Google+ Γαλακτοκομικά Καρυάς - Μαυρόγιαννης Θεοδόσιος

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Από τη Ρωσία με αγάπη



  Ντάλα καλοκαίρι θα σας πάω ένα ταξιδάκι μέχρι τη μακρινή, κρύα Μόσχα. Όχι, δε θα σας προτείνω έξοδο σε εστιατόριο της ρωσικής πρωτεύουσας, τι αξία θα είχε αυτό άλλωστε; Αφορμή για το νοερό ταξίδι μας, ο κατάλογος του εστιατορίου Lavkalavka, φωτογραφία του οποίου μου έστειλαν φίλοι που βρέθηκαν εκεί.




  Λοιπόν, πολύ τον ζήλεψα αυτόν τον κατάλογο! Πλάι στα περισσότερα υλικά κάθε πιάτου (κρεατικά, τυροκομικά, ζαρζαβατικά) είναι γραμμένα το όνομα του παραγωγού ή της φάρμας και ο τόπος παραγωγής.

   Σαν να ζωντανεύει η ρωσική ύπαιθρος μέσα από τις περιγραφές των πιάτων: μαθαίνουμε ότι ο Pavel Abramov παράγει κριθάρι κοντά στην Tula, ότι η Irina Bogomolnaya εκτρέφει ελάφια στην περιοχή Krasnoyarsk, η Tatiana Shuleva είναι βοοτρόφος από το Belgorod και ο Alexandr Pocheptsov χοιροτρόφος.

Ωραίες πληροφορίες που ο πελάτης μπορεί να αξιοποιήσει: να αναζητήσει τους παραγωγούς, να επικοινωνήσει μαζί τους. Από τον παραγωγό στον καταναλωτή δηλαδή, αυτή η πολύτιμη σχέση φωτίζεται, όχι η κενή νοήματος, μαρκετινίστικη «από τη φάρμα στο τραπέζι».

Τον ζήλεψα αυτόν τον κατάλογο. Διορθώνω: ζήλεψα τη νοοτροπία, τη φιλοσοφία του. Και άλλων μενού εστιατορίων της εσπερίας. Που έχουν πιάσει την ουσία και απευθύνονται σε συνειδητοποιημένους, απαιτητικούς καταναλωτές.


Με έξυπνο μάρκετινγκ, αν θέλετε. Ζήλεψα, γιατί εδώ αντιμετωπίζουμε την αναγκαιότητα της βιωσιμότητας και της εντοπιότητας της τροφής μάλλον με φαιδρότητα…

   Θέλουμε επώνυμα προϊόντα στα μενού των εστιατορίων, και δεν εννοώ μόνο το ελαιόλαδο στο τραπέζι, για το οποίο ευτυχώς υπάρχει ρύθμιση στις καινούργιες αγορανομικές διατάξεις, που θα ισχύσει από 1η Ιανουαρίου του 2018.
 
  Θέλουμε κρασιά εμφιαλωμένα από όλη τη χώρα, όχι ανώνυμο χύμα. Θέλουμε τυριά, κρεατικά και ζαρζαβατικά με ονοματεπώνυμο παραγωγού και τόπο παραγωγής.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Έχετε αυτές τις πληροφορίες διαθέσιμες για όποιον ρωτήσει. Και μη μασάτε τα λόγια σας αν δεν είναι όλα από μικρούς παραγωγούς, δεν είναι κακό να ψωνίζετε από μεγάλες αλυσίδες ή προϊόντα μεγάλων εταιρειών - δε φτάνουν έτσι κι αλλιώς τα «μικρά» για όλους.



Υπερβολικά όλα αυτά; Μπορεί. Πάντως ένα δελτίο Τύπου που να τονίζει με bold γράμματα ότι το τάδε εστιατόριο χρησιμοποιεί ζαρζαβατικά από το μποστάνι του ή προϊόντα μικρών Ελλήνων παραγωγών, έτσι, χωρίς περαιτέρω εξήγηση, ε, δε μας πείθει.
Αφήστε την πρώτη ύλη να λάμψει στα μενού σας, και αποδώστε την τιμή που αξίζει στους παραγωγούς που την παράγουν. Είναι σεβασμός προς τον καταναλωτή.


GOOD LIFE 
Από τη Ρωσία με αγάπη
ΑΓΓΕΛΟΣ ΡΕΝΤΟΥΛΑΣ



Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Να σου φτιάξω ένα τσάι του βουνού; - Εχεις;



«Συνελήφθησαν τρεις αλλοδαποί σε περιοχή της Φλώρινας για παράβαση της δασικής νομοθεσίας. Είχαν συλλέξει από δασική περιοχή της Φλώρινας πάνω από εκατόν τριάντα έξι κιλά τσάι του βουνού.
Η παράνομη συλλογή βοτάνων από τα
 ελληνικά βουνά απειλεί με εξαφάνιση 
τον εθνικό μας πλούτο, που δεν είναι
 μόνο δική μας πολιτιστική κληρονομιά,
 αλλά παγκόσμια

»Στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων αστυνομικών δράσεων για την πάταξη του διασυνοριακού εγκλήματος και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος στη Δυτική Μακεδονία, αστυνομικοί τούς εντόπισαν σε δασική περιοχή του Εθνικού Δρυμού Πρεσπών να έχουν εισέλθει παράνομα στη χώρα, να έχουν εκριζώσει και συλλέξει τσάι του βουνού, βάρους εκατόν τριάντα έξι κιλών και πεντακοσίων γραμμαρίων, που είχαν φορτώσει σε δύο ίππους και έναν όνο».
«Συνελήφθη αλλοδαπός για παράβαση της δασικής νομοθεσίας. Είχε συλλέξει από δασική περιοχή του Βροντερού Φλώρινας πάνω από δεκατέσσερα κιλά τσάι του βουνού».
«Σύλληψη 58χρονου αλλοδαπού στον Πωγωνίσκο Ιωαννίνων για παράβαση της δασικής νομοθεσίας. Ο δράστης είχε συλλέξει από δασική περιοχή πάνω από τριάντα κιλά τσάι του βουνού».
«Σύλληψη τεσσάρων αλλοδαπών στο Πληκάτι Ιωαννίνων για παράβαση της δασικής νομοθεσίας και παράνομη είσοδο στη χώρα. Οι δράστες είχαν συλλέξει από δασική περιοχή εβδομήντα κιλά θεραπευτικών βοτάνων».
Αν ψάξει κάποιος στο αστυνομικό δελτίο, θα καταλάβει τι συμβαίνει στα ελληνικά βουνά κάθε τέτοια εποχή, που αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά, αυτοφυή, είναι σε περίοδο συγκομιδής.

