Κατασκήνωση (camping) , πεζοπορία (hiking – trekking) και συμβουλές επιβίωσης σε φυσικό περιβάλλον.

Διαβίωση στην φύση, σημαίνει περιπέτεια

Ανέκαθεν ο άνθρωπος εξελίχθηκε και μεγαλούργησε στην φύση καθώς από αυτήν προήλθε και σε αυτή θα καταλήξει, γιατί αυτός είναι ο κύκλος της ζωής και ο άνθρωπος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτού που ορίζουμε φύση στην γενική του έννοια.

Στο διάβα των καιρών αξιοποίησε το αρχικό εργαλείο που του παρείχε η φύση, την εξέλιξη. Μέσω αυτού κατάφερε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις (σε συνάρτηση πάντα με το φυσικό περιβάλλον του), που χρειάζονταν ώστε να αναπτύξει σε βάθος χρόνων τον νου αλλά ακόμα και την σωματική ιδιομορφία ώστε να βρεθεί στην πλεονεκτική θέση  να μπορεί να δημιουργεί με υλικά που έβρισκε απλόχερα στην φύση.Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να τροποποιεί εν μέρει το φυσικό περιβάλλον του βίου του και να το προσαρμόζει στις ανάγκες του με σκοπό  να του προσφέρει άνεση, ασφάλεια, ευημερία, διασκέδαση και γοργή ανάπτυξη σε όλους τους τομείς.

Πλέον αυτό το περιβάλλον, όπου μεγάλο ποσοστό ανθρώπων διαβιώνει, έχει διαφοροποιηθεί σε σημείο που είναι αρκετό ώστε κάποιος να μην μπορεί να επιβιώσει στο φυσικό περιβάλλον των προηγούμενων κοντινών χρόνων που ζούσανε οι προγονοί μας.

Βέβαια αυτό για πολλούς δεν είναι κακό, μιας και έχουμε όλες τις ανέσεις στα πόδια μας, αλλά αγνοούν ότι οποιαδήποτε ανθρώπινο κατασκεύασμα δεν είναι ικανό να αντέξει την «καταστροφή-αναγέννηση» της φύσης, όπως επίσης ότι ακόμα και να μην συμβεί κάποιο φυσικό γεγονός, μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρειαστούμε βασικές γνώσεις επιβίωσης σε ένα περιβάλλον το οποίο δεν έχουμε μάθει να ζούμε, πόσο μάλλον όταν βρεθούμε σε μία κατάσταση που δεν έχουμε τα εργαλεία που μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς.

Εξάλλου είναι μια γνώση όπου μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε σιγουριά για τον ίδιο μας τον εαυτό και μέσω αυτής να επηρεάσουμε  διάφορα κομμάτια του εσωτερικού κόσμου μας. Αλλά ακόμα και για κάποιον που δεν έχει διάθεση να αφομοιώσει τις γνώσεις αυτές στο 100%, θα μπορεί να βοηθηθεί αφού θα έχει ξυπνήσει μέσα του η λογική της παρατηρητικότητας, της προσαρμογής και της επιβίωσης. Αυτά είναι τα πρωταρχικά μας εφόδια και δεν πιάνουν καθόλου όγκο στης τσέπες μας.


Από την άλλη όμως υπάρχουν άνθρωποι πού τους αρέσει η διαβίωση στην εξοχή και το θεωρούν σαν μία δραστηριότητα που τους γεμίζει ψυχικά και σωματικά. Τέτοιοι άνθρωποι συνήθως δείχνουν την αγάπη τους για την φύση ποιο έντονα και προσπαθούν να την προστατεύουν αφού αυτή τους παρέχει την ηρεμία  και την απόδραση από την καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν μέσα στην ζωή τους.
 Βέβαια αφού μιλάμε για ανθρώπους και θεωρώντας ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός έτσι ακόμα και σε αυτή την “κατηγορία” υπάρχουν διαφορετικές “ομάδες” και δεν θα πρέπει να έχουμε την αντίληψη ότι εφόσον γνωρίζουμε κάποιον που έχει σαν επιλογή αυτό το στυλ έκφρασης, έχουμε κατανοήσει πλήρως το σύνολο των ανθρώπων αυτής της “κατηγορίας” ως προς τις ιδεολογίες, τον τρόπο έκφρασης-σκέψης,  τις συνήθειες κτλπ, καθώς όπως και σε αστικό περιβάλλον υπάρχουν διάφοροι “τύποι” ανθρώπων, έτσι το ίδιο διακρίνουμε και εδώ, αφού αυτοί οι άνθρωποι προέρχονται συνήθως από τις ίδιες κοινωνίες.

Το "τσουβάλιασμα" αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να γίνονται παρεξηγήσεις, λόγο κακής κριτικής ικανότητας και σαν παράδειγμα θα θέσω την εσφαλμένη αντίληψη αρκετών ότι οι κατασκηνωτές μολύνουν το περιβάλλον και αυτό είναι κάτι που δεν ισχύει για όλους. Αλλά αν ήθελα να κατηγορήσω κάποιον δεν θα ήταν ο κατασκηνωτής αλλά ο άνθρωπος που η παιδεία του είναι τέτοια που  όπου και να βρεθεί θα πετάξει τα σκουπίδια του κάτω, ακόμα και να έχει εναλλακτική λύση για να μην το κάνει, κάτι που είναι κατακριτέο και δεν νομίζω να υπάρχει μόνο σε μία συγκεκριμένη “ομάδα” ανθρώπων.

