διαβάζει κανείς: «Χαίροις Λεόντιε». Επίσης, το 1767 επισκέφθηκε την Μονή του Βράχου ο «σοφός Άγγλος αρχαιολόγος» Χάνδληρ ο οποίος βεβαιώνει ότι είδε στον τοίχο επιγραφή αποτελούμενη από τις δύο αυτές λέξεις: «Λεόντιε Χαίρε».
Παράλληλα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνδρομή της Μονής στον Ιερό Αγώνα της εθνεγερσίας του 1821. Συγκεκριμένα, κατά τις μάχες που έδωσε ο Κολοκοτρώνης με τα παλληκάρια του εναντίον του Δράμαλη, το Μοναστήρι είχε μεταβληθεί σε «νοσοκομείο και άσυλο των τραυματιών και των αρρώστων. Στον περίβολό του αναπαύονται τα οστά μερικών εκ των ηρώων της εποποιίας του Ιουλίου του 1822». Τα χρόνια εκείνα διάσημος υπήρξε ο ηγούμενος της Μονής Δανιήλ (κατά κόσμον Ασημακόπουλος). Ο Δανιήλ ο οποίος λεγότανε κοινώς Χαλκιανιώτης λόγω της καταγωγής του από τα Χαλκιάνικα των Καλαβρύτων ήταν λόγιος, ευφυέστατος, δραστήριος και φιλόπατρις. Είχε μυηθεί στα της Φιλικής Εταιρείας και διηύθυνε τη Μονή από το 1809. Ο «αγαθός αυτός Λευίτης» είχε γνώσεις πρακτικής θεραπευτικής και μπορούσε να προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στους πληγωμένους. Ήξερε να κατασκευάζει αλοιφές για την επούλωση των τραυμάτων και είχε γνώση της αντισηψίας, αφού χρησιμοποιούσε τη ρακή για το πλύσιμο των πληγών.
Για την ανορθόδοξη εθνική δράση του Ηγουμένου Δανιήλ διηγούνται το ακόλουθο χαρακτηριστικό ανέκδοτο… Στην Κόρινθο ζούσε την εποχή εκείνη ο περίφημος Κιαμήλμπεης, ο βαθύπλουτος Οθωμανός άρχοντας, ο τιτλοφορούμενος ενδοξομεγαλοπρεπέστατος, εφέντης, ζαδές, βοεβόντας και ζαπίτης (δυνάστης) της Κορινθίας.
Ο Δανιήλ ήταν έμπιστος φίλος του Οθωμανού και αντιπρόσωπος του για τα κτήματά του στη Νεμέα. Δύο έτη λοιπόν, προ της Επαναστάσεως ο ευφυής ηγούμενος υπέβαλε στον Κιαμήλμπεη «αίτηση» των Νεμεατών ότι δήθεν υποφέρουν οικονομικά και τον παρακαλούσε να τους λυπηθεί και να τους χορηγήσει δάνειον 200.000 γρόσια. Ο Κιαμήλ εσυγκινήθη από τη γλαφυρή περιγραφή του Δανιήλ και δέχτηκε ασμένως να χορηγήση το δάνειο.
Όμως, μετά από λίγες ημέρες ο ηγούμενος του λέει:
– «Εφέντη μ’. Οι Νεμεάτες δεν θέλουν να υπογράψουν με τους όρους που τους είπα. Είναι κακόπιστοι άνθρωποι και θέλουν τα χρήματα άτοκα. Άφησε τους λοιπόν στη δυστυχία τους. Ας πεθάνουν από την πείνα!»
Αυτό ήταν αρκετό για τον Κιαμήλη, που «αν και Τούρκος» είχε μια φιλανθρωπία που έμεινε παροιμιώδης εκείνη την εποχή στην Κορινθία. Διέταξε τον Δανιήλ να δεχθεί 100.000 γρόσια δια τους «πάσχοντας Νεμεάτες» οι οποίοι ούτε έπασχαν οικονομικά, ούτε δάνειο είχαν ζητήσει.
![]() |
| Από τον αρχαίο Ναό του Διός μέχρι το βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου Ένας τόπος ευλογημένος! |
«Αξίζει να δει κανείς τον ναό του Νεμείου Διός, ακόμη κι αν έχει καταρρεύσει η οροφή και λείπει το λατρευτικό άγαλμα», γράφει ο Παυσανίας και πραγματικά η Αρχαία Νεμέα, που ξεκινήσαμε να επισκεφτούμε σ' αυτό το επεισόδιο, είναι μυθική. Η καταπράσινη κοιλάδα, η θάλασσα και ο ήλιος ενώνονται αρμονικά δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό θέαμα, ακόμα και για τον πιο απαιτητικό επισκέπτη...
SNEAK PREVIEW of the Episode: "Mythical Peloponnese: The Treasures of Ancient Nemea".