Τα προαναφερθέντα περιστατικά αφορούν μονάχα τέσσερις συλλήψεις τον μήνα Ιούλιο, που καταδεικνύουν το πρόβλημα της παράνομης συλλογής βοτάνων από άτομα που τους ενδιαφέρει μόνο το περιστασιακό κέρδος.
Κι είναι περιστασιακό, διότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν συλλέγουν μέρη των φυτών, αλλά τα ξεριζώνουν. Αρα την επόμενη χρονιά δεν θα βρουν ίχνος τους.
Αν κάνουμε την πρόσθεση -τα κιλά που κατασχέθηκαν μόνο από αυτά τα περιστατικά είναι διακόσια πενήντα στο σύνολο- αποκτούμε ένα μικρό κομμάτι της συνολικής εικόνας για το πόσα κιλά ξεριζωμένα βότανα παίρνουν τον δρόμο της παράνομης εμπορίας κάθε χρόνο.
Και ξερίζωμα σημαίνει ότι του χρόνου στο ίδιο σημείο δεν θα υπάρχει κανένας «απόγονος» αυτού του φυτού, αφού δεν έμεινε κάτι από τον «πρόγονό» του μέσα στο χώμα που θα μπορούσε να αναγεννηθεί και να δώσει νέο φυτό.
Πόσοι από εμάς που έχουμε ρίζες σε χωριά δεν έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια ότι ο τάδε πήγε για ρίγανη ή για τσάι, όπως πήγαιναν όλα τα προηγούμενα χρόνια της ζωής τους οι ντόπιοι, και δεν βρήκε σχεδόν τίποτα, σε περιοχές που άλλοτε μάζευαν παρέες μεγάλες.
Το αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό και διαγνωσμένο, εξ ου και η ανάκληση αδειών συλλογής αλλά και η απαγόρευση συλλογής βοτάνων, όπως της κρητικής μαλοτήρας, που για τα επόμενα πέντε χρόνια απαγορεύεται να συλλεχθεί από τον οποιοδήποτε, έχει-δεν έχει άδεια συλλογής.
Πού καταλήγουν οι ποσότητες των βοτάνων που δεν έχουν την τύχη να σωθούν από τις ελληνικές αρχές -καλό θα ήταν πριν ξεριζωθούν;
Εχω υπάρξει μάρτυρας περιστατικού στο χωριό μου, σε κατάστημα με παραδοσιακά προϊόντα της περιοχής, όπου κάποιοι ήρθαν να πουλήσουν τα δυο τσουβάλια με τσάι του βουνού που είχαν συλλέξει από τις πλαγιές του Μαινάλου, όπως είπαν.
Ο ιδιοκτήτης αρνήθηκε να τα αγοράσει. Γιατί οι «πωλητές» δεν είχαν την οξυδέρκεια να περιμένουν να αδειάσει από τον κόσμο το κατάστημα; Ποτέ δεν θα μάθουμε. Αλλοι, όμως, τι κάνουν;
Γιατί σε πολλά από αυτά τα καταστήματα και γενικότερα στα «βοτανάδικα» μπορεί κάποιος να αγοράσει διάφορα φαρμακευτικά και αρωματικά φυτά, που όμως θα πρέπει να είναι «σπαρτά», όπως λένε, δηλαδή από καλλιέργεια και όχι μαζεμένα από το βουνό.
Και εμείς ως καταναλωτές είμαστε υποχρεωμένοι να ρωτήσουμε αν είναι από καλλιέργεια ή όχι. Και μπορεί να μας πουν πως είναι μαζεμένα από το βουνό και να είναι ψέμα, απλώς για να αγοράσουμε.
Αν όμως είναι αλήθεια; Δεν θα έπρεπε να μην το αγοράσουμε για να μπει φρένο σ' αυτές τις συμπεριφορές; Αν δεν υπάρχει αγοραστικό κοινό, καταργείται σιγά σιγά και η πράξη της παράνομης συλλογής.
Σε διαφορετική περίπτωση, είναι θέμα χρόνου να μην ξαναδούμε αυτήν την όμορφη εικόνα, ματσάκια ματσάκια τα βότανα να κυριαρχούν με την ευωδιά τους στα ντουλάπια της κουζίνας μας.
Αυτή η εικόνα, που φέρνει μέσα της χρόνια ολάκερα διατροφικού πολιτισμού και όχι μόνο, να χαθεί από προσώπου γης;
Φορτία παράνομης συλλογής βοτάνων που κατασχέθηκαν από την ελληνική αστυνομίαΦορτία παράνομης συλλογής βοτάνων που κατασχέθηκαν από την ελληνική αστυνομία | 
Ανατρέξαμε στο «Κόκκινο βιβλίο», όπως λέγεται, στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων για τα Σπάνια και Απειλούμενα Φυτά της Ελλάδας (Phitos et al. 1995, Φοίτος και συνεργάτες 2009), για του λόγου το αληθές.
Σ' αυτό αναφέρεται ότι το Sideritis scardica (τσάι του Ολύμπου), που αυτοφύεται στα βουνά της βόρειας και κεντρικής Ελλάδας, θεωρείται σχεδόν απειλούμενο είδος (www.iucnredlist.org).
Ο δίκταμος (Origanum dictamnus), που αυτοφύεται αποκλειστικά στην Κρήτη κι είναι προστατευόμενο είδος, σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα 67/1981, τη Σύμβαση της Βέρνης και την Ευρωπαϊκή Οδηγία 92/43/ΕΟΚ, χαρακτηρίζεται τρωτό είδος.
Στην ίδια κατηγορία και το τσάι Αττικής (Sideritis raeseri subsp. attica), ενδημικό φυτό στα βουνά της Αττικής και της Βοιωτίας. Κινδυνεύει με εξαφάνιση και το τσάι Εύβοιας (Sideritis euboea) όπως και το τσάι των νησιών του ανατολικού Αιγαίου (Sideritis sipylea).
Αναζητήσαμε πληροφορίες σε ακόμη ένα βιβλίο, το «Με... Νου Αρωματόκηπος και ευεξία», εκδόσεις Πατάκη, των Μ. Στικούδη, Ε. Μαλούπα, Δ. Λάζαρη και Ν. Κρίγκα.
Στο κεφάλαιο «Συλλογή από τη φύση: Απειλούμενα είδη, κανονισμοί και διατήρηση - προστασία των φυτών» επισημαίνεται το πρόβλημα και αναδεικνύεται η αξία των γηγενών φυτών.
«Τα αυτοφυή φυτά είναι ένας παγκόσμιος και εθνικός πόρος, η εκμετάλλευση του οποίου απαιτεί σύνεση και προσοχή. Η αυξανόμενη ζήτηση παγκοσμίως πλείστων ειδών χλωρίδας σε συνδυασμό με την αυξανόμενη υποβάθμιση και καταστροφή των βιοτόπων και τη ληστρική συλλογή τους από το φυσικό περιβάλλον απειλούν πολλά φυτικά είδη με εξαφάνιση ή μείωση των πληθυσμών τους, σε επίπεδα τέτοια που καθίσταται αδύνατον να μας παρέχουν πλέον αυτές τις χρήσεις.
»Οι κίνδυνοι που απειλούν την ποικιλότητα των φυτών, τόσο σε παγκόσμια κλίμακα όσο και στην Ελλάδα, οφείλονται σε μεγάλο βαθμό σε ανθρώπινες δραστηριότητες. Επιπρόσθετα, έρευνες δείχνουν ότι πολλά από τα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά (ενδημικά, σπάνια, απειλούμενα και μη) συλλέγονται με ληστρικό τρόπο απευθείας από το φυσικό περιβάλλον και διακινούνται στην αγορά ως τσάι του βουνού, ενώ έχουν ιδιαίτερα περιορισμένη εξάπλωση και αρκετά από αυτά προστατεύονται από νομικές διατάξεις.
Για παράδειγμα, το Sideritis clandestina subsp. clandestina είναι ενδημικό στη νότια Πελοπόννησο (τσάι του Μαλεβού ή Ταϋγέτου), το Sideritis clandestina subsp. peloponnesiaca είναι ενδημικό των βουνών της βόρειας και κεντρικής Πελοποννήσου (τσάι Κυλλήνης) και το Sideritis syriaca subsp. syriaca (μαλοτήρα, καλοκοιμηθιά, τσάι Κρήτης) αυτοφύεται αποκλειστικά στην Κρήτη.
Πρόσφατα στην Κρήτη απαγορεύτηκε για πέντε χρόνια η συλλογή μαλοτήρας αλλά και άλλων φαρμακευτικών φυτών από τη φύση, ώστε να δοθεί η δυνατότητα επανάκαμψης των αυτοφυών πληθυσμών».
Ομως η διαφύλαξη και προστασία του κάθε οικοσυστήματος σε κάθε περιοχή και χώρα, της ίδιας μας της ζωής δηλαδή, δεν μπορεί να γίνεται μόνο μέσω της αστυνόμευσης και της τιμωρητικής πολιτικής.
Η γνώση και η κατανόηση του ρόλου της κάθε ύπαρξης στην αλυσίδα της ζωής είναι ο πυρήνας που θα δημιουργήσει το δίχτυ ασφαλείας, εν προκειμένω στο περιβάλλον μας, και θα οδηγεί τις επιλογές μας όταν θα κατανοήσουμε ότι κάθε πράξη, καθενός μεμονωμένα, έχει συνέπειες. Αλλωστε ο νόμος «κάθε δράση έχει και αντίδραση»* είναι δεδομένος.