Σκουπίδια σε πανεπιστημιακό χώρο στην Ελλάδα

H κατασκήνωση, οι πεζοπορίες, οι διακοπές, η γνωριμία με τόπους της Ελλάδας αλλά και οτιδήποτε μπορεί να αφορά την διαβίωση - επιβίωση ή την δραστηριότητα εκτός πόλης, είτε για διασκέδαση είτε για επιμόρφωση!

Άρθρο απο : http://diaviosi.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Μερακλήδες τσοπάνηδες με τα κοπάδια τους... (photos)

Απολαύστε ένα  σπέσιαλ αφιέρωμα στους μερακλήδες τσοπάνηδες των Χωριών μας, που ποζάρουν σε κάμπους βουνά και βοσκοτόπια και μας φέρνουν νοσταλγία στις οθόνες μας...

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Κρύα Βρύση, Κρυονέρι και Τουρνίκι - Τα μπαλκόνια της Αργολίδας

Κρύα Βρύση
Aνηφορίζοντας τον Kτενιά


Σ’ αυτό το χωριό, ορεινό και απομακρυσμένο με ελάχιστους κατοίκους σήμερα , τα περισσότερα από τα πενήντα περίπου σπιτάκια του είναι σε καλή κατάσταση.

  
   
                   






  Η μεγάλη νεόχτιστη εκκλησία της Κρύας Βρύσης, κοντά στη μικρότερη παλιά με το γραφικό μικρό καμπαναριό, – Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης – χτισμένες σε μικρό λόφο προπέμπουν πασίχαρες στο χωριό. Δυτικά η κορυφή του Κτενιά με 1599 μέτρα ύψος, στη ΝΔ πλάτη του χωριού Κρύα Βρύση.

       Η ψηλότερη κορυφή του Κτενιά με 1634 μέτρα ύψος βρίσκεται ΒΔ του χωριού. Βορειότερα η κορφή του Αρτεμίσιου, που αγναντεύει το αργολικό τοπίο και τη θάλασσα από τα 1771 μέτρα του. Το Γαϊδουροβούνι και το Μαυροβούνι, χαμηλότερα βουνά, συμπληρώνουν τον κύκλο γύρω από τα τρία χωριά πάνω από το βόρειο λεκανοπέδιο της Αργολίδας.

Κρυονέρι
H ερημιά του Mπούγα

Τρία χιλιόμετρα ΒΔ λίγα έρημα σπίτια σημαδεύουν το δεύτερο χωριό, το συνοικισμό Κρυονέρι ή Μπούγα, όπως ήταν το όνομά του παλιότερα, από το όνομα κάποιου Πασά-Μπούγα ή Μπούα Κάτω ακριβώς χαράζεται βαθιά η ρεματιά του Μερκούρη, που καταλήγει στο ομώνυμο χωριό.

Μέσα στο Κρυονέρι, πάνω σε μια στροφή του δρόμου λίγο πριν από τη βρύση του χωριού, θα δείτε ένα χωματόδρομο να φεύγει δεξιά (δυτικά). Αυτός είναι ο δρόμος που συνεχίζει προς το επόμενο και τελευταίο χωριό του Κτενιά, το Τουρνίκι, που βρίσκεται 2,2 χλμ. παραπέρα.

Περίπου 1,5 χλμ. μετά το Κρυονέρι, στο σημείο που υπάρχει και ένα εικονοστάσι, θα δείτε αριστερά σας μια συστάδα από τέσσερις τεράστιες βελανιδιές σ’ ένα πλάτωμα. Ιδανικό σημείο για ελεύθερο κάμπινγκ ή για μια στάση ξεκούρασης μέσα σε ένα χαλί από αγριολούλουδα την άνοιξη, με τους ήχους των πουλιών και του μικρού καταρράκτη, που είναι εκεί δίπλα, να σας δροσίζουν.

Τουρνίκι
Στο μέτωπο του Kτενιά

Το Τουρνίκι, το αρχαίο Θούριον, με τα μάτια του στραμμένα στην Ανατολή κλείνει πόρτες και
παράθυρα το χειμώνα στο χιονιά, έρημο και άγριο γειτονοπούλι του χιονισμένου Αρτεμίσιου.
Πέρασμα στην αρχαιότητα για τη Νεστάνη (Τσιπιανά) με το δρόμο της «Σκάλας» ή της «Κλίμακος», όπως τον έλεγαν στην αρχαιότητα. Το χωριό με τους λίγους τσοπάνηδες σήμερα ζωντανεύει μόνο το καλοκαίρι με αρκετούς παραθεριστές, που έχουν ανακαινίσει τα παλαιά πέτρινα πατρικά τους σπίτια. Οι παλιές δόξες του χωριού με κάπου 300 οικογένειες, που στέριωναν σ’ αυτό τον τόπο στα χρόνια της τουρκοκρατίας, αποτελούν νοσταλγικό και λησμονημένο παρελθόν.

Πλήθος οι παραδόσεις για την αντρεία του τόπου. Από τους Θουριώτες λένε πως σύναξε τα πρώτα παλικάρια του ο Κολοκοτρώνης. Κι’ οι Καρατασουλαίοι, παλικάρια του Νταγρέ, με ολόκληρο φουσάτο τούρκικο λένε πως τα βάλανε.

Το μεγάλο πανηγύρι του χωριού γινόταν το Δεκαπενταύγουστο. Γιορτάζει η εκκλησιά του, ο Άγιος Αθανάσιος, που έχει και εικόνα ιερή της Παναγίας μέσα. Το Τουρνίκι, γέμιζε κόσμο στη χάρη Της από την παραμονή. Γύρω από τη βρύση και την εκκλησιά μαζευόταν ολόκληρη η κοινότητα και τα γειτονικά χωριά. Ολονυχτία, χορός με όργανα, τραγούδι και φαγοπότι. Ό,τι απόμεινε από τα παλιά χωριάτικα πανηγύρια σκορπιέται σαν ασθενικός αντίλαλος γύρω στις αιώνιες ράχες, τις ελατοσκέπαστες, για να κατρακυλήσει κάτω στη χαράδρα, απ’ όπου ξεκινάει ο Ξεριάς για την πολιτεία του Άργους.

