Google+ Γαλακτοκομικά Καρυάς - Μαυρόγιαννης Θεοδόσιος

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Νεμέα: Η Παναγία των Βράχων και η τοπική παράδοση



Συχνά, το έντονο γεωγραφικό ανάγλυφο, οι μεγάλες και απότομες υψομετρικές διαφορές καλλιεργούν μια αίσθηση του Υψηλού και του Θείου. Σε πολλές γωνιές της ελληνικής υπαίθρου, κυριολεκτικά «στου βράχου τη σχισμάδα», αγκαλιά με το «κυκλάμινο» του Γιάννη Ρίτσου υπάρχουν πολλά ασκηταριά, ξωκκλήσια και μοναστήρια.

Πολλά από αυτά τα συμβολικά τοπία -έντονου θρησκευτικού ενδιαφέροντος- είναι αφιερωμένα στη Θεοτόκο, γεγονός που οφείλεται στην ιδιαίτερη ευλάβεια του ελληνικού λαού προς Αυτήν. Διατρέχοντας την Ελλάδα, μελετώντας τη λαογραφία ή απλά αφουγκραζόμενοι την απόκοσμη ηχώ των τοπωνυμίων παρατηρούμε ότι η Παναγία βρίσκεται παντού… «γύρω μας κι εντός μας». Η Παναγιά η Χοζοβιώτισσα δεσπόζει στο απέραντο γαλάζιο της Αμοργού, η Προυσιώτισσα στη Ρούμελη, η «Κλειβωκά» και η «Έλωνα» στην Αρκαδία. Στο «προάστιο» των Αθηνών, την Κορινθία υπάρχουν δύο εκκλησίες, πάνω σε απόκρημνους βράχους, που είναι αφιερωμένες στην Παναγία. Η μια δυτικά -στα ορεινά σύνορα με την Αχαΐα- στον κάτω Ταρσό και η δεύτερη στον πάλαι ποτέ «Αη Γιώργη», στη σημερινή «αμπελόεσσα» Νεμέα. Εκεί, τα τελευταία χρόνια έλαβαν χώρα οι απαραίτητες εργασίες αναστήλωσης και από τον Αύγουστο του 2016 ο χώρος είναι ανοιχτός (επισκέψιμος) για το φιλακόλουθο κοινό.

Καθώς κατευθυνόμαστε προς τη Νεμέα από την Εθνική Οδό Αθηνών – Τριπόλεως (χλμ. 114) και ευρισκόμενοι στο «Φλιάσιον πεδίον» πλησίον του (κατά Παυσανία) Ομφαλού της Πελοποννήσου («ου πόρρω δε εστίν ο καλούμενος Ομφαλός, Πελοποννήσου δε πάσης μέσον», Κορινθιακά, 13) δύο ψυχοπνευματικά αποκούμπια μας υποδέχονται. Δεξιά, ψηλά στο βουνό,«εντός σπηλαίου» βρίσκεται η «Αγιανάληψη» ενώ στο αριστερό χέρι μας η Παναγιά των Βράχων είναι γαντζωμένη στην κάθετη ανατολική πλαγιά του όρους Πολύφεγγο («Πολυφέγγι»). Ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα σχετικό αφιέρωμα του περιοδικού ποικίλης ύλης «Μπουκέτο» (Εβδομαδιαία Εικονογραφημένη Φιλολογική Επιθεώρησις, διευθυνόμενη υπό ομάδος λογίων) τον Οκτώβριο του 1927 (φ. 184, 20/10/1927) με θέμα την εν λόγω Μονή.

Σε αυτό αναφέρεται ότι η ίδρυση του μοναστηριού συνδέεται με μια ισχυρή «ντόπια παράδοση». Λένε ότι κάποτε ένα παιδί ονόματι Λεόντιος έπεσε από την κορφή του γκρεμού στο Πολυφέγγι και σώθηκε εκ θαύματος. Οι γονείς του καθώς έψαχναν να τον βρουν επικαλέσθηκαν τη Θεοτόκο ζητώντας τη βοήθεια Της. Μετά από λίγο το παιδάκι βρέθηκε αρτιμελές, σώο και αβλαβές στο σημείο της πτώσης του γονατιστό να προσεύχεται… Γονείς και συντοπίτες έμειναν έκθαμβοι. Αμέσως έγιναν έρανοι σε όλη την επαρχία και με τα χρήματα εκείνα κτίστηκε ο Ναός της Παναγίας και τα γύρω κελιά! Όμως, παραμένει άγνωστο το πότε ακριβώς κτίστηκε η Μονή καθότι τα σχετικά αρχεία έχουν καταστραφεί από εμπρησμούς και λεηλασίες κατά το παρελθόν. Ωστόσο (πάντα σύμφωνα με το άρθρο του 1927), είχε διασωθεί μια στρογγυλή μπρούτζινη αρχαία σφραγίδα που έχει στη μέση την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας και περιμετρικά φέρει την επιγραφή:

«Μοναστήρι Παναγίας Πολ(ύ)φέγγους του Βράχου 1633»

Στο εν λόγω κείμενο γίνεται ιδιαίτερη μνεία στην «αρχαία μεγάλη και ασημοσκέπαστη» θαυματόβρυτη εικόνα της Παναγίας στην οποία οφείλεται η μεγάλη ευσέβεια – λατρεία του Νεμεάτικου Λαού. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει και το λαϊκό θρύλο της διάσωσης του μικρού Λεοντίου καθότι το παιδάκι εικονίζεται γονατισμένο να βαστάζει στον ώμο του Σταυρό μπροστά στην Παναγία κοιτώντας την με «ευλαβητική προσήλωση». Κοντά σε αυτό διαβάζει κανείς: «Χαίροις Λεόντιε». Επίσης, το 1767 επισκέφθηκε την Μονή του Βράχου ο «σοφός Άγγλος αρχαιολόγος» Χάνδληρ ο οποίος βεβαιώνει ότι είδε στον τοίχο επιγραφή αποτελούμενη από τις δύο αυτές λέξεις: «Λεόντιε Χαίρε».