Απειλούνται με εξαφάνιση

Τσάι Ολύμπου (Sideritis scardica): σχεδόν απειλούμενο με εξαφάνιση
Μαλοτήρα, τσάι Κρήτης (Sideritis syriaca subsp. syriaca): απαγορεύτηκε η συλλογή του από τη φύση
Δίκταμος (Origanum dictamnus): απειλούμενο με εξαφάνιση (προστατευόμενο είδος, σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα 67/1981, τη Σύμβαση της Βέρνης και την Ευρωπαϊκή Οδηγία 92/43/ΕΟΚ)
Τσάι Αττικής (Sideritis raeseri subsp. attica): απειλούμενο με εξαφάνιση
Τσάι Εύβοιας (Sideritis euboea): κινδυνεύει με εξαφάνιση
Τσάι νησιών ανατολικού Αιγαίου (Sideritis sipylea): κινδυνεύει με εξαφάνιση
*«Για κάθε δράση μιας δύναμης, υπάρχει μια αντίθετη δύναμη αντίδρασης».




Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ LIGHT ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΣ….

Politis Online |  Νέα από την Ελλάδα και τον Κόσμο

ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ LIGHT ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΣ….
















Mια μαγική λέξη έχει μπει στην ζωή των καταναλωτών τα τελευταία χρόνια. Μια λέξη που για πολλούς σημαίνει αδυνάτισμα. Παράλληλα είναι ταυτόσημη με την λέξη δίαιτα. Και φυσικά αυτή η λέξη είναι το light. Που μοιάζει με την κολυμπήθρα μέσα στην οποία όποιο τρόφιμο μπει αθωώνεται για τις αμαρτίες του. Τις όποιες αμαρτίες του.

Η αλήθεια είναι ότι με την παχυσαρκία να σαρώνει και να εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα σε όλο και νεαρότερες ηλικίες, η βιομηχανία ανακάλυψε μια αγορά που αυξάνονταν με αντίστοιχους ρυθμούς. Τα προϊόντα light αναπτύχθηκαν αρχικά στοχεύοντας να καλύψουν τις ανάγκες των διαβητικών με τρόφιμα χαμηλά σε λίπος και χαμηλά σε θερμίδες. Το κόστος τους ήταν αρκετά υψηλό.