Και τα τρία αυτά χωριά – Κρύα Βρύση, Κρυονέρι και Τουρνίκι - σχεδόν ερημώνουν το χειμώνα. Το καλοκαίρι όμως, αν βρεθείτε εδώ και έχετε λίγο χρόνο, αξίζει πραγματικά να σταματήσετε και να πάρετεμια γεύση από το υπέροχο τυρί, που φτιάχνουν οι λίγοι τσοπάνηδες που έχουν ακόμα απομείνει εδώ, το ψωμί που ζυμώνουν οι νοικοκυρές και τις ιστορίες που έχουν να διηγηθούν.
Πάνω στις αιώνιες τούτες ράχες η βλάστηση δεν είναι τόσο άφθονη, όπως ήταν στην αρχαιότητα. Όμως η ποικιλία των πετρωμάτων παραμένει και την ακολουθούν οι δασωμένες εκτάσεις τους. Δρύες, έλατα, πεύκα και σχίνοι καλύπτουν πολλά τετραγωνικά χιλιόμετρα, όπως σε όλα τα ορεινά συγκροτήματα των αρκαδικών συνόρων. Η έκταση των δασών ελάτης και πεύκου στην περιοχή αυτή έφτανε κάποτε τα 157 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η εξαγωγή ρετσινιού τους 320 τόνους το χρόνο!
Από το «βασιλικό είδος» των υψηλών δέντρων, τις Δρύες, το αρχαιότερο στην ορεινή βλάστηση και το πιο δυσαναπλήρωτο, έχουν απομένει ελάχιστες. Τις έχει διαδεχθεί το πιο ανθεκτικό δένδρο της ελάτης. Και όταν κι αυτό με τη σειρά του χάνεται, το διαδέχεται η βλάστηση των θάμνων.

Πάνω στο Αρτεμίσιο, σε περιοχή κοντινή με την κοινότητα Κρυονέρι, έχει απομείνει υπόλοιπο, όπως θέλει ο θρύλος, κάποιου ιερού δάσους της Αρτέμιδας. Πρόκειται για εκατό περίπου δέντρα, δηλητηριώδη και θανατηφόρα για «μόνοπλα» ζώα, όπως το άλογο. Δεν πειράζει όμως τα δίοπλα ζώα, όπως τα γίδια π.χ. Το δέντρο αυτό μοιάζει πολύ με το έλατο και ο κορμός του έχει διάμετρο περίπου ένα μέτρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι «άρκευθος» ή Taxus Vakata.

Μέσα στο Τουρνίκι ο δρόμος διακλαδίζεται. Η δεξιά κατεύθυνση είναι η «έξοδος κινδύνου» για τους φοβιτσιάρηδες και πηγαίνει στο χωριό Μερκούρι, απ’ όπου μπορείτε να περάσετε κάτω από το Αρτεμίσιο από εύκολο δρόμο, για να καταλήξετε στη Χούνη και στο Άργος.

Εσείς όμως, που δεν καταλαβαίνετε τίποτα από παράτολμες διαδρομές, παίρνετε την αριστερή κατεύθυνση, που συνεχίζει βορειοδυτικά και σκαρφαλώνει στις άγριες και γυμνές βουνοπλαγιές του Κτενιά. Προσοχή, μιλάμε για ένα ζόρικο «δρόμο» που χρησιμοποιείται μόνο από κατσίκια! Την άνοιξη τρέχουν νερά από παντού και ένας καταρράκτης, που σχηματίζει μια λιμνούλα στη βάση του, φαίνεται αριστερά αμέσως μετά το Τουρνίκι. Κατολισθήσεις και βαθιά νεροφαγώματα στενεύουν το «δρόμο» σε πολλά σημεία. Χόρτα, θάμνοι και αγριολούλουδα καλύπτουν όχι μόνο το κέντρο, αλλά συχνά και όλο το πλάτος του δρόμου και γενικά η περιπετειώδης αυτή διαδρομή θα σας προσφέρει δυνατές συγκινήσεις μέχρι να φτάσετε – αν τα καταφέρετε – στο διάσελο, όπου συναντάτε τον κεντρικό χωματόδρομο Νεστάνης-Καρυάς, κάτω ακριβώς από την κορυφή του Αρτεμισίου στη δυτική πλευρά του βουνού. Εδώ θα δείτε και το καινούριο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, δίπλα σε μια τεράστια βελανιδιά, ένα ακόμα ιδανικό καταφύγιο για ελεύθερη διανυκτέρευση, αν σας πιάσει το βράδυ στο βουνό.

Μόλις συναντήσετε τον κεντρικό χωματόδρομο Καρυάς – Νεστάνης, στρίβετε αριστερά (δυτικά), περνάτε την καλύβα ενός βοσκού και φτάνετε σε μια βρύση με κρύο νερό, που δεν είναι άλλη από το «Μπρακατσάκι», ονομαστό στους πιο παλιούς για το ιαματικό νερό του, πλούσιο σε θειάφι, που και σήμερα το αναζητούν πολλοί για να θεραπεύσουν κάθε είδους πάθηση. Από εκεί ή συνεχίζετε βορειοανατολικά για να καταλήξετε στην Καρυά ή κατηφορίζετε δυτικά στον ίδιο δρόμο, που θα σας βγάλει στη Νεστάνη.