Παράλληλα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνδρομή της Μονής στον Ιερό Αγώνα της εθνεγερσίας του 1821. Συγκεκριμένα, κατά τις μάχες που έδωσε ο Κολοκοτρώνης με τα παλληκάρια του εναντίον του Δράμαλη, το Μοναστήρι είχε μεταβληθεί σε «νοσοκομείο και άσυλο των τραυματιών και των αρρώστων. Στον περίβολό του αναπαύονται τα οστά μερικών εκ των ηρώων της εποποιίας του Ιουλίου του 1822». Τα χρόνια εκείνα διάσημος υπήρξε ο ηγούμενος της Μονής Δανιήλ (κατά κόσμον Ασημακόπουλος). Ο Δανιήλ ο οποίος λεγότανε κοινώς Χαλκιανιώτης λόγω της καταγωγής του από τα Χαλκιάνικα των Καλαβρύτων ήταν λόγιος, ευφυέστατος, δραστήριος και φιλόπατρις. Είχε μυηθεί στα της Φιλικής Εταιρείας και διηύθυνε τη Μονή από το 1809. Ο «αγαθός αυτός Λευίτης» είχε γνώσεις πρακτικής θεραπευτικής και μπορούσε να προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στους πληγωμένους. Ήξερε να κατασκευάζει αλοιφές για την επούλωση των τραυμάτων και είχε γνώση της αντισηψίας, αφού χρησιμοποιούσε τη ρακή για το πλύσιμο των πληγών.

Για την ανορθόδοξη εθνική δράση του Ηγουμένου Δανιήλ διηγούνται το ακόλουθο χαρακτηριστικό ανέκδοτο… Στην Κόρινθο ζούσε την εποχή εκείνη ο περίφημος Κιαμήλμπεης, ο βαθύπλουτος Οθωμανός άρχοντας, ο τιτλοφορούμενος ενδοξομεγαλοπρεπέστατος, εφέντης, ζαδές, βοεβόντας και ζαπίτης (δυνάστης) της Κορινθίας.
Ο Δανιήλ ήταν έμπιστος φίλος του Οθωμανού και αντιπρόσωπος του για τα κτήματά του στη Νεμέα. Δύο έτη λοιπόν, προ της Επαναστάσεως ο ευφυής ηγούμενος υπέβαλε στον Κιαμήλμπεη «αίτηση» των Νεμεατών ότι δήθεν υποφέρουν οικονομικά και τον παρακαλούσε να τους λυπηθεί και να τους χορηγήσει δάνειον 200.000 γρόσια. Ο Κιαμήλ εσυγκινήθη από τη γλαφυρή περιγραφή του Δανιήλ και δέχτηκε ασμένως να χορηγήση το δάνειο.

Όμως, μετά από λίγες ημέρες ο ηγούμενος του λέει:

– «Εφέντη μ’. Οι Νεμεάτες δεν θέλουν να υπογράψουν με τους όρους που τους είπα. Είναι κακόπιστοι άνθρωποι και θέλουν τα χρήματα άτοκα. Άφησε τους λοιπόν στη δυστυχία τους. Ας πεθάνουν από την πείνα!»

Αυτό ήταν αρκετό για τον Κιαμήλη, που «αν και Τούρκος» είχε μια φιλανθρωπία που έμεινε παροιμιώδης εκείνη την εποχή στην Κορινθία. Διέταξε τον Δανιήλ να δεχθεί 100.000 γρόσια δια τους «πάσχοντας Νεμεάτες» οι οποίοι ούτε έπασχαν οικονομικά, ούτε δάνειο είχαν ζητήσει.
Από τον αρχαίο Ναό του Διός
μέχρι το βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου
Ένας τόπος ευλογημένος!
Όλη αυτή η ιστορία ήταν επινόηση του δαιμόνιου ηγουμένου ο οποίος σκέφθηκε να ενισχύσει τον Ιερό Αγώνα με την… «ευγενή χορηγία» ενός Οθωμανού «σπόνσορα». Έτσι, ο Δανιήλ έλαβε τα τούρκικα γρόσια και τα έκανε μπαρουτόβολα με τα οποία οι στρατιώτες του Κολοκοτρώνη -στα Δερβενάκια- έστειλαν «τα χαιρετίσματα στου Δράμαλη τη μάνα» μαζί με τον «δροσερό μαΐστρο» και τον «αέρα του πελάου», όπως μας θυμίζει το σχετικό ιστορικό δημώδες άσμα…

Πηγή: pemptousia.gr

«Αξίζει να δει κανείς τον ναό του Νεμείου Διός, ακόμη κι αν έχει καταρρεύσει η οροφή και λείπει το λατρευτικό άγαλμα», γράφει ο Παυσανίας και πραγματικά η Αρχαία Νεμέα, που ξεκινήσαμε να επισκεφτούμε σ' αυτό το επεισόδιο, είναι μυθική. Η καταπράσινη κοιλάδα, η θάλασσα και ο ήλιος ενώνονται αρμονικά δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό θέαμα, ακόμα και για τον πιο απαιτητικό επισκέπτη...

SNEAK PREVIEW of the Episode: "Mythical Peloponnese: The Treasures of Ancient Nemea".



Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

To Καφέ της Χαράς επιστρέφει με 30 νέα επεισόδια 😮- Δείτε τις νέες αποκαλύψεις του Χάρη Ρώμα

Οι πρωταγωνιστές ετοιμάζουν βαλίτσες για την Καρυά Αργολίδος όπου γυρίστηκαν οι σκηνές και τα πλάνα του Κολοκοτρωνιτσίου, με τα νέα επεισόδια της σειράς να αναμένονται τη σεζόν 2019 – 2020!

Κι όμως, όπως ακούσαμε από το στόμα του ίδιου του εγκέφαλου της νέας προσπάθειας, η επάνοδος στην εποχή που ζήσαμε πριν τα μνημόνια είναι ήδη εδώ: Το «Καφέ της Χαράς» επιστρέφει φέτος στην TV με 30 νέα επεισόδια.