Όμως όλο και πιο πολλοί άνθρωποι αναζητούσαν τροφές με περιεχόμενο τέτοιο που να μπορεί να συμβάλει και να εισαχθεί στην δίαιτά του. Και αυτή την ανακάλυψη την εκμεταλλεύτηκε πολύ καλά. Η δεκαετία του 80 θα έλεγε κανείς ότι ήταν αυτή που γέννησε τα light αλλά η δεκαετία του 90 ήταν αυτή που τα έβαλε στον ίσιο δρόμο. Μόλις το 1990 το FDA στην Αμερική έδωσε συγκεκριμένο πλαίσιο στον όρο light.

Το πρόβλημα που υπάρχει δεν έχει να κάνει με αυτά καθ’ αυτά τα προϊόντα. Κατά καιρούς αναπτύσσονται διάφορες θεωρίες για το αν πρέπει να καταναλώνονται συστηματικά, αν πρέπει να υπάρχουν στην δίαιτα μας, κατά πόσο είναι θρεπτικά ή υγιεινά κλπ. Λαμβάνοντας σαν δεδομένο ότι σε μια οργανωμένη πολιτεία, που η βιομηχανία είναι συμμορφωμένη με τους κανόνες και απομακρύνοντας την σκιά της συνομωσίας, μπορούμε να πούμε ότι η (σε λογικά πλαίσια) κατανάλωση light προϊόντων δεν προκαλεί κάποιο κακό.

Όμως η κουλτούρα που έχει διαμορφωθεί σχετικά με την χρησιμοποίησή τους και ο τρόπος που διαμορφώνεται η διατροφική συμπεριφορά της τωρινής γενιάς αλλά και όλων των επόμενων είναι μάλλον το χειρότερο που μπορεί κανείς να φανταστεί. Μέσα από την φοβία και την απέλπιδα προσπάθεια διαχείρισης του βάρους, χτίζουμε συστηματικά ένα light σύμπαν από το οποίο εξοστρακίζουμε κάθε τι, μη διατροφικά ορθό. Αντί να μάθουμε να διαχειριζόμαστε σωστά την τροφή, και να την χρησιμοποιούμε με μέτρο και με σύνεση, πλέον θεωρούμε ότι η χρήση των light προϊόντων, είναι το μαξιλαράκι ασφαλείας που μας επιτρέπει να κάνουμε υπερβάσεις στο φαγητό μας.

Η “εκπαίδευση” μας σε αυτή τη διατροφική συμπεριφορά, πολλές φορές είναι βολική. Έχουμε το άλλοθι ότι αυτό που καταναλώνουμε δεν μας παχαίνει άρα άφοβα μπορούμε να φάμε παραπάνω. Παρακάμπτουμε διατροφικούς και διαιτολογικούς κανόνες, μιας και αυτό που βάζουμε στο στόμα μας είναι ελαφρύ και υγιεινό. Βάζουμε στο περιθώριο ακόμα και παραδοσιακά προϊόντα (πχ τα τυριά μας) γιατί είναι πλούσια σε λιπαρά και θερμίδες αντί να αναζητήσουμε το σωστό μέτρο κατανάλωσής τους.

Όμως αυτό που μετράει στο τέλος της ημέρας, είναι το συνολικό ποσό θερμίδων που έχουμε πάρει μέσα από την διατροφή μας. Και όχι αν σε ένα λουκούλλειο γεύμα έχουμε καταναλώσει όλη την γκάμα των light προϊόντων, μαζί με ένα ολιγοθερμιδικό αναψυκτικό στο τέλος για να μην το παρακάνουμε.

Πέρα από όλα όμως θα πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι ότι ο χαρακτηρισμός ενός προϊόντος ως light δεν σημαίνει αυτόματα ότι και το προϊόν είναι χαμηλό σε θερμίδες. Πολλά προϊόντα χαμηλά σε λιπαρά έχουν αυξημένη περιεκτικότητα σε ζάχαρη. Η προσεκτική ανάγνωση της διατροφικής ετικέτας μπορεί να αποκαλύψει και μορφές περιεχόμενης ζάχαρης που επιβαρύνουν σημαντικά το θερμιδικό περιεχόμενο.

Του Μανώλη Μανωλαράκη/ Διατολόγος-Διατροφολόγος





Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Αν Χαλάσει το Κλιματιστικό σου Μην Ανησυχήσεις, Απλώς Φάε Τυρί

Munchies


CK
Charlotte Kamin
Jul 21 2017, 8:00am

Σε όλους αρέσει να πνίγουν τον πόνο τους στο ποτό και το φαγητό, γι’ αυτό καταπολεμήστε την καλοκαιρινή ζέστη τρώγοντας τυρί.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Munchies.

Αν ζεις οπουδήποτε στο βόρειο ημισφαίριο, μπορεί να έχεις παρατηρήσει ότι κάνει κωλοζέστη. Οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε συνθήκες που θυμίζουν βάλτο, διασχίζουμε με δυσκολία τους δρόμους, παλεύουμε στα ΜΜΜ, νιώθουμε τον ιδρώτα να κυλάει σε σημεία που δεν ξέραμε καν ότι είχαμε νευρικές απολήξεις.

Οι τυχεροί κλείνονται σε χώρους με κλιματιστικό και προσποιούνται ότι δεν υπάρχει φύση, πέρα από τους κλειστούς τοίχους τους. Αλλά τι γίνεται, όταν αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα τα φτύνει; Τι γίνεται, όταν η ψεύτικη δροσιά ανακυκλούμενου αέρα δεν κάνει πια τη σάρκα σου να αναρριγεί και η φρικαλέα ζέστη και η υγρασία επιτίθενται στις αισθήσεις;

Φίλε μου, καλώς ήρθες στον πραγματικό κόσμο, εδώ όπου όλοι μπορούμε να υποφέρουμε μαζί.