Μέχρι να φτάσετε στη Νεστάνη η θέα κάτω στον κάμπο της Τρίπολης και στη νέα εθνική οδό είναι ιδιαίτερα απολαυστική. Ο δρόμος που ανηφορίζει πριν από τη Νεστάνη πηγαίνει στη Μονή Γοργοεπήκοου. Αν θέλετε να βγείτε στη Νεστάνη στρίβετε δεξιά, αν θέλετε να πάτε στο μοναστήρι στρίβετε αριστερά.

http://www.argolikeseidhseis.gr/

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Το δημοτικό τραγούδι στην Ελλάδα -Το αϊδόνι του Μοριά...

    Το δημοτικό τραγούδι είναι η ποιητική και μουσική έκφραση της λαϊκής ψυχής των Ελλήνων διαμέσου των αιώνων. 

Δημήτρης Κούτρας - 88,8
 Η ΠΑΡΆΔΟΣΗ ΣΥΝΑΝΤΆ ΤΟ ΜΈΛΛΟΝ

Είναι το καταστάλαγμα της λαϊκής ευαισθησίας, που μέσα από τον ποιητικό και μουσικό λόγο εκφράζει μεγάλα και μικρά συναισθήματα, ανθρώπινες καταστάσεις, περιστατικά και γεγονότα που συγκινούν και αγγίζουν τον απλό λαό, όλα βγαλμένα από την ίδια τη ζωή.

    

    Δημιούργημα του ίδιου του λαού, ανώνυμων και προικισμένων δημιουργών, συνταιριάζει στίχους, τραγούδι και χορό, για να επιστρέψει πάλι σ' αυτόν και να γίνει κτήμα του, κομμάτι της δικής του ζωής. 

Για να θυμίσει ή να υμνήσει συναισθήματα, αξίες και τη φύση, ν' αφηγηθεί ανθρώπινες καταστάσεις και γεγονότα, όλες τις πτυχές της ζωής. Και για να τον συντροφέψει σε λύπες και χαρές, στη δουλειά και στην ανάπαυση, σε γλέντια και γιορτές, στον πόλεμο και στο θάνατο. Και να του μεταδώσει ρυθμό στην ψυχή και στα πόδια, χορεύοντας τον παραδοσιακό χορό, τον καλαματιανό και τον τσάμικο, τον συρτό και τον μπάλο, και τους τόσους άλλους δημοτικούς χορούς της πατρίδας μας.

    Το δημοτικό τραγούδι, αναπόσπαστο κομμάτι της λαϊκής μας παράδοσης, ζυμώθηκε με τη νεώτερη ελληνική ιστορία, με ιδιαίτερο σταθμό την περίοδο της ελληνικής επανάστασης του 21. Αποτέλεσε έτσι ένα πολύτιμο συστατικό της ιστορικής πορείας του τόπου, κρατώντας ζωντανή την εθνική μνήμη και αναλλοίωτη την εθνική συνείδηση. 
Και περνώντας από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, διαμορφώθηκε, τροποποιήθηκε ή προσαρμόστηκε σύμφωνα με τα τοπικά χαρακτηριστικά και τις ιστορικές συγκυρίες, για να φτάσει μέχρι τις μέρες μας, παραμένοντας γνήσιο κτήμα, πνευματικό εργαλείο και αυθεντικός τρόπος έκφρασης του λαού. Για να επαληθευτεί έτσι, ότι αποτελεί το "αψευδές κάτοπτρο πάνω στο οποίο καθρεπτίζεται ο κατ΄ ουσία ατομικός και ο εθνικός βίος ενός λαού".

     Για τους ανώνυμους πρωταρχικούς λαϊκούς δημιουργούς, ο καθηγητής και λαογράφος Νικόλαος Πολίτης λέει: «Εις των πολλών, έχων το χάρισμα της στιχουργικής δεξιότητας και το μουσικόν αίσθημα ανεπτυγμένον, υπείκων και εις εσωτερικήν ώθηση, εις στιγμήν εξάρσεως συνθέτει το άσμα, ταυτοχρόνως εξευρίσκων τον ρυθμόν και το μέλος ή προσαρμόζων εις γνωστά».

     Στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι, σε όλα σχεδόν τα είδη του (παραλογές, της αγάπης, εργατικά, λατρευτικά, ακριτικά, κλέφτικα, ιστορικά, τραπεζίτικα, μαντινάδες, παιδικά, μοιρολόγια κ.λ.π.), κυριαρχεί αυθεντική απλότητα και χάρη, όπως και ένας απαράμιλλος λυρισμός. 

Σήμερα είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι αποτελεί τον πρώτο μεγάλο σταθμό της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και ένα σημαντικό μνημείο του νεοελληνικού λυρισμού.

Παράλληλα, σημαντική είναι και η ιστορική και η τεχνική του αξία από πλευράς μουσικής και ρυθμού. Οι ξένοι και οι Έλληνες ειδικοί εντυπωσιάζονται στη διαπίστωση της πλούσιας μουσικής βάσης, της ποιητικής φαντασίας και της ρυθμικής ποικιλίας που χαρακτηρίζουν τα δημοτικά μας τραγούδια. 

Ο Μπάρμπα-Τάκης ο Μαυρόγιαννης,

 μπροστά στο μικρόφωνο κι ανάμεσα στις ασπροφορεμένες Καρυώτισσες

 τραγουδάει το τραγούδι του Καπετάν Δαγρέ 

στα εγκαίνια του μνημείου του Καρυώτη οπλαρχηγού

 στο προαύλιο της εκκλησίας του Χωριού τον Αύγουστο του 1977.