Πιο συγκεκριμένα, ο άνθρωπος που ενσάρκωσε τον Κωνσταντίνο Καντακουζηνό αποκάλυψε την απίστευτη είδηση στο ραδιοφωνικό σταθμό Aegean Voice 107.5, στην εκπομπή «Η Φωνή του Αιγαίου» και τον Γιώργο Κουφόπουλο. Το «Καφέ της Χαράς» θα είναι και πάλι μαζί μας 15 χρόνια μετά, με τα 30 επεισόδια να έχουν γραφτεί για τα 30 χρόνια του ΑΝΤ1, φυσικά με τον Ρώμα ως σεναριογράφο.
Όπως είπε ο Χάρης Ρώμας:

«…Αμέσως μετά θα γράψω τα καινούργια επεισόδια του Καφέ της Χαράς, το οποίο επανέρχεται μετά από 15 χρόνια στις οθόνες, για να γιορτάσουμε τα 30 χρόνια του ΑΝΤ1.

Θα γιορτάσουμε τα 30 χρόνια με 30 επεισόδια του Καφέ της Χαράς. Είναι ό,τι ωραιότερο θα μπορούσαμε να αποφασίσουμε.»

Σε ότι αφορά τους χαρακτήρες που σίγουρα είχατε κολλήσει στους τοίχους του παιδικού σας δωματίου, μπορείτε να είστε ήσυχοι. Οι περισσότεροι θα είναι εκεί:

«To Καφέ της Χαράς επιστρέφει με 30 νέα επεισόδια και όλοι οι ηθοποιοί εκτός από τρεις – τέσσερις που δεν κολλάνε πλέον στην πλοκή, συνεχίζουν κανονικά. Όλοι οι βασικοί θα παίξουν: Η Ρένια, ο Γεράσιμος, η Τζόυς… Αλλά και όλοι οι άλλοι. Όλοι είναι βασικοί εξάλλου.

Θα επανέλθει και η δασκάλα που την ήθελα, γιατί είναι πάρα πολύ αστεία. Θα είναι και η Σοφία Μουτίδου. Θα παίξουν και νέα παιδιά γιατί αυτό είναι το story. Θα είναι το πιο αληθινό sequel που έχει γίνει ποτέ στην ιστορία.»

Και επειδή προφανώς έχετε πεθάνει από αγωνία, το αφήνουμε να γνωστοποιηθεί πως δε θα κάνουμε χειμώνα χωρίς Μανωλάκη. Όπως είπε ο Χάρης Ρώμας:

 «Οι τηλεοπτικοί Μανωλάκης και Βάλια θα επιτρέψουν κι αυτοί 15 χρόνια μεγαλύτεροι στους ίδιους ρόλους που το κοινό αγάπησε.»

Και για να είναι ακόμη πιο γκράντε το σκηνικό, ο Πάρης Σκαρτσολιάς και η Έφη Ρασσιά όχι απλά παίζουν ξανά τους παιδικούς τους ρόλους, αλλά θα είναι ακόμη μαζί και θα έχουν σαν σκοπό τους να κάνουν τον Πόπωτα και την πρωτευουσιάνα συμπέθερους.
Για το κερασάκι στην τούρτα, η σειρά θα γυριστεί στο αυθεντικό Κολοκοτρωνίτσι, δηλαδή την Καρυά Αργολίδας, με τα νέα επεισόδια να κάνουν πρεμιέρα το 2019 – 2020.

Απορούμε κι εμείς πως ζούσαμε τόσο καιρό χωρίς Χάρη Ρώμα στη ζωή μας.

(πηγή)

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Οι νέες… εμπνεύσεις των γαλακτοβιομηχανιών για την «πασαρέλα» του ψυγείου

Με νέες… εμπνεύσεις προσπαθούν οι γαλακτοβιομηχανίες να φέρουν στα ίσια τις απώλειες από τη μείωση των πωλήσεων λευκού γάλακτος ψυγείου «φρέσκου» και υψηλής παστερίωσης. Ετσι, προωθούν πλέον γιαούρτι για την εγχώρια και ξένη αγορά, νέες κατηγορίες προϊόντων όπως εμπλουτισμένο γάλα και φυτικά «γαλακτοκομικά» και προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας.
Η γνήσια παραδοσιακή εταιρεία Ελληνικού γιαουρτιού..!
(μετάφραση από περιοδικό THE NEW ΥORKER)

Οι στρατηγικές αυτές φαίνεται σε γενικές γραμμές να πετυχαίνουν τον στόχο τους, καθώς από το δεύτερο εξάμηνο του 2017 παρατηρείται αύξηση τόσο της αξίας όσο και του όγκου πωλήσεων συνολικά της κατηγορίας των γαλακτοκομικών. Την ίδια ώρα οι πωλήσεις λευκού γάλακτος παραμένουν «καθηλωμένες» σε χαμηλά επίπεδα, -πτωτική πορεία που ξεκίνησε ήδη από το 2009-, με το πρώτο εξάμηνο του 2018 να κλείνει με αύξηση μεν της αξίας πωλήσεων αλλά συνέχιση της μείωσης του όγκου πωλήσεων, αν και μικρότερη σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια.

Η έρευνα της IRI

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας ερευνών αγοράς IRI το πρώτο εξάμηνο του 2018 καταγράφηκε αύξηση, σε σύγκριση με το πρώτο εξάμηνο του 2017, των πωλήσεων γαλακτοκομικών προϊόντων στα σούπερ μάρκετ κατά 4,4% σε αξία και κατά 1,9% σε όγκο.

Ηδη από το 2017 είχε διαφανεί η αντιστροφή της καθοδικής πορείας των πωλήσεων γαλακτοκομικών προϊόντων, καθώς είχε αυξηθεί οριακά η αξία και ο όγκος πωλήσεων (κατά 0,6% και 1% αντιστοίχως σε σύγκριση με το 2016). Η αύξηση αυτή, μάλιστα, που αποτυπώνεται στο σύνολο του έτους οφείλεται στην ενίσχυση των πωλήσεων κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2017.

Ολα τα προηγούμενα χρόνια καταγραφόταν διαρκώς μείωση, με τη μεγαλύτερη (εν μέρει και λόγω κατάρρευσης του δικτύου της «Μαρινόπουλος») να παρατηρείται το 2016, όταν οι πωλήσεις γαλακτοκομικών υποχώρησαν κατά 10,5% σε αξία και κατά 11,7% σε όγκο σε σύγκριση με το 2015. Οι πωλήσεις λευκού γάλακτος από την άλλη υποχωρούν και το 2018, κατά 2,5% σε όγκο, αλλά ενισχύονται κατά 1,1% σε αξία.