Στο χωριό Καρυά ο Θεοδόσης Μαυρόγιαννης συνεχίζει
την ιστορία των τυροκόμων της περιοχής παράγοντας
τοπικό βαρελίσιο τυρί, την περίφημη γραβιέρα ,τη βουτυράτη μυζήθρα του ,
 ανθότυρο και μία παραδοσιακή πρόβεια γιαούρτη που
 έχει ακουστεί και πέρα από την Ελλάδα
Σε όλους αρέσει να πνίγουν τον πόνο τους στο ποτό και το φαγητό. Είναι γεγονός που παρουσιάζεται σε διαφωτιστικά ντοκιμαντέρ, όπως τα Intervention, The Biggest Loser, Man v. Food. Αν χαλιέσαι, όταν νιώθεις άσχημα που πρέπει να αντιμετωπίσεις τη ζωή και τις εποχές, μην ανησυχείς, μπορείς να παρηγορηθείς καταναλώνοντας.

Ακόμη και στη φρικτή ζέστη ενός διαμερίσματος χωρίς κλιματιστικό, υπάρχει τρόπος να υποτάξεις τη δυσφορία σου με λίγο φαγητό - και σε ποιον δεν αρέσει λίγη υποταγή πού και πού.

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Πίσω στο χωριό τίποτε πλέον δεν είναι το ίδιο…

Όταν οι νοσταλγοί του χτες αλλάζουν τη μορφή του σήμερα
Η Μαρία Παπάζογλου-Καράμπελα

06 July 2017
ΒΙΒΙΑΝ ΜΟΡΡΙΣ

Τα σπίτια ήταν κλειστά και τα παιδιά δεν έπαιζαν πια στους δρόμους. Αφουγκράστηκε ν' ακούσει κάποια γνώριμη μιλιά και αναζήτησε τη μυρουδιά του βασιλικού και της μαντζουράνας.

Πίσω στη γειτονιά της, την οδό Σαπφούς, στη Μάνια Καλλονής Λέσβου, μετά από δεκαετίες απουσίας, η συμπάροικος Μαρία Καράμπελα βρέθηκε… σ' έναν ξένο τόπο.

Έτρεχε αλαφιασμένη, με κομμένη την ανάσα, να δει τον τόπο που γεννήθηκε, εκεί που μεγάλωσε, εκεί που έπαιζε με τις φίλες της στο δρόμο κι αργότερα στολιζόταν -έφηβη πια- για να πάει βόλτα στον Φάραγγα.

«Τίποτε δεν ήταν πια το ίδιο. Η γειτονιά μου, άγνωστη, έτσι όπως είναι σήμερα, για μένα, την περπάτησα και έκλαψα.

Αναζήτησα το σπίτι μου που δεν υπάρχει πια. Μόνο ένας τόσο δα μικρός τόπος που ήταν χτισμένο και σκέφθηκα τόσα χρόνια πώς οι γονείς μου ανάθρεψαν τόσα παιδιά, με τόση φτώχεια πέντε παιδιά, με τόση όμως φροντίδα, τόση στοργή κι αγάπη που νοιώθαμε ότι δεν μας έλειπε τίποτε!

Αφουγκράστηκα ν' ακούσω γνώριμες φωνές, ν' ακούσω μουσικές, να μυρίσω τους βασιλικούς, τα γιασεμιά που τα κάναμε βραχιολάκια και βγαίναμε βόλτα, τις μαντζουράνες.

Κοντοστάθηκα να δω τις παλιές γειτόνισσες να προβάλουν στις πόρτες. Τη θεία Μαρία την Τσιριλένα, τη θεία Ευρίκλεια, τη θεία Άννα την Πατακούδενα, τη θεία Μαρία τη Χατζουπουλίνα, τη θεία Αφροδίτη… Ποια να πρωτοθυμηθώ!

Όλες στη γειτονιά ήταν 'θείες'. Οι πόρτες πάντα ανοιχτές. Πατούσες την τζάγρα κι έμπαινες μέσα στο σπίτι απρόσκλητη, αλλά πάντα καλοδεχούμενη».

ΑΔΕΙΑΖΕ ΤΟ ΝΗΣΙ

Την ακούω, χωρίς να τη διακόπτω, και καταγράφω τις εικόνες που μου δίνει γενναιόδωρα και τόσο, μα τόσο ζωντανά!

Η Μαρία Παπάζογλου έφυγε από την Καλλονή Λέσβου το 1958. Μια εποχή που το νησί άδειαζε, όπως όλα τ' άλλα. Που τα χωριά ερημώνονταν και ο τόπος έχανε τα νιάτα του. Όλοι πίστευαν, βέβαια, ότι επρόκειτο για μια φυγή προσωρινή. Οι περισσότεροι προσδιόριζαν και το χρόνο απουσίας!

Πέντε με δέκα χρόνια το πολύ. Διαψεύστηκαν, βέβαια, οικτρά.

Σήμερα, τουλάχιστον, οι Έλληνες νεομετανάστες –άλλης… πάστας αυτοί- γνωρίζουν καλά να μετρούν, να εκτιμούν καταστάσεις, να υπολογίζουν συνέπειες και, …κατά συνέπεια, να μην αυταπατώνται.

Κανένας από τους δεκάδες που συναντάμε και μιλάμε μαζί τους, δεν σκέπτεται να γυρίσει πίσω. Κανένας, σήμερα, δεν βλέπει φως στην άκρη του τούνελ. Κανείς, επομένως, δεν θέλει να ζήσει εκ του πλησίον μια Ελλάδα που αιμορραγεί.

Οι περισσότεροι προσπαθούν, κατά συνέπεια, να βολευτούν εδώ, όπως μπορούνε. Οι συνθήκες δεν είναι εύκολες και λίγοι είναι οι τυχεροί. Οι περισσότεροι είναι αναγκασμένοι, ακόμη και όταν έχουν την τύχη να βρουν δουλειά στο αντικείμενο που τους ενδιαφέρει, να κάνουν υποχωρήσεις, μερικές από τις οποίες πονάνε πολύ. Δόξα, όμως, τω Θεώ να λένε!

Αυτά… παρενθετικά γιατί συμβαίνει να είναι σχετικά με τη μετανάστευση.