Ο πλούτος των ιδιωματισμών, η εύκολη εναλλαγή ρυθμών στο ίδιο τραγούδι, η αφθονία των επωδών, ο πλούτος και ή ιδιομορφία των χρησιμοποιούμενων κλιμάκων, η χρήση ρυθμών άγνωστων στην ευρωπαϊκή μουσική, η αποκοπή και η επανάληψη συλλαβών του κειμένου, η χαλαρή εξάρτηση των φθογγικών συμπλεγμάτων κατά την ερμηνεία από εκείνα της αρχικής μουσικής βάσης, ο στενός τύπος της φωνής και του ήχου, συνθέτουν ένα τέτοιο πολύπτυχο ιδιαιτεροτήτων, που καθιστούν το δημοτικό μας τραγούδι μοναδικό στο είδος του σε παγκόσμια κλίμακα.

     Για τον απλό λαό που τραγουδά και βιώνει το δημοτικό τραγούδι, η αξία του είναι πρώτιστα η αισθητική (από ποιητική και μουσική άποψη). Δεν πρέπει όμως να παραγνωρίζεται και η γλωσσική, ιστορική και λαογραφική αξία, που αποτελούν άλλωστε, μαζί με την αισθητική, κριτήρια για τη συστηματική του μελέτη.

Ο Χρηστοκαϊκας στο ξωκλήσι της Παναγίας στη Καρυά,
με τριπολιτσιώτικη δημοτική ορχήστρα.

    Ιδιαίτερη άνθηση και διάδοση γνώρισε το δημοτικό τραγούδι στις αγροτικές, ορεινές και απομονωμένες περιοχές της Ελλάδας. 

Ήταν λοιπόν φυσικό να ριζώσει βαθιά στην Πελοπόννησο και στα ορεινά, όπου ως τις μέρες μας γνωρίζει πλατιά απήχηση, αν και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί αρκετές αλλοιώσεις από πλευράς ερμηνείας. 

 

 Το δημοτικά τραγούδια του Μοριά ("μοραΐτικα") αποτελούν ένα ξεχωριστό και σημαντικό είδος δημοτικού τραγουδιού. Παρ' όλες τις διαφοροποιήσεις και αλλοιώσεις, διακρίνονται για το ύφος τους (πάθος, ένταση, έξαρση, τραχύτητα), τη γλώσσα (ντοπιολαλιά), τον ιδιαίτερο τρόπο και χρώμα στην απόδοση, τις συνήθως ψηλές μουσικές τους κλίμακες και τα μουσικά όργανα.

        Ιδιαίτερα για τα τελευταία, τα αυθεντικά όργανα που ακολούθησαν το μοραΐτικο τραγούδι σε όλο το δημιουργικό κύκλο του, μέχρι και τα μεταεπαναστατικά χρόνια, ήταν ο ταμπουράς και μετά το λαούτο (παραλλαγή του πρώτου), ο αυλός (φλογέρα), η πίπιζα και το νταούλι. 

   

  Με την είσοδο του κλαρίνου (από τους τσιγγάνους) στη βόρεια Ελλάδα, γύρω στο 1835, άρχισαν να υποχωρούν σταδιακά τα παραδοσιακά πνευστά για να κυριαρχήσει τελικά το πρώτο (σε σιμπεμόλ ή λα κυρίως). Αργότερα εμφανίστηκε και το βιολί. 

Τα βασικά όργανα που τελικά επικράτησαν και αποτέλεσαν τη μουσική κομπανία στο Μοριά ήταν το κλαρίνο και το λαούτο. Παρ' όλα αυτά μέχρι και πριν από 20 χρόνια, η πίπιζα και το νταούλι εξακολουθούσαν να εμφανίζονται περιστασιακά... 

    Τα τελευταία χρόνια, τα λαϊκά όργανα που παίζουν οι τοπικές κομπανίες στις μουσικές εκδηλώσεις στη Πελοπόννησο είναι: κλαρίνο, λαούτο (σαν βασικά) κιθάρα και κρουστά (ντράμς), πιανόργανο, ενίοτε βιολί και μπάσο κιθάρα. Κάποιο "ονειροπόλοι" ερμηνευτές (του "κέντρου") έχουν περιστασιακά επανεισάγει τη (ξεχασμένη...) φλογέρα και το νταούλι, όπως και το (άγνωστο στην Πελοπόννησο) τουμπερλέκι...

        Το Δημοτικό Τραγούδι στα Χωριά μας

     Ειδικότερα στα ορεινά Χωριά του Μοριά, μια χώρα κατ' εξοχή ποιμενική και αγροτική τα παλαιότερα χρόνια, η οποία παράλληλα γνώρισε με έντονο τρόπο τις μεγάλες ιστορικές στιγμές της νεώτερης ελληνικής ιστορίας (προεπαναστατικά χρόνια, εξέγερση του 21, Λαϊκή Αντίσταση), το δημοτικό τραγούδι ήταν φυσικό να κληρονομήσει κάτι από τη γνωστή και πανάρχαια αλληγορία του αυλού του Πανός και της μουσικής του. 

Ο,ΤΙ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΑΚΡΟΑΤΕΣ ΜΑΣ
 ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΡΑ

Μιας μουσικής που ελάφρωνε τις καρδιές των ανθρώπων από την τραχύτητα των όρων διαβίωσης και τις ξένες επιβουλές και κυριαρχίες, ξορκίζοντας την αδικία και μεταφέροντας μιαν αίσθηση ερωτισμού κι ελπίδας. Ανεξάρτητα από το αν ο Πάνας έχει πεθάνει, ο θρύλος του ακόμα ζει "et in Arcadia", και ο αυλός του ακούγεται ακόμα μέσα στις καρδιές των ντόπιων, αγροτών και ποιμένων. Στη "λαϊκή ψυχή και συνείδηση". 
Και μερικές φορές συνεχίζει ακόμα ν' αντηχεί μέσα στα δάση μας, από το βάθος των λαγκαδιών και των φαραγγιών, στα ποτάμια και στα ψηλά βουνά μας...