Δευτέρα 14 Μαΐου 2018
Τα λόγια μιας μάνας

Η πολυπραγμοσύνη της τα λέει όλα...
Τ η δεύτερη Κυριακή του Μάη,
γιορτάζει η μητέρα.
Η ημέρα είναι αφιερωμένη
στην πηγή της δημιουργίας,
τη μάνα, την αγωνίστρια
σε όλα τα μέτωπα της ζωής.
![]() |
| Γεωργία Κοπίτα.1984 |
Σε μια τέτοια αγωνίστρια θα γίνει η αναφορά, ενδεικτικά σε μια πολύτεκνη μητέρα στη Βλαχοκερασιά, που βρίσκεται στο 82ο έτος της ηλικίας της, τη Γεωργία Κοπίτα. Κόρη του Παναγιώτη και της Αιμιλίας Γκουμένη, παντρεύτηκε το 1956 το Γιάννη Κοπίτα και απέκτησε εφτά (7) παιδιά και μπήκε δυναμικά στον αγώνα της κτηνοτροφικής και γεωργικής ζωής, αντιπαλεύοντας με την εργατικότητά της και την πολυπραγμοσύνη της τις αντιξοότητες.
«Από δουλειά άλλο τίποτα, είχαμε ζωντανά, ξεκινήσαμε με 150 γίδια και κάποια στιγμή φτάσαμε και τα 600. Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια που δεν ταΐζαμε τα γίδια καρπούς πήγαινα κι εγώ στο νυχτόσκαρο, τα βγάζαμε στη βοσκή στις 1-2 τη νύχτα, γυρνάγαμε βρεγμένοι, ούτε ομπρέλες δεν είχαμε τότε. Bρισκόμουν μπροστά σε όλες τις δουλειές, άρμεγα, τυροκόμαγα τυρί - μυτζήθρες με επιτυχία, έφτιαχνα τραχανάδες. Ήμουν μαστόρισσα στα τυροκομικά, είχα μάθει τα μυστικά από τους γονείς μου που ήταν κτηνοτρόφοι. Δούλευα και στις γεωργικές εργασίες, έβγαζα δουλειά για τρεις ανθρώπους.
Όταν ήμουν έγκυος στο τρίτο παιδί μου, μάζεψα σχεδόν μόνη μου έξι τόνους ελιές. Κοντά έπαιρνα και τα παιδιά. Το πιο μικρό το κρέμαγα στη γλαντζινιά με τη νάκα. Ήμασταν διπλοκάτοικοι, το χειμώνα (από φθινόπωρο μέχρι Μάη) πηγαίναμε στη Μποκοβίνα, στο Σεντουκάκι. 4-5 ώρες κάναμε με τα ζωντανά μας να πάμε. Το καλοκαίρι πιάναμε Λογγάκι, Αμμωνίτσα και κάναμε στρούγκες, κοιμόμασταν έξω – στρώναμε τράγινα σαΐσματα- και μαγειρεύαμε στο κακαβολίθι».
Ακούραστη ήταν και στις δουλειές του σπιτιού. Αθόρυβα κυβερνούσε τις καθημερινές ανάγκες.
Να κάνεις νοικοκυριό για δέκα ανθρώπους δεν είναι λίγο πράγμα. «Άναβα το καζάνι, πιο κάτω από το σπίτι στα χειμαδιά στη σπλιθάρα (τεράστια βαθουλωτή πέτρα όσο το σπίτι) και έφτιαχνα την πλύστρα μου που υψωνόταν τεράστια και δεν σωνόταν. Άπλωνα τα πλυμένα ρούχα στα σκίνα και στις γλαντζινιές να στεγνώσουν.

Επίσης φούρνιζα κάθε οχτώ ημέρες 10 ψωμιά στο φούρνο κι έφτιαχνα και 7 λαγάνες, μία για το κάθε παιδί. Ακόμη έχω τη μυρωδιά από τις γαλόπιτες που έφτιαχνα. Μια φουρνιά γαλόπιτες, να φάει η οικογένεια, να χορτάσει, να φιλέψω και τα άλλα τσιοπανόπουλα που έβοσκαν τριγύρω τα ζωντανά τους. Μια την έριχνα στο ατσαλοτήγανο να την βγάλω πρώτη, να προφτάσω τα παιδιά. Αλλά και το πλέξιμο δεν μου απέλειπε. Έγνεθα με τη ρόκα και το σφοντύλι. Έπλεκα φανέλες, ζακέτες, δαντέλες, έφτιαχνα και κουβέρτες για τις προίκες των κοριτσιών. Έφτιαξα κι ένα εντυπωσιακό χαλί από τραγόμαλο».