ΤΟ ΧΘΕΣ

Η Μαρία Παπάζογλου (Καράμπελα μετά το γάμο της) μου μεταφέρει σήμερα εικόνες ατόφιες, αυθεντικές, του τότε.

«Τ' απογέματα, το καλοκαίρι, όλες έξω στη γειτονιά. Η θεία Ελένη με την κόρη της τη Μαρίκα, να κεντούν τα ωραιότερα εργόχειρα. Λίγο πιο κάτω, η Μυρσίνη η Καλιάδενα, η Αριάδνη, μαζί με άλλες γειτόνισσες να φτιάχνουν χειροποίητα μακαρονάκια, άλλες να πλέκουν, άλλες να κεντούν, άλλες να καθαρίζουν φασολάκια για μαγείρεμα και να πίνουν συνάμα τα καφεδάκια τους, να λένε τα αστειάκια τους και να γίνεται χαμός».

Σταματά να πάρει ανάσα και μια ρουφηξιά καφέ λάτε – καμία σχέση με αυτό που φέρνουν πίσω οι μνήμες της.

«Αυτή ήταν η γειτονιά μου, η Μάνια. Φτωχή, αλλά χαρούμενη, αγαπημένη.

Τη βρήκα, όμως, ρημαδιό και τους καλούς μου γείτονες να λείπουν. Έψαξα τ' αχνάρια τους αλλά δεν τα βρήκα πουθενά. Στα σπίτια τους τώρα κατοικούν άγνωστοι, ξενόγλωσσοι. Όλα ήταν άγνωστα για μένα».

Σωπαίνει για λίγο και μετά, σα να βρίσκει διέξοδο στη γενικότερη εικόνα, λέει: «Μη σκεφτείς, όμως, ότι κλείνω τα μάτια μου στη γενικότερη εικόνα που είναι το ίδιο ξένη και διαφορετική σε μας που ξενιτευτήκαμε. Το κακό, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, έχει απλωθεί παντού».

ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΟΔΟΣ

Ρώτησε και έμαθε. Αυτοί που δεν ξενιτεύτηκαν, όπως η ίδια, είχαν παιδιά που έπρεπε να πάνε και να σπουδάσουν στην Αθήνα ή να βρουν δουλειά αλλού, πούλησαν τα σπίτια τους και έφυγαν. Οι νέοι ιδιοκτήτες, συνήθως ξένοι. Αυτοί που έρχονται, γοητεύονται από την ομορφιά του τόπου και ζητούν μερίδιο σ' αυτόν. Με τα λεφτά τους βέβαια.

Όσοι έχουν τη δυνατότητα, μάλιστα, τα ανακαινίζουν, χωρίς να κρατούν εντούτοις πάντα το χαρακτήρα τους. Είναι και αυτός άλλος ένας ουσιαστικός παράγοντας της αλλοίωσης του χθες από το σήμερα.

Άλλοι που έφυγαν και δεν είχαν τη δύναμη να πουλήσουν το πατρικό -γιατί πονούσε πολύ- το ανακαίνισαν κι έρχονται κάθε καλοκαίρι να χαρούν τη μοναδική ομορφιά του τόπου.

Παλιά γειτονιά της Μάνιας που κι αυτή άλλαξε μορφή


Η τάση όμως που επικρατεί, εδώ και χρόνια και κινδυνεύει να αλλοιώσει ανεπανόρθωτα τη φυσική ομορφιά της Καλλονής και των επτά οικισμών της (Παράκοιλα, Σκάλα Καλλονής, Αργιανά, Κεράμι, Δάφια και Αρίσβη), είναι να χτίζονται –κυρίως από τους ξενιτεμένους– σπίτια εκεί που άλλοτε ήταν ελαιώνες, περβόλια και μποστάνια.

«Έκανε την αρχή κάποιος, ρίχνοντας κάτω λιόδεντρα και χτίζοντας ένα διώροφο, για να τον ακολουθήσουν μετά κι άλλοι πολλοί. Αυτοί ευθύνονται, κατά ένα μεγάλο μέρος, που ο τόπος χάνει σιγά–σιγά τις φυσικές του ομορφιές ή, στην καλύτερη περίπτωση, αλλοιώνεται ο χαρακτήρας του. Ας μη γελιόμαστε. Εμείς οι ξενιτεμένοι που πονάμε πολύ περισσότερο από τους άλλους που έμειναν εκεί, τον τόπο μας, εμείς συντείνουμε συχνά στην αλλοίωσή του».

ΣΧΗΜΑ ΟΞΥΜΟΡΟ

Ναι, πρόκειται σίγουρα για σχήμα οξύμωρο. Οι νοσταλγοί του χτες,

προκαλούν την αλλαγή της εικόνας του σήμερα.

Ιδιοκτήτες των μεγάλων σπιτιών, με τα εντυπωσιακά driveways και τα πελώρια γκαράζ, είναι συνήθως ξενιτεμένοι. Εκείνοι που σε πολλές περιπτώσεις, όταν ήταν παιδιά, βοηθούσαν τον πατέρα τους να κλαδέψει τα λιόδεντρα, σήμερα τα βγάζουν από τη μέση για να χτίσουν το σπίτι που ονειρεύονταν. Νοσταλγούν, βέβαια, το χθες, υπερισχύει, όμως, η ανάγκη να αποδείξουν στον ίδιο τον εαυτό τους -και πιθανόν στους άλλους- ότι δεν στερήθηκαν τον τόπο τους, έτσι, χωρίς όφελος. Χωρίς να έχουν σήμερα αυτά που ονειρεύονταν χτες.

«Δεν μπορείς να εμποδίσεις τον άλλον να χτίσει μέσα στον ελαιώνα του. Το κακό είναι ότι αυτή η τάση απλώνεται και παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Συχνά η ανοικοδόμηση νέων κατοικιών σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, αλλάζει την όψη του τοπίου. Το πράσινο αντικαθίσταται από το τούβλο και τον σουβά.

Και το ειδυλλιακό τοπίο εξαφανίζεται».

Σπίτια με θέα τον κόλπο της Καλλονής είναι, βέβαια, από τα πιο προνομιούχα και οι ιδιοκτήτες τους θεωρούνται -από τους ντόπιους και όχι μόνο- από τους πλέον τυχερούς.