       Στα πολύπαθα και περιλάλητα Χωριά μας των νεώτερων χρόνων, (γνήσιο απόγονο αυτής του Πανός, των θρύλων, των μύθων και των μουσών, η λαϊκή μούσα είχε ασφαλώς "την ανάγκη" να τραγουδήσει με περίσσια συναισθηματική φόρτιση και για περισσότερα: μάχες και γεγονότα του αγώνα του 21, δεινά και κατορθώματα, μορφές κλεφτών, ποιμενικές σκηνές και στιγμιότυπα, μέσα από ποιμενικά, κλέφτικα, ιστορικά και άλλα δημοτικά τραγούδια. 

       Έτσι τα χωριά και οι διάφορες περιοχές της έχουν δώσει πληθώρα δημοτικών τραγουδιών και παραλλαγών τους, από τα οποία πολλά έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας, ενώ άλλα έχουν διασωθεί (καταγραφεί) από μελετητές και λαογράφους.
 Αρκετά από αυτά αποτελούν παραλλαγές γνωστών τραγουδιών από την υπόλοιπη Ελλάδα, τα οποία, όπως συμβαίνει συχνά στη δημοτική μας παράδοση,οι Πελοποννήσιοι τα τραγουδούσαν με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο, αλλάζοντας συχνά τόνο και στίχους. 
Και από αυτά, αρκετά διατηρούνται έτσι παραλλαγμένα μέχρι σήμερα.

     Εκδηλώσεις όπου ακούγεται το δημοτικό τραγούδι στη περιοχή υπάρχουν πολλές και ποικίλες. 
Κορύφωμα αποτελούν τα πανηγύρια του καλοκαιριού. 
Λίγες όμως είναι αυτές όπου διατηρείται ο αυθεντικός του ήχος. 

Με ερμηνευτές γνήσιους και σοβαρούς, με προσεγμένα ηχητικά, που δεν αναλώνονται στην ηχορύπανση, την ηλεκτρονική και μουσική αλλοίωση, το "αποσπασματικό" τραγούδι και την ταύτιση με την "γουρνοπούλα",τη γκιόσα και τη παγωμένη μπύρα χάριν της κατανάλωσης.
 Τα πανηγύρια της περιοχής και οι μουσικές εκδηλώσεις των κατά τόπων συλλόγων (Αρτεμίσια) είναι χαρακτηριστικές και σε πολύ γνωστές περιπτώσεις όπου το δημοτικό τραγούδι ακούγεται κατά κόρον, εδώ και πολλά χρόνια.
 Πολλοί είναι αυτοί όμως που διαμαρτύρονται και διατείνονται ότι εκεί συχνά δολοφονείται... Το βέβαιο όμως είναι ότι υπάρχουν ακόμα αξιόλογες μουσικές βραδιές που κατά καιρούς γίνονται σε κάποια χωριά και βουνά του Μοριά (π.χ. Μαίναλο, Πάρνωνας, Ταΰγετος, Αρτεμίσιο, Αρμενιά ) με ντόπιους και μη ερμηνευτές. Που αναδεικνύουν και διασώζουν το δημοτικό και Μοραΐτικο τραγούδι, και μαζί του και τον πολιτισμό.

Φιλιό Πυργάκη - Γιάννης Μπρουκλόγιαννης 

   Ιδιαίτερη επίσης αφιέρωση νομίζω πως οφείλουμε στο αηδόνι της Στυμφαλίας, την Ασπροκαμπίτισσα ΦΙΛΙΩ ΠΥΡΓΑΚΗ και στην παρακαταθήκη που καθημερινά εδώ και δεκάδες χρόνια υποβάλλει σε όλους τους Έλληνες με τη στεντόρεια φωνή της.

    Η αξία του δημοτικού τραγουδιού έχει αναγνωριστεί από κορυφαίους ξένους και Έλληνες μελετητές, λογοτέχνες και διανοούμενους. Πρώτοι την διαπίστωσαν οι Ευρωπαίοι τον 18ο και 19 αι. που άρχισαν τις πρώτες προσπάθειες καταγραφής και μελέτης. Η πρώτη συγκροτημένη έκδοση νεοελληνικών δημοτικών τραγουδιών - πρώτος μεγάλος σταθμός για τη διάσωση και καταγραφή του - έγινε από τον Γάλλο λόγιο και φιλέλληνα Claude Fauriel, αμέσως μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα του 21 (1824). Ακολούθησαν μικρότερες συλλογές, κυρίως με ιστορικά τραγούδια της επανάστασης, των Brunet de Presle, Voutier (1826), Arnoldus Passow (1860) και Mich. Deffner, όπως και άλλες τοπικές Ανθολογίες. Μετά το τέλος του απελευθερωτικού αγώνα ακολούθησαν οι περισσότερο συστηματικές των Kind, Tommaseo, Μανούσου, Ζαμπέλιου κ.ά. Στα μετέπειτα χρόνια κορυφαίοι Έλληνες μελετητές ασχολήθηκαν διεξοδικά με την καταγραφή, ανθολόγηση και μελέτη του δημοτικού τραγουδιού. Σε αυτούς συγκαταλέγονται οι Ν. Πολίτης (το έργο του και ειδικότερα το βιβλίο του "Εκλογαί από τα τραγούδια του ελληνικού λαού" αποτέλεσε ένα δεύτερο μεγάλο σταθμό), Δ. Α. Πετρόπουλος, Γ. Αποστολάκης, Γ. Σπυριδάκης, Σ. Περιστέρης, Μ. Αυγέρης, Β. Ρώτας, Μ. Μιρασγέζη, Γ. Ιωάννου, Θ. Δημαράς, Π. Καλοδίκης, Α. Πολίτης, Γ. Σηφάκης, και άλλοι. [Αντιπροσωπευτική βιβλιογραφία υπάρχει στη σελίδα "Το Δημοτικό Τραγούδι", της ενότητας Παράδοση του δικτυακού τόπου].