Αρκετά διαφορετική είναι η εικόνα σε ό,τι αφορά τα προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας. Στην κατηγορία του λευκού γάλακτος ιδιωτικής ετικέτας, το πρώτο εξάμηνο του 2018 παρατηρείται αύξηση των πωλήσεων κατά 6% ως προς τον όγκο και 9,7% ως προς την αξία. Η ενίσχυση αυτή οφείλεται κατ’ αρχάς στην πλήρη επαναλειτουργία του δικτύου της «Μαρινόπουλος» υπό την «Ελληνικές Υπεραγορές Σκλαβενίτης».

Γενικότερα δε, η συγκέντρωση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στον κλάδο των σούπερ μάρκετ και στη δημιουργία πλέον μεγάλων δικτύων αναμένεται να ενισχύσει περαιτέρω τα προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας εν γένει και το γάλα ειδικότερα, αποτελώντας έτσι μία σημαντική πηγή εισοδήματος για τις ελληνικές γαλακτοβιομηχανίες.

Εκεί που εστιάζουν, βεβαίως, οι τελευταίες –τουλάχιστον από πλευράς προώθησης– είναι το γιαούρτι. Τους τελευταίους μήνες είδαμε να τοποθετούν νέα γιαούρτια στην αγορά η Κρι-Κρι (τον περασμένο Νοέμβριο), η ΜΕΒΓΑΛ, η ΕΒΟΛ και πιο πρόσφατα η ΔΕΛΤΑ.

Αν και ακόμη δεν απειλείται η πρωτοκαθεδρία της ΦΑΓΕ στην κατηγορία αυτή, οι ανταγωνιστές της επιχειρούν να αυξήσουν τα μερίδιά τους εντός συνόρων και ταυτόχρονα να ενισχύσουν την παρουσία τους εκτός συνόρων με πλέον δυναμική αγορά αυτή τη στιγμή, για το ελληνικό γιαούρτι, την ιταλική.
Πέραν των γιαουρτιών, αρκετές από τις γαλακτοβιομηχανίες τοποθετούν το τελευταίο διάστημα στην αγορά φυτικά ροφήματα, γνωστά και ως φυτικά «γαλακτοκομικά». Δραστηριότητα έχει αναπτύξει σε αυτό τον τομέα η «Ολυμπος» και πιο πρόσφατα η ΔΕΛΤΑ, ενώ στον χορό έχει μπει, αν και δεν πρόκειται για γαλακτοβιομηχανία, και η Coca-Cola εισάγοντας τα φυτικά ροφήματα «Αdez».

Κάποιες γαλακτοβιομηχανίες έχουν προχωρήσει επίσης στην παραγωγή προϊόντων χωρίς γλουτένη, ενώ άλλες έχουν δραστηριότητα στην κατηγορία προϊόντων ενισχυμένα με βιταμίνες.


Άρθρο από: 


Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ;

«Στους περασμένους αιώνες, έλεγε κάποιος διανοητής, η βασική σκέψη του ανθρώπου ήταν αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο. Στη σημερινή μας εποχή ο άνθρωπος αναρωτιέται αν υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο». (Ιάσων Ευαγγέλου, «Γλώσσα και Παιδεία)


Η ανθρώπινη ιστορία είναι η περιγραφή της πιο αδυσώπητης μάχης ανάμεσα στην φτώχεια και τον πλούτο, στην παιδεία και την αμορφωσιά, στην εχθρότητα και την φιλία, στην δουλικότητα και την ανεξαρτησία.

Η ανθρώπινη ιστορία είναι η καταγραφή της πλέον αδυσώπητης και άγριας προσπάθειας των ισχυρών να διατηρούν εσαεί την ισχύ τους.

Η ανθρώπινη ιστορία είναι ταυτόχρονα και ο αγώνας των λαών να κατακτήσουν την Παιδεία και το ψωμί τους.

Δεν ζει ο άνθρωπος χωρίς παιδεία, χωρίς φιλία, χωρίς καλοσύνη. Δεν ζει χωρίς αξιοπρέπεια. Ο δούλος απλώς επιβιώνει, αναπτύσσοντας στο έπακρο το ζωώδες.

Δεν ερωτεύεται, δεν σμίγει ερωτικά, δεν ξεκουράζεται, δεν μαθαίνει, δεν χαίρεται. Δε γεννάει κι όταν γεννάει ως δούλος, γεννάει δούλους.

Στο ερώτημα αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο η απάντηση είναι αδύνατη. Κανείς δεν μπορεί να εξέλθει από την ανθρώπινη συνείδηση και να εισχωρήσει στο  Επέκεινα. Το ερώτημα θα μπορούσε να απαντηθεί μετά θάνατον με τον ίδιο τρόπο που τα μετεωρολογικά δελτία «προέβλεπαν» κάποτε τον καιρό της σήμερον, μόνο την επομένη.

Στο ερώτημα όμως αν υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο, η απάντηση είναι: υπάρχει όταν αγωνίζεσαι γι’ αυτήν. Ζωή πριν από τον θάνατο δεν νοείται χωρίς ήθος και καλλιέργεια. Οι επαγγελματικές δεξιότητες και επιτυχίες που τόσο υμνούνται στην προτεσταντική λογική που μας κατακλύζει, παράγουν μόνο αμόρφωτους, άτομα που τους λείπει η αναγκαία για τον αγώνα κοινωνική συνείδηση.

 Η Παιδεία δεν νοείται χωρίς Αρετή.

Ο αγώνας για το ψωμί και το μεροκάματο δεν νοείται χωρίς αγώνα για την Παιδεία, γιατί το ψωμί είναι φρόνηση, και η φρόνηση ψωμί.

Αξίζει να θυμόμαστε την συγκλονιστική απάντηση που έδωσε ο φιλόσοφος Στίλπων ο Μεγαρεύς, όταν ο Δημήτριος ο Πολιορκητής υπέταξε και γκρέμισε την πόλη του. Όταν τον ρώτησε ο κατακτητής αν έχασε τίποτα, ο φιλόσοφος του απάντησε:«Όχι βέβαια· ο πόλεμος δεν λαφυραγωγεί την αρετή».