Η ΚΑΛΛΟΝΗ

Η Καλλονή βρίσκεται στο κέντρο της Λέσβου, σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από τη Μυτιλήνη και απλώνεται μέσα σε μια μεγάλη και εύφορη πεδιάδα. Έχει την όψη μικρής πόλης με αρκετά μεγάλη και έντονη εμπορική κίνηση, δεδομένου ότι αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του νησιού.

Ευνοημένη από τη φύση με τα νερά του Κόλπου (της Καλλονής) να αγκαλιάζουν την πλούσια πεδιάδα των 100 τετραγωνικών χιλιομέτρων που καταβρέχουν ποτάμια και γονιμοποιούν τα υπόγεια νερά, ήταν ανέκαθεν το σταυροδρόμι απ' όπου περνούσαν οι βασικοί άξονες του νησιού.

Οι αλλαγές στο κορμί της, δεν περιορίζονται μόνο εκεί. Είναι ένα φαινόμενο που εξαπλώνεται σ' όλη τη χώρα και τα 30 εκ. τουρίστες που θα δεχτεί η γενέτειρα φέτος -και αποτελούν σοβαρή μετάγγιση αίματος στην οικονομία της- σίγουρα θα παίξουν ρόλο και στην αλλοίωση του χαρακτήρα της, όπως τον ξέραμε. Ανάμεσά τους ομογενείς, μερικοί με σχέδιο να χτίσουν στα πατρικά περβόλια…

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Το αυθεντικό ΕΛΛΗΝΙΚΌ παραδοσιακό γιαούρτι.

      Πρόκειται για ένα από το σημαντικότερα σε θρεπτική αξία τρόφιμα της ελληνικής διατροφής και της Μεσογειακής κουζίνας, που δυστυχώς δεν τυγχάνει της ανάλογης προτίμησης από το καταναλωτικό κοινό.
Ποιοι λόγοι το καθιστούν τόσο θρεπτικό;
Γιατί επιβάλλεται να το εντάξουμε στην καθημερινή μας διατροφή;
Έχει άραγε θερμίδες και παραπάνω λιπαρά;






Το παραδοσιακό γιαούρτι : πηγή ωφέλιμων βακτηρίων
Το παραδοσιακό γιαούρτι παρασκευάζεται από γάλα αγελαδινό, βουβαλίσιο ή πρόβειο που πήζει με την βοήθεια της μαγιάς, της καλλιέργειας γιαούρτης δηλαδή.
Κατά την τεχνολογίας παρασκευής του γιαουρτιού, τα βακτήρια αυτά παραμένουν ζωντανά στο γιαούρτι και επικάθονται σε στρώση στην συσκευασία του, με αποτέλεσμα τον σχηματισμό της χαρακτηριστικής πέτσας που εμφανίζει το παραδοσιακό γιαούρτι και δεν είναι τίποτε άλλο από τα ωφέλημα αυτά βακτήρια.

Τα ωφέλημα για την υγεία βακτήρια που περιέχει, ανήκουν στα είδη Lactobacillus bulgaricus και Streptococus themophilus σε ίση αναλογία..
Τα βακτήρια αυτά :
• Βελτιώνουν την σύνθεση της φυσιολογικής χλωρίδας του εντέρου του ανθρώπου, αλλά και του κόλπου της γυναίκας, γεγονός που οδηγεί στην γενικότερη καλή λειτουργία του οργανισμού,
• Αντικαθιστούν τα χρήσιμα για την πέψη και απορρόφηση των θρεπτικών συντακτικών βακτήρια που λόγω λήψης φαρμάκων-αντιβιοτικών καταστρέφονται,
• Αποτρέπουν την εισαγωγή παθογόνων μικροοργανισμών στο έντερο ή στον κόλπο της γυναίκας, με αποτέλεσμα την προστασία από ασθένειες και λοιμώξεις,
• Βοηθούν στην καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας που πολλές φορές προκαλείται από έλλειψη τέτοιων βακτηρίων,
• Τα προβιοτικά βοηθούν επίσης στην σύνθεση των βιταμινών του συμπλέγματος Β και Κ αλλά και στην απορρόφηση τους από τον οργανισμό,
• Αποβάλλουν την τοξική για τον οργανισμό αμμωνία που σχηματίζεται από την πέψη των πρωτεϊνούχων τροφίμων και που σε συσσώρευση της στο έντερο προκαλεί ερεθισμό του βλεννογόνου με δυσμενή αποτελέσματα.
• Βοηθούν στην καταπολέμηση της χοληστερίνης λόγω της αποτροπής της επαναπρόσληψη της από τον γαστρεντερικό σωλήνα,
• Βοηθούν στην καταπολέμηση των συμπτωμάτων του συνδρόμου του ευερέθιστου εντέρου, όπως τα φουσκώματα, ο πόνος, ο μετεωρισμός.
• Τα γιαούρτια αυτά είναι ελεύθερα λακτόζης, όπως άλλωστε και όλα τα γιαούρτια γιατί κατά την τεχνολογία παρασκευής του γιαουρτιού η λακτόζη του γάλακτος ζυμώνεται προς γαλακτικό οξύ.
Παραδοσιακό γιαούρτι και θερμίδες
Τα παραδοσιακά γιαούρτια δεν έχουν περισσότερες θερμίδες από τα υπόλοιπα γιαούρτια του εμπορίου στα οποία προστίθενται η ζάχαρη, η γλυκόζη, η ζελατίνη και άλλα συστατικά. Δεν έχουν επίσης πολλά περισσότερα λιπαρά από τα γιαούρτια μειωμένων λιπαρών που συνήθως αγοράζουμε (2%), γιατί η λιποπεριεκτικότητα τους κυμαίνεται από 3,5% έως 8%, ανάλογα με το είδος του γάλακτος από το οποίο παρασκευάζονται. Έτσι ένα παραδοσιακό γιαούρτι μπορεί να έχει από 180-250 θερμίδες, ποσό περίπου ανάλογο με τα μη παραδοσιακά γιαούρτια του εμπορίου.