     

      Σημαντική είναι η επίδραση του δημοτικού τραγουδιού στην ελληνική λογοτεχνία. Εξέχοντες Έλληνες ποιητές, όπως ο Γ. Σεφέρης, Ο. Ελύτης, Γ. Ρίτσος, Ν. Βρετάκος κ.ά., αναγνωρίζουν ότι σ' αυτό βρήκαν τις πηγές της ποίησης και της έμπνευσής τους. Και συμφωνούν στη διαπίστωση -που εξ' άλλου μοιράζονται και αρκετοί ξένοι διανοητές, όπως λ.χ. ο φιλόσοφος Ροζέ Γκαροντί - ότι μέσω του δημοτικού τραγουδιού επιβεβαιώνεται η αδιάσπαστη συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού και η διαχρονικότητα των αξιών του. 

Ο ποιητής Γ. Σεφέρης, κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας (1963), εξήγησε ότι οι πηγές από τις οποίες άντλησε την ποίησή του βρίσκονται στο δημοτικό τραγούδι, που είναι η αρχή και η συνέχεια της ιστορίας μας. Και χαρακτηριστικά, απάγγειλε το τραγούδι "Εγώ για το χατίρι σου...".

Tο ίδιο αναγνώριζε και ο Οδυσσέας Ελύτης μερικά χρόνια αργότερα, ενώ έπαιρνε το ίδιο βραβείο (1979). Και αναφέρθηκε στο κατ' εξοχή επιγραμματικό τραγούδι "Κόκκινα χείλη φίλησα...".

Αλλά και μεγάλοι Έλληνες μουσουργοί και συνθέτες εμπνεύσθηκαν από το δημοτικό τραγούδι. 

Ο Μανόλης Καλομοίρης (1883 -1962), στο γνωστό συμφωνικό του ποίημα «Ο θάνατος της Ανδρειωμένης», που γράφτηκε για να εξυμνήσει την αντίσταση στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, βασίστηκε στο μοτίβο του χορού του Ζαλόγγου.

 Ο Αντίοχος Ευαγγελάτος (1903 - 1981) στο έργο του «Παραλλαγές και φούγκα πάνω σε ένα ελληνικό τραγούδι» που έγραψε στις αρχές του εμφυλίου πολέμου, στηρίχτηκε στο δημοφιλές κλέφτικο τραγούδι «Σαράντα παλικάρια». Στο περίφημο συμφωνικό έργο «36 ελληνικοί χοροί» του Νίκου Σκαλκώτα (1904 - 1949), δύο από τους χορούς βασίστηκαν σε δυο κλέφτικους σκοπούς , ενώ ένας τρίτος στηρίχτηκε στο χορό του Ζαλόγγου (και οι τρεις χοροί γράφτηκαν μεταξύ 1931-1936) .

 Τέλος και το έργο «Κλέφτικοι χοροί» του Πέτρου Πετρίδη (1892 - 1977) είναι εμπνευσμένο από γνωστά κλέφτικα δημοτικά μοτίβα.
   Με την καταγραφή (από πλευράς κειμένου), μελέτη και ανθολόγηση των δημοτικών τραγουδιών έχουν ασχοληθεί αρκετοί ντόπιοι μελετητές και λαογράφοι. Από τους παλαιότερους οι πιο σημαντικοί είναι οι Ν. Α. Βέης, Θ. Ι . Αθανασόπουλος, Ν. Ι. Λάσκαρης, Κ. Ψάχος, Μ. Τρανός και Δ. Ι. Τσίριμπας. Από τους πιο σύγχρονους οι κυριώτεροι είναι οι Σταμάτης Μακρής, Κ. Μαρίνης, Τ. Κανδηλώρος, Θ. Τρουπής, Δ. Κυριακόπουλος, Τ. Γριτσόπουλος, Χ. Μουρούτσος και Κ. Βασιλόπουλος. Με την μουσική καταγραφή και απόδοση έχει ασχοληθεί ο Σταμάτης Μακρής και ο Kώστας Παυλόπουλος (Καλλιτεχνικό Εργαστήρι "Ο Πάνας"). Με την ανάδειξη της νεώτερης "τσακώνικης" μουσικής παράδοσης και του τσακώνικου χορού, από τους σύγχρονους, έχει ασχοληθεί η Μηλιώ Κουνιά (με τον πολιτιστικό σύλλογο των Πέρα Μελάνων), ενώ με τον τσακώνικο χορό, οι Φίλιππος Μπεκύρος, Χ. Πετράκος και Ε. Τσαγγούρη.

πυγή : Θάνος Νικολάου

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Αφιέρωμα στον ελληνικό καφέ από το ABC: Έχει ωραία γεύση και λίγη καφεΐνη...

Αφιέρωμα στον ελληνικό καφέ έκανε η γνωστή εφημερίδα ABC, με αφορμή το μνημόσυνο για τα 50 χρόνια του Βασιλιά Παύλου, πριν από λίγες ημέρες στο Τατόι.