Ο Πλούταρχος στα «Ηθικά» του μας λέει πως τίποτε δε συμβάλλει περισσότερο στην ανθρώπινη αρετή από την προσεκτική ανατροφή και εκπαίδευση των νέων. Η δόξα είναι σεβαστή αλλά αβέβαιη, η ομορφιά κρατάει λίγο, η υγεία είναι πολύτιμη αλλά χάνεται εύκολα. Καλή η δύναμη μα τα γεράματα και οι αρρώστιες την αφανίζουν. Όποιος υπερηφανεύεται για τη δύναμή του, ας μάθει πως η δύναμή του είναι τιποτένια μπροστά στη δύναμη των άλλων ζώων, των λιονταριών ή των ελεφάντων.

Μόνο η Παιδεία είναι το πιο αθάνατο και το πλεον θείο απ’ όσα έχουμε. Ο Νους μας και ο Λόγος.

Κι ο γερο-Πλούταρχος τελειώνει με τούτα τα λόγια:

«Τον νου δεν τον ληστεύει η τύχη, δεν τον αφανίζει η αρρώστια, δεν τον κακοποιούν τα γηρατειά. Ο νους όταν παλιώνει ανανεώνεται κι ο χρόνος που αφαιρεί τα πάντα, στον νου προσθέτει τη βαθιά γνώση. Κι ακόμα, ο πόλεμος που όλα τα παρασέρνει και τ’ αφανίζει σαν χείμαρρος, μόνο την παιδεία δεν μπορεί να αφαιρέσει από τον άνθρωπο».

Στις μέρες μας επιχειρείται η κατάργηση της Παιδείας. Η ποιότητα των βιβλίων όλων των βαθμίδων, ιδίως τις Ιστορίας και των Ανθρωπιστικών σπουδών, το αποδεικνύει. Βιβλία γραμμένα, στην καλύτερη περίπτωση από ηλίθιους και στη χειρότερη από κακοποιούς, απευθύνονται σε μέλλοντες δούλους.

Και τούτα τα άθλια παρασκευάσματα της κακοήθους τυπογραφίας, πληρώνονται αδρά από το υστέρημα του λαού. Κι αντί να γίνουν προσανάμματα ή πολτός για τα γουρούνια αποτελούν, δυστυχώς, τα πνευματικά εργαλεία «εκπαίδευσης» των νέων.

Έτσι μαθαίνουν οι νέοι να υποτάσσονται.

Περνάει από πάνω τους και τους συντρίβει, σαν οδοστρωτήρας, η κακοήθεια και η αμορφωσιά. Μερικοί από αυτούς, αυθάδεις οι ίδιοι και αμόρφωτοι, θα γίνουν οι επόμενοι πρωθυπουργοί, οι επόμενοι τύραννοι. Οι επιτυχημένοι!

«Η επιτυχία, όπως έλεγε ο Βενιαμίν Ντισραέλι (1804-1881), είναι τέκνο της θρασύτητας».



ΥΓ: Οι γραμμές αυτές ας θεωρηθούν ως ιντερμέδιο πριν το δεύτερο μέρος του γενικού άρθρου με τίτλο «Καθεστώς «νόμιμης» αρπαγής».


του Νίκο Ι. Καραβέλου
Δικηγόρου-Συγγραφέα
nkaravelos@gmail.com

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Στη Καρυά στρώθηκε το "Ελληνικό τραπέζι"!

Γειά σου γιαγιά Γιωργία!!! Γιατί όταν έχεις χρυσή καρδιά,
 όσα χρόνια και αν περάσουν το χαμόγελο λάμπει στο πρόσωπο!
   

   Στην Αργολίδα και στο οικογενειακό τυροκομείο της Καρυάς βρέθηκε η διάσημη σεφ και βραβευμένη συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής, Diane Kochilas, με το επιτελείο της για τα γυρίσματα εκπομπής "My Greek Table" που προβάλλει την Ελλάδα και τις γεύσεις της στην Αμερική.




«Η Νταϊάνα Κόχυλα αγαπά την Ελλάδα και αυτό φαίνεται σε ότι κάνει. Αυτή η σειρά των εκπομπών της είναι μια ακόμη απόδειξη και συνάμα μια εξαιρετική ευκαιρία προβολής της χώρας μέσα από τα προϊόντα της, τις γεύσεις και τους ανθρώπους της στην Αμερική.



Η Ελλάδα παράγει προϊόντα υψηλής ποιότητας, τα οποία αναζητούν οι λάτρεις της γεύσης στην Αμερική, ενώ ο γαστρονομικός τουρισμός μπορεί να γίνει μοχλός ανάπτυξης για πολλές περιοχές, για όλες τις εποχές του χρόνου. Πρόκειται για μια πολύ ποιοτική παραγωγή και η προβολή του τόπου μας και των προϊόντων του είναι ανεκτίμητης αξίας.



Την ευχαριστούμε για την ιδιαίτερη τιμή να μας επισκεφθεί στο τυροκομείο μας και να περάσουμε μια πραγματικά αξέχαστη μέρα.» δήλωσε ο κ. Θεοδόσης Μαυρόγιαννης, ιδιοκτήτης της οικογενειακής εταιρίας Γαλακτοκομικά Καρυάς.





Αρχικά παρακολουθήσαν τη διαδικασία παραγωγής της αυθεντικής παραδοσιακής γιαούρτης και γεύτηκαν τα τυροκομικά προϊόντα της εταιρίας,στη συνέχεια μαγειρέψαμε τοπικές σπεσιαλιτέ στην πλατεία του χωριού όπως το τοπικό ζυμαρικό γκόγκες με τριμμένη μυζήθρα καθώς και τα τροπιτάρια πασπαλισμένα με την κεφαλίσια μυζήθρα.

Η σειρά «My Greek Table» που φέρει την Αιγίδα του Υπουργείου Τουρισμού, αποτελείται από 13 επεισόδια ανά τηλεοπτική σεζόν και πρόκειται να δώσει ιδιαίτερη ώθηση στην εικόνα της Ελλάδας ως γαστρονομικού προορισμού στην Αμερική.

Παράλληλα, μέσα από υγιεινές και νόστιμες συνταγές, αναδεικνύεται η μεγάλη ποικιλία αλλά και ποιότητα των ελληνικών προϊόντων. Στόχος της εκπομπής είναι αφενός να καθιερώσει την Ελλάδα ως γαστρονομικό τουριστικό προορισμό στο ευρύ αμερικανικό κοινό και αφετέρου να συντελέσει στην αύξηση της εξαγωγικής δραστηριότητας των ελληνικών προϊόντων προς την Αμερική.


Στοιχεία εκπομπής

Τίτλος: «My Greek Table with Diane Kochilas»

Πρεμιέρα 6 Οκτωβρίου, σε όλη την Αμερική ξεκινώντας από στο δίκτυο American Public Television.

Διάρκεια Επεισοδίου: 30 λεπτά

Πρώτη σεζόν: 13 επεισόδια

MY GREEK TABLE

Συνεργάτες – Συντελεστές εκπομπής

Νταϊάνα Κόχυλα – Παρουσιάστρια, σεναριογράφος και συμπαραγωγός

Matt Cohen* – Resolution Pictures, συμπαραγωγός

Juliet Daniballe – Director

Ανδρέας Οικονομάκης – Διευθυντής Παραγωγής

Καρολίνα Δωρίτη – Διευθύντρια Γαστρονομίας

Richard Dalett, Chris Bierlein – Διεύθυνση φωτογραφίας

Γαβριήλ Λουκέρης – Κάμερα

*Ο Matt Cohen/Resolution Pictures είναι βραβευμένος με Emmy. Ειδικεύεται στις ταξιδιωτικές-μαγειρικές εκπομπές. Έχει δουλέψει με τα μεγαλύτερα ονόματα της Αμερικής, όπως Lidia Bastianich, Steven Raichlin, Todd English και άλλους.

Χορηγοί της εκπομπής είναι: EOT, Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Wines of Greece, Δωδώνη Φέτα-Arthur Schuman Cheeses, Vrisi 36, Selonda, The Fillo Factory, Enterprise Greece, National Hellenic Society, Diamond Wine Selections, Klio Teas, Titan Foods, Prime Marine, The Chefs Warehouse, The George and Judy Marcus Family Foundation, The Behrakis Foundation και το Nicholas and Eleanor Chabraja Foundation, Aegean Airlines, Autohellas Hertz.
*My Greek Table with Diane Kochilas
*Η Νταϊάν Κόχυλα μαγειρεύει στην αμερικανική τηλεόραση και μιλά στο Reader.gr (pics)
*Στρώνουμε ελληνικό τραπέζι στην αμερικανική τηλεόραση
*Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.
Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Σε 1 ώρα: Από την Αθήνα στο «Κολοκοτρωνίτσι»

Έγινε διάσημο στην Ελλάδα από μία τηλεοπτική σειρά κι είναι ένα πραγματικά γοητευτικό χωριουδάκι.


Στην Αργολίδα, μόλις 75 λεπτά από την Αθήνα





Έχεις ξεκινήσει μια εκδρομή στην Αργολίδα αλλά θες να ανακαλύψεις νέα μέρη και κρυμμένα χωριά του νομού. 
Τότε βρες οπωσδήποτε το Κολοκοτρωνίτσι που το αληθινό του όνομα είναι Καρυά.
 Το μέρος στο οποίο γυρίστηκε η σειρά «Το Καφέ της Χαράς» βρίσκεται σε υψόμετρο 700 μέτρων στους πρόποδες του Αρτεμισίου. 
Η διαδρομή θα σου φανεί αρκετά ξεκούραστη καθώς απέχει μόλις 1 ώρα και 15 λεπτά από την Αθήνα. 

Πέτρινα σπιτάκια και γωνιές για χαλάρωση
Η φυσική ομορφιά της Καρυάς θα σε εντυπωσιάσει. Θαύμασε την υπέροχη θέα και αξιοποίησε τα σημεία χαλάρωσης και ξεκούρασης που σαγηνεύουν. Τα σπιτάκια και τα καταλύματα κρατούν ζωντανή την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και την ταυτότητα του χωριού και σίγουρα μπορούν να κάνουν και τον πιο «ιδιότροπο» επισκέπτη να εντυπωσιαστεί. Δες τα ερείπια των νερόμυλων στην άκρη του χωριού και φτάσε ως το «Μπρακατσάκι» με το κρυστάλλινο νερό.

Εκκλησία σχεδόν 800 ετών και απίθανη θέα προς τον Αργολικό
Κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Στο πανηγύρι της στις 29 Αυγούστου κατακλύζεται από κόσμο ενώ έχει κτιστεί το 1230. Φεύγοντας επισκέψου το Βενετσιάνικο κάστρο της της Καρυάς θαυμάζοντας τη μαγευτική θέα προς τον αργολικό κόλπο.

Στην καλύτερη πυραμίδα της Ελλάδας
Φεύγοντας από την Καρυά πήγαινε προς το Ελληνικό και θαύμασε την καλύτερα διατηρημένη ελληνική πυραμίδα.  Σε απόσταση μόλις 9 χιλιομέτρων από το Αργος, η πυραμίδα του Ελληνικού έχει κατασκευαστή από αργολικό Ασβεστόλιθο. Δες την είσοδο του μνημείου που βρίσκεται στην ανατολική του πλευρά. Οι επιστήμονες εικάζουν πως η κατασκευή του μνημείου έχει γίνει σε μια περίοδο από το 2700 π.Χ. μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.

https://www.autotriti.gr/touring/news/data/ekdromes/Se-1-wra-Apo-thn-Athhna-sto-Kolokotrwnitsi_157885.asp

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Τα λόγια μιας μάνας




Η πολυπραγμοσύνη της τα λέει όλα...

Τ η δεύτερη Κυριακή του Μάη,
γιορτάζει η μητέρα.
Η ημέρα είναι αφιερωμένη
 στην πηγή της δημιουργίας,
 τη μάνα, την αγωνίστρια
σε όλα τα μέτωπα της ζωής.
Γεωργία Κοπίτα.1984







Σε μια τέτοια αγωνίστρια θα γίνει η αναφορά, ενδεικτικά σε μια πολύτεκνη μητέρα στη Βλαχοκερασιά, που βρίσκεται στο 82ο έτος της ηλικίας της, τη Γεωργία Κοπίτα. Κόρη του Παναγιώτη και της Αιμιλίας Γκουμένη, παντρεύτηκε το 1956 το Γιάννη Κοπίτα και απέκτησε εφτά (7) παιδιά και μπήκε δυναμικά στον αγώνα της κτηνοτροφικής και γεωργικής ζωής, αντιπαλεύοντας με την εργατικότητά της και την πολυπραγμοσύνη της τις αντιξοότητες.

«Από δουλειά άλλο τίποτα, είχαμε ζωντανά, ξεκινήσαμε με 150 γίδια και κάποια στιγμή φτάσαμε και τα 600. Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια που δεν ταΐζαμε τα γίδια καρπούς πήγαινα κι εγώ στο νυχτόσκαρο, τα βγάζαμε στη βοσκή στις 1-2 τη νύχτα, γυρνάγαμε βρεγμένοι, ούτε ομπρέλες δεν είχαμε τότε. Bρισκόμουν μπροστά σε όλες τις δουλειές, άρμεγα, τυροκόμαγα τυρί - μυτζήθρες με επιτυχία, έφτιαχνα τραχανάδες. Ήμουν μαστόρισσα στα τυροκομικά, είχα μάθει τα μυστικά από τους γονείς μου που ήταν κτηνοτρόφοι. Δούλευα και στις γεωργικές εργασίες, έβγαζα δουλειά για τρεις ανθρώπους.
Όταν ήμουν έγκυος στο τρίτο παιδί μου, μάζεψα σχεδόν μόνη μου έξι τόνους ελιές. Κοντά έπαιρνα και τα παιδιά. Το πιο μικρό το κρέμαγα στη γλαντζινιά με τη νάκα. Ήμασταν διπλοκάτοικοι, το χειμώνα (από φθινόπωρο μέχρι Μάη) πηγαίναμε στη Μποκοβίνα, στο Σεντουκάκι. 4-5 ώρες κάναμε με τα ζωντανά μας να πάμε. Το καλοκαίρι πιάναμε Λογγάκι, Αμμωνίτσα και κάναμε στρούγκες, κοιμόμασταν έξω – στρώναμε τράγινα σαΐσματα- και μαγειρεύαμε στο κακαβολίθι».

Ακούραστη ήταν και στις δουλειές του σπιτιού. Αθόρυβα κυβερνούσε τις καθημερινές ανάγκες.
Να κάνεις νοικοκυριό για δέκα ανθρώπους δεν είναι λίγο πράγμα. «Άναβα το καζάνι, πιο κάτω από το σπίτι στα χειμαδιά στη σπλιθάρα (τεράστια βαθουλωτή πέτρα όσο το σπίτι) και έφτιαχνα την πλύστρα μου που υψωνόταν τεράστια και δεν σωνόταν. Άπλωνα τα πλυμένα ρούχα στα σκίνα και στις γλαντζινιές να στεγνώσουν.












Επίσης φούρνιζα κάθε οχτώ ημέρες 10 ψωμιά στο φούρνο κι έφτιαχνα και 7 λαγάνες, μία για το κάθε παιδί. Ακόμη έχω τη μυρωδιά από τις γαλόπιτες που έφτιαχνα. Μια φουρνιά γαλόπιτες, να φάει η οικογένεια, να χορτάσει, να φιλέψω και τα άλλα τσιοπανόπουλα που έβοσκαν τριγύρω τα ζωντανά τους. Μια την έριχνα στο ατσαλοτήγανο να την βγάλω πρώτη, να προφτάσω τα παιδιά. Αλλά και το πλέξιμο δεν μου απέλειπε. Έγνεθα με τη ρόκα και το σφοντύλι. Έπλεκα φανέλες, ζακέτες, δαντέλες, έφτιαχνα και κουβέρτες για τις προίκες των κοριτσιών. Έφτιαξα κι ένα εντυπωσιακό χαλί από τραγόμαλο».

Ανεξάντλητη ήταν η υπομονή της με τα παιδιά της. Ευχαριστιόταν που παίζανε κοντά στη φύση και μάθαιναν τα μυστικά της, ενώ αναπολεί τα βράδια που το ρίχνανε στο γλέντι... «Παίζανε τα παιδιά στην εξοχή. Στου Κοπελιά το ρέμα μαζεύανε πέτρες, κόκκινες, άσπρες, μικρές, μεγάλες, λαζουρές και στήνανε μαντρί και παρίσταναν τα γίδια με τις πέτρες, ακόμα βρίσκονται οι πέτρες. Στήνανε μαντρί και με χελώνες. Παίζανε και με άλλα παιδιά. Ευχαριστιόντουσαν τη φύση. Υπήρχε κόσμος στην ύπαιθρο, όλα τα καλύβια ήταν γεμάτα κόσμο,15.000 γιδοπρόβατα βόσκανε στην περιοχή, μην κοιτάτε σήμερα που δεν υπάρχει άνθρωπος, σκοτείδιασαν οι δρόμοι. Τα βράδια στήναμε χορό και γλέντι μόνοι μας, τραγουδάγαμε πολλά τραγούδια με αγαπημένο μου το:

«Μια Βλαχοπούλα όμορφη
 στις ρεματιές γυρνάει
 βόσκει τα προβατάκια της
 και λιανοτραγουδάει.
Να και το τσελιγκόπουλο
στο λόγκο από πέρα
τραγούδι λέει με καημό
 και παίζει τη φλογέρα».

Σταθερή ήταν και η επιθυμία της να ακολουθεί τις συνήθειες του τόπου, έχοντας συνείδηση του λαϊκού μας πολιτισμού. «Η Μεγάλη Παρασκευή ήταν η γιορτή των παιδιών. Παίρναμε τα λεφτά από τα γίδια που είχαμε σφάξει, ψωνίζαμε στα παιδιά παπούτσια και ρούχα και πηγαίναμε με τα ζα, άλλοι καβάλα κι άλλοι με τα πόδια, στην εκκλησία στην Κονιδίτσα. Την παραμονή του Πάσχα πήζαμε ένα καζάνι γιαούρτη, τη στραγγίζαμε σε πάνινες σακούλες και τη μοιράζαμε σε φίλους και σε όσους μας έδιναν τα χωράφια να βόσκουν τα ζωντανά μας.
Της Άγιασης υπήρχε συνήθεια να παίρνουμε αγιασμό να αγιάζουμε τα ζώα μας, τις απόκριες να βάζουμε τα αυγά στη χόβολη, ένα για τον καθένα, γέμιζε η χόβολη αυγά, που ήμασταν πολυμελής οικογένεια. Και πάντα, όταν μαγείρευα κρέας, συνήθιζα να βάζω την πλάτη στον άντρα μου για «να βλέπει» την τύχη της χρονιάς.

Δεν βαρυγκωμούσε η κ. Γεωργία, αισθανόταν πλούσια κοντά στη φύση με τα αγαθά που έβγαζε με τον τίμιο ιδρώτα της και την ανεξάντλητη προσφορά και την αγάπη της στα εφτά παιδιά της. «Πλούτος είναι τα παιδιά και σα γεροντότερη θα συμβούλευα τις νεότερες να κάνουν 3-4 παιδιά, να μη ρημάξει η Ελλάδα και να μη σκέφτονται πώς θα τα μεγαλώσουν με την κρίση.
Και ο φτωχός αν κουμαντάρει μυαλό θα βρει τον τρόπο να μεγαλώσει τα παιδιά του. Η φτώχεια κάνει καλύτερους τους ανθρώπους, τους σκληραγωγεί, τους ενεργοποιεί».

Η πολυπραγμοσύνη της τα λέει όλα όπως και όλα τα λένε τα λόγια αναγνώρισης και του γιου της Παναγιώτη σε παλιότερη συνέντευξή του στην εφημερίδα του Γυμνασίου Βλαχοκερασιάς:
«Δε θέλω να αφήσω ποτέ τα ζώα μου, μέσα σ’ αυτά είναι η μάνα μου με τις μέτρες, που ανέβαινε με τα λιοπύρια τα μονοπάτια για να μας μεγαλώσει».
 Αφιερωμένο μέσω της θεια- Γιωργίας σε όλες τις μανάδες που δίνουν το δικό τους αγώνα.
 Απρίλης 2016
 Αγγελική Κατσαφάνα
Από τη φωνή τηςΒλαχοκερασιάς,
 φύλλο8
Σημείωση: Η Γεωργία Κοπίτα απεβίωσε το Σεπτέμβρη του 2017.




Αρθρο από:

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Τσικνοπέμπτη στο χωριό

Τσικνοπέμπτη
Τσικνοπέμπτη είναι η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας (της κρεατινής) των Αποκρεών. Ο εορτασμός αυτής της ημέρας είναι ένα έθιμο που δεν γνωρίζουμε από πού προέρχεται.
Βασικό χαρακτηριστικό του είναι το ψήσιμο «τσίκνισμα» του κρέατος στα κάρβουνα. Από το …
τσίκνισμα έχει πάρει και το όνομα της η ημέρα.Ένα απο αυτά είναι και οι τσιγαρίδες.
Οι τσιγαρίδες είναι το τραγανό και πολύ νόστιμο υπόλειμμα του χοιρινού λίπους μαζί με κρέας αφού έχει αφαιρεθεί από το καζάνι η «λίγδα», το καθαρό λίπος δηλαδή. Στο παρελθόν και την παραμονή των Χριστουγέννων όλοι οι κάτοικοι του χωριού σφάζαν το δικό τους γουρούνι. Το λίπος του γουρουνιού , τη «λίπα», όπως την έλεγαν, την έκοβαν μικρά κομματάκια και την έλιωναν στη φωτιά. Αφού έλιωνε ένα τμήμα από το λίπος έμεναν στο καζάνι μικρά κομματάκια από λίπος και κρέας. Ήταν οι περίφημες « τσιγαρίδες», το αγαπημένο φαγητό μικρών και μεγάλων.Μετά το ψήσιμο στα καζάνια άρχιζε το τσιμπούσι με άφθονο κρασί αλλά και χορό. Το υπόλοιπο λίπος το στράγγιζαν σε τενεκέδες και το χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν πίτες , τηγανίτες και μπουκουβάλα ή το άλειφαν πάνω σε φέτες ψωμιού.

Η συγκεκριμένη ημέρα ήταν ιδιαίτερη ανάμεσα στις ημέρες του Τριωδίου γιατί την ημέρα αυτή όλα τα σπίτια έψηναν κρέας ενώ παλιότερα έλιωναν το λίπος από τα χοιρινά και η τσίκνα ήταν διάχυτη παντού.
Η «Τσικνοπέφτη» στα χωριά των Αγράφων ήταν η μέρα που ετοίμαζαν το «παστό». Έβραζαν το λίπος με λίγο νερό, ραντίζοντάς το συγχρόνως με νερό. Το σούρωναν στη συνέχεια. Αυτή ήταν η «γουρναλοιφή». Φυλαγόταν σε δοχεία (πήλινα). Χρησιμοποιούνταν ως άρτυμα για όλη τη χρονιά. Στον πάτο του καζανιού έμεναν οι «τσιγαρίδες» που νοστίμιζαν τα φαγητά (με χόρτα, αυγά, όσπρια).
Σε καζάνι έβραζαν το κρέας με λίγο κρασί για να βγάλει λίπος, που με αυτό έβραζε. Έριχναν τα μπαχαρικά για νοστιμάδα και τα λουκάνικα, αφού τα καθάριζαν από την καπνιά. Πρόσεχαν μη «τσικνιστούν» γιατί θα χάλαγε όλο το «παστό». Μετά το βράσιμο καθάριζαν το κρέας από τα κόκαλα, έκοβαν τα λουκάνικα και τα τοποθετούσαν σε δοχεία πήλινα και τα περιέχεαν με λίπος για να σκεπαστούν οι μεζέδες.
Ήταν το φαγητό για όλο το χρόνο. Μ’ αυτό φίλευαν και τους ξένους.

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...