Να βγάλω την πέτσα του παραδοσιακού γιαουρτιού;
Φυσικά, η πέτσα του παραδοσιακού γιαουρτιού δεν σχετίζεται με το λίπος του, αλλά με την παρουσία ωφέλιμων βακτηρίων και κακώς την βγάζουμε νομίζοντας ότι αποφεύγουμε τα λιπαρά.


Τώρα το καλοκαίρι, που οι θερμοκρασίες είναι υψηλές τα φρέσκα προϊόντα και ιδιαίτερα τα γαλακτοκομικά, πρέπει να αγοράζονται τελευταία από το ράφι των σούπερ μάρκετ και να μην μένουν πολύ ώρα εκτός ψυγείου. Όσο περισσότερη ώρα μένουν σε υψηλότερη θερμοκρασία από αυτή που ενδείκνυται για την διατήρηση τους, αυτομάτως και οι μέρες ανάλωσης μειώνονται δραστικά, με αποτέλεσμα να εγκυμονούν κίνδυνοι για την διάρκεια ζωής τους.

Το αυθεντικό πρόβειο γιαούρτι, του τυροκομείου "ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΑ ΚΑΡΥΑΣ", είναι ένα προϊόν που είναι αποκλειστικά φτιαγμένο από φρέσκο γάλα της περιοχής,χωρίς να εμπεριέχονται καθόλου συντηρητικά ,καθώς η διασφάλιση της ποιότητας και της ασφαλούς κατανάλωσης του αποτελούν προτεραιότητα για εμάς.

Βιβλιογραφία
1. Huth PJ, DiRienzo DB, Miller GD. Major Scientific Advances with Dairy Foods in Nutrition and Health. Journal of Dairy Science (2006);89:4: 1207–1221.
2. USDA National Nutrient Database for Standard Reference


Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Τα τυριά της άνοιξης




Η παραγωγή τυριού είναι εποχική υπόθεση. Και η άνοιξη μας χαρίζει μερικά από τα ωραιότερα, φρέσκα τυριά…

Τα γαλακτοπαραγωγικά ζώα, όπως εξ άλλου κι εμείς οι άνθρωποι, έχουν διαφορετικά «κέφια» κάθε εποχή, που ορίζονται από το κλίμα, τις ορμόνες, την αναπαραγωγική φάση, την τροφή… Το γάλα τους επηρεάζεται από όλους αυτούς τους παράγοντες, με αποτέλεσμα και στο τυρί που παράγεται να μεταφέρονται τα χαρακτηριστικά του μικροκλίματος του τόπου βοσκής των ζώων, του λεγόμενου terroir.

Την άνοιξη, που τα ζώα βγαίνουν από σταύλους και μαντριά για να βοσκήσουν ελεύθερα στη φύση, η χλωρίδα είναι στα καλύτερά της. Πλούσιο, φρέσκο χορτάρι, θάμνοι και μυρωδικά, αφθονούν. Αγελάδες και αιγοπρόβατα έχουν μόλις αποκτήσει τα μικρά τους, βρίσκονται την πιο παραγωγική τους φάση και το γάλα είναι άφθονο. Είναι η εποχή που μας δίνει τα φρέσκα, ανοιξιάτικα τυριά που διαφέρουν σε μορφή και γεύση από τα τυριά του υπόλοιπου χρόνου.

Ο όρος «φρέσκο» περιγράφει, κυριολεκτικά, τον τρόπο τυροκόμησης:  τα τυριά αυτά, όλα λευκά και μαλακά με ήπια γεύση, τυροκομούνται με τον πιο απλό τρόπο. Δεν υπάρχει στάδιο ωρίμανσης και τα φρέσκα τυριά περιέχουν μεγάλο ποσοστό υγρασίας (58-75%), που τα διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα τυριά. Είναι μάλιστα τόσο μαλακά που τα περισσότερα αλείφονται.

Κάποια τυριά καταναλώνονται μόνο ως φρέσκα (όπως π.χ. το Κατίκι ή το Ανθότυρο. Κάποια άλλα, όπως το Ανεβατό, ωριμάζουν και, με τη ωρίμανση, αποκτούν πιο έντονη γεύση, ενώ κάποια, όπως η μυζήθρα, μπορούν επίσης να αποξηρανθούν, οπότε γίνονται πιο σκληρά και διατηρούνται για περισσότερο χρόνο.

Υπάρχουν αρκετά «διάσημα» ανοιξιάτικα τυριά: Το Ανεβατό, το Γαλοτύρι, το Κατίκι, το Μανούρι, το Ξίγαλο, η μυζήθρα, αλλά και όλες οι ξινομυζήθρες των Κυκλάδων, είναι τα τυριά που πρωτοεμφανίζονται συνήθως στο Πασχαλινό τραπέζι και, από εκεί και πέρα, βρίσκονται στο τραπέζι μας όλη την άνοιξη και το καλοκαίρι. Είναι ιδανικά τους ζεστούς μήνες γιατί είναι υγρά και με χαμηλότερα λιπαρά και ταιριάζουν πολύ ωραία σε σαλάτες, αλλά και σε συνδυασμό με τα ανοιξιάτικα λαχανικά, όπως οι αγκινάρες, ο αρακάς και τα κουκιά, ή σε συνταγές ζυμαρικών.








Αντίστοιχα βέβαια υπάρχουν και φρέσκα τυριά άλλων χωρών, όπως η Ιταλική Ricotta, τα Γαλλικά Faiselle και Chèvre και το Ισπανικό Queso Blanco. Με τη σειρά τους κι αυτά μεταφέρουν στη γεύση τους τα αρώματα του terroir όπου βόσκουν τα ζώα, και ενώ μοιάζουν με τα δικά μας φρέσκα τυριά ως προς το χρώμα και την υφή, η γεύση τους έχει σίγουρα διαφορετικές νότες.




Φρέσκα τυριά βρίσκουμε πλέον στον εμπόριο όλον τον χρόνο, αλλά τίποτα δεν είναι τόσο απολαυστικό όσο το φρέσκο τυρί που καταναλώνεται την άνοιξη ή το καλοκαίρι στον τόπο παραγωγής του!



Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...