Ανεξάντλητη ήταν η υπομονή της με τα παιδιά της. Ευχαριστιόταν που παίζανε κοντά στη φύση και μάθαιναν τα μυστικά της, ενώ αναπολεί τα βράδια που το ρίχνανε στο γλέντι... «Παίζανε τα παιδιά στην εξοχή. Στου Κοπελιά το ρέμα μαζεύανε πέτρες, κόκκινες, άσπρες, μικρές, μεγάλες, λαζουρές και στήνανε μαντρί και παρίσταναν τα γίδια με τις πέτρες, ακόμα βρίσκονται οι πέτρες. Στήνανε μαντρί και με χελώνες. Παίζανε και με άλλα παιδιά. Ευχαριστιόντουσαν τη φύση. Υπήρχε κόσμος στην ύπαιθρο, όλα τα καλύβια ήταν γεμάτα κόσμο,15.000 γιδοπρόβατα βόσκανε στην περιοχή, μην κοιτάτε σήμερα που δεν υπάρχει άνθρωπος, σκοτείδιασαν οι δρόμοι. Τα βράδια στήναμε χορό και γλέντι μόνοι μας, τραγουδάγαμε πολλά τραγούδια με αγαπημένο μου το:«Μια Βλαχοπούλα όμορφη
στις ρεματιές γυρνάει
βόσκει τα προβατάκια της
και λιανοτραγουδάει.
Να και το τσελιγκόπουλο
στο λόγκο από πέρα
τραγούδι λέει με καημό
και παίζει τη φλογέρα».
Σταθερή ήταν και η επιθυμία της να ακολουθεί τις συνήθειες του τόπου, έχοντας συνείδηση του λαϊκού μας πολιτισμού. «Η Μεγάλη Παρασκευή ήταν η γιορτή των παιδιών. Παίρναμε τα λεφτά από τα γίδια που είχαμε σφάξει, ψωνίζαμε στα παιδιά παπούτσια και ρούχα και πηγαίναμε με τα ζα, άλλοι καβάλα κι άλλοι με τα πόδια, στην εκκλησία στην Κονιδίτσα. Την παραμονή του Πάσχα πήζαμε ένα καζάνι γιαούρτη, τη στραγγίζαμε σε πάνινες σακούλες και τη μοιράζαμε σε φίλους και σε όσους μας έδιναν τα χωράφια να βόσκουν τα ζωντανά μας.
Της Άγιασης υπήρχε συνήθεια να παίρνουμε αγιασμό να αγιάζουμε τα ζώα μας, τις απόκριες να βάζουμε τα αυγά στη χόβολη, ένα για τον καθένα, γέμιζε η χόβολη αυγά, που ήμασταν πολυμελής οικογένεια. Και πάντα, όταν μαγείρευα κρέας, συνήθιζα να βάζω την πλάτη στον άντρα μου για «να βλέπει» την τύχη της χρονιάς.
Δεν βαρυγκωμούσε η κ. Γεωργία, αισθανόταν πλούσια κοντά στη φύση με τα αγαθά που έβγαζε με τον τίμιο ιδρώτα της και την ανεξάντλητη προσφορά και την αγάπη της στα εφτά παιδιά της. «Πλούτος είναι τα παιδιά και σα γεροντότερη θα συμβούλευα τις νεότερες να κάνουν 3-4 παιδιά, να μη ρημάξει η Ελλάδα και να μη σκέφτονται πώς θα τα μεγαλώσουν με την κρίση.
Και ο φτωχός αν κουμαντάρει μυαλό θα βρει τον τρόπο να μεγαλώσει τα παιδιά του. Η φτώχεια κάνει καλύτερους τους ανθρώπους, τους σκληραγωγεί, τους ενεργοποιεί».
Η πολυπραγμοσύνη της τα λέει όλα όπως και όλα τα λένε τα λόγια αναγνώρισης και του γιου της Παναγιώτη σε παλιότερη συνέντευξή του στην εφημερίδα του Γυμνασίου Βλαχοκερασιάς:
«Δε θέλω να αφήσω ποτέ τα ζώα μου, μέσα σ’ αυτά είναι η μάνα μου με τις μέτρες, που ανέβαινε με τα λιοπύρια τα μονοπάτια για να μας μεγαλώσει».
Αφιερωμένο μέσω της θεια- Γιωργίας σε όλες τις μανάδες που δίνουν το δικό τους αγώνα.
Απρίλης 2016
Αγγελική Κατσαφάνα
Από τη φωνή τηςΒλαχοκερασιάς,
φύλλο8
Σημείωση: Η Γεωργία Κοπίτα απεβίωσε το Σεπτέμβρη του 2017.
Αρθρο από:
Αναρτήθηκε από
Γαλακτοκομικά Καρυάς - Μαυρόγιαννης Θεοδόσιος
στις
Δευτέρα, Μαΐου 14, 2018
0
σχόλια
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες
Άρωμα Ελλάδας,
Ελλήνων ιδρώτας,
Επιστροφή στις ρίζες,
Λαογραφικά και Πολιτιστικά,
Με ύφος και ήθος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)















