Στην Ελλάδα παραδοσιακά πίνουν καφέ. Καφέ με χαρμάνι παρόμοιο με αυτό της Τουρκίας ή του Λιβάνου, σε κάθε στιγμή της ημέρας. Οι Έλληνες συνηθίζουν να πίνουν καφέ από νωρίς το πρωί, αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρα, διότι έχει ωραία γεύση και λίγη ποσότητα καφεΐνης.

Το ίδιο έκανε και η Βασίλισσα Σοφία, οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες που παραβρέθηκαν στο μνημόσυνο για τα 50 χρόνια από το θάνατο του Βασιλιά Παύλου στην Ελλάδα αφού ο ελληνικός καφές είναι επίσης έθιμο πένθους. Μετά το θάνατο προσφέρεται στο σπίτι του νεκρού, καφές με παξιμάδια και κονιάκ. Το ίδιο συμβαίνει και μετά την κηδεία, αλλά και τα μνημόσυνα.

Τελευταία, βέβαια, οι Έλληνες έγιναν λάτρεις του εσπρέσο και του καπουτσίνο, ενώ το καλοκαίρι έχουν μια πολύ δημοφιλή «εφεύρεση» καφέ που ονομάζεται φραπέ. Πρόκειται για κρύο «κουνημένο» στιγμιαίο καφέ όπου μπορείς να προσθέσεις ζάχαρη και γάλα.

Για τους Έλληνες τσάι δεν υπάρχει. Το τσάι πίνεται μόνο σε περίπτωση ασθενειών (πονόλαιμο, εμετό κτλ), ενώ σαν ρόφημα πίνεται κυρίως από κυρίες και σε κάποιες οικογένειες, όπου ακολουθούν αγγλοσαξονικές παραδόσεις, συνοδεύει κέικ με φρούτα και σταφίδες. 

Όπως και να έχει, πάντως, ο πραγματικός βασιλιάς στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι ο… καφές! Μετάφραση από το e-ego

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...

Θα γυρίσουν, όμως; Πολύ καλή δουλειά!! Μπράβο!!

  

Διεθνής διάκριση για το "Μαμά μην κλαις θα τα λέμε στο skype"

  Η ταινία του 1ου ΕΠΑΛ ΑΡΓΟΥΣ με τίτλο "Μαμά μην κλαις θα τα λέμε στο Skype" κατέκτησε τις καρδιές των θεατών και το 1ο Βραβείο (στην κατηγορία 17-20 ετών) του Διαγωνιστικού τμήματος στη 13η Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας CameraZizanio 2013, του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας.

      Η ταινία των μαθητών του τομέα Ηλεκτρονικής-Ηλεκτρολογίας και του τομέα Μηχανολογίας πραγματεύεται τη μετανάστευση των νέων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον.

"Παλιά οι Έλληνες μετανάστευαν εξαιτίας της φτώχειας, της ανέχειας.
Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια, για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.
Όλα για αυτή τη μέρα του γυρισμού...
Αν είναι αλήθεια ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει σαφώς το δεύτερο.
Εγκλωβισμένη στη δίνη της κρίσης και με την ανεργία να απογειώνεται, σπρώχνει στο περιθώριο τα παιδιά της.
Παλιά στη ξενιτειά ζητούσαν δυνατά κορμιά. 
Τώρα ζητούν δυνατά μυαλά. Τα Ελληνικά μυαλά..
Οι Έλληνες παίρνουν και πάλι το δρόμο της μετανάστευσης.. 
Η οικονομική κρίση «σκότωσε» τα όνειρα των νέων. Η λέξη ανεργία τους στοίχειωσε.
Πολλοί δεν αναγνωρίζουν πια τον τόπο που μεγάλωσαν. Αγωνία, θλίψη, και ανεργία.
 Έτσι πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν και να αναζητήσουν τη δική τους Ιθάκη, που θα τους επιτρέπει τουλάχιστον να ονειρεύονται....
Φεύγουν κατά χιλιάδες.
 Νέοι με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, έμπειροι τεχνικοί αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες.
Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα τα λέμε στο σκάιπ»...."




Για τη δημιουργία της ταινίας μας, χρησιμοποιήθηκαν:
Σκηνές από τις ταινίες: 
• Αμέρικα, Αμέρικα (Ελία Καζάν)
• Golden Door (Martin Scorsese)
Τραγούδια :
• Πόλη χιόνι (Φίλιππος Πλιάτσικας)
• Τραγούδι της ξενιτιάς (ΤΡΙΦΩΝΟ, Ερωφίλη, Υφαντής Δ., Κουρουπάκης Ν.)
• Αν (Δήμητρα Γαλάνη)
• Κλεψύδρα (Ονιράμα)
• Κάνε υπομονή - Ορχηστρικό (Στ. Ξαρχάκος)
• Puzzlemusik (προσφορά για δημιουργούς της Camera Zizanio)
Σκηνές από τις τηλεοπτικές εκπομπές:
• ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ (Στέλιος Κούλογλου) 
• ΕΡΕΥΝΑ (Παύλος Τσίμας)
Ευχαριστούμε όλους τους φίλους που μας βοήθησαν και μας επέτρεψαν να μπορούμε να ονειρευόμαστε. 
Το σενάριο της ταινίας στηρίχτηκε στο άρθρο του Απόστολου Λυκεσά και διασκευάστηκε απο την ομάδα εργασίας.
Η επίσημη προβολή της ταινίας έγινε στις 2 Δεκεμβρίου, όπου έλαβε μέρος στο 16ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για νέους και παιδιά.

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